Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 2 listopada 2005 r. wydanym w sprawie I SA/Bd 595/05 odrzucił skargę Zygmunta W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 12 sierpnia 2005 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości straty z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej za 1999 r. oraz umorzenia postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Rozstrzygnięcie to Sąd oparł na art. 220 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - cytowanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", gdyż pomimo prawidłowego wezwania Skarżącego do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, wpis ten został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu.
Od powołanego postanowienia reprezentujący Skarżącego doradca podatkowy wniósł skargę kasacyjną. Powyższy środek odwoławczy zatytułował "kasacja" i po przytoczeniu danych identyfikujących zaskarżone orzeczenie wniósł "na podstawie art. 173 Kpa w zw. z art. 174 Kpa pkt 1 i 2 o kasację postanowienia odrzucającego skargę w całości i przywrócenie terminu do wniesienia skargi". W uzasadnieniu wskazano, iż Skarżący wprawdzie uiścił wpis po terminie określonym w wezwaniu sądowym, ale uczynił to "w pierwszym dniu gdy pozwolił mu na to stan zdrowia", a zatem określone w petitum skargi żądanie jest - zdaniem jej autora - w pełni uzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Artykuł 176 p.p.s.a., obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym od 1 stycznia 2004 r., wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Po pierwsze, powinna ona czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz 47 p.p.s.a. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, materialne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać:
1/ oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, 2/ wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, 3/ przytoczenie podstaw kasacyjnych, 4/ wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, 5/ oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
O ile niespełnienie wymagań wymienionych w pierwszej kolejności, przepisanych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 p.p.s.a., o tyle niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz", nie podlega sanacji. Już na tle art. 393[3] Kpc, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2000 r., które odpowiadało treści obecnie obowiązującego w sprawach sądowoadministracyjnych art. 176 p.p.s.a., ukształtowało się bogate orzecznictwo Sądu Najwyższego. W orzecznictwie tym podkreślono, że nieusuwalne braki kasacji powodują, iż kasacja dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine jako niedopuszczalna /postanowienia SN: z dnia 6 grudnia 1996 r. II UKN 24/96 - OSNAPU 1997 nr 13 poz. 242; z dnia 11 marca 1997 r. III CKN 13/97 - OSNC 1997 nr 8 poz. 114, z dnia 3 kwietnia 1997 r. I PKN 57/97 - OSNAPU 1997 nr 24 poz. 495; z dnia 7 kwietnia 1997 r. III CKN 29/97 - OSNC 1997 nr 6-7 poz. 96; z dnia 16 października 1997 r. II CKN 404/97 - OSNC 1998 nr 4 poz. 59; z dnia 21 marca 2000 r. II CKN 711/00 - OSNC 2000 nr 7-8 poz. 151/.
Argumenty zawarte we wspomnianych orzeczeniach zachowują aktualność w odniesieniu do skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny - poza kwestią nieważności postępowania - rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny zatem jest badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej oraz może uwzględnić taką skargę tylko w ramach wniosku w niej zawartego: o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Innymi słowy, braki nieusuwalne /materialne/ skargi kasacyjnej uniemożliwiają rozpoznanie sprawy /postanowienie NSA z dnia 16 marca 2004 r., FSK 209/04 - ONSAiWSA 2004 nr 1 poz. 13/. Wspomniany brak nie może zostać uzupełniony w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż tryb ten dotyczy wymagań wymienionych w art. 46 i 47 tej ustawy.
Biorąc pod uwagę, że są to wymagania "przepisane dla pisma w postępowaniu sądowym", tryb ten w odniesieniu do skargi kasacyjnej może być poprzez art. 193 p.p.s.a. stosowany wyłącznie w razie niespełnienia wymagań wymienionych w pierwszej części art. 176 p.p.s.a., tzn. w części znajdującej się przed spójnikiem "oraz".
Dodatkowo należy zauważyć, że wobec przymusu adwokackiego ustanowionego w art. 175 p.p.s.a. skargę kasacyjną sporządzają profesjonaliści, od których można wymagać właśnie profesjonalizmu.
Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna powołanych wymogów nie spełnia. Nie posiada bowiem prawidłowo sprecyzowanego wniosku, za zgodny z wymogami art. 176 p.p.s.a. nie można uznać stwierdzenia "wnoszę o kasację postanowienia". Ponadto, nie została ona zaopatrzona w wyspecyfikowane zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. podstawy skargi kasacyjnej. Ponadto, o nieznajomości kolejnych etapów postępowania sądowoadministracyjnego przez autora skargi kasacyjnej świadczą nie tylko względy powołane powyżej /stanowiące podstawę jej odrzucenia/, ale również fakt wadliwego zatytułowania pisma /"kasacja" zamiast "skarga kasacyjna"/ oraz wskazanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jako przepisów konstytuujących prawo do wniesienia środka odwoławczego od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Mając na uwadze, iż skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie, pozbawiona została swych podstawowych elementów /brak wskazania podstaw określonych w art. 174 p.p.s.a. oraz brak poprawnie sformułowanego wniosku/, stwierdzić należy, że jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.