Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 11 kwietnia 2018 r., III SA/Łd 1180/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J.J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z 10 listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z zaakceptowaniem przez sąd naruszenia przez organy przepisów art. 15 §1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.) oraz nie uznanie wypełnienia przesłanki zawartej w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. przez:
- - uznanie, że organ egzekucyjny nie był zobowiązany do doręczenia skarżącemu upomnienia w myśl art. 15 § 1 u.p.e.a.,
- - uznanie, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.,
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 poz. 267, dalej: k.p.a.) oraz w związku z art. 18 u.p.e.a. przez przyjęcie za podstawę orzekania błędnego stanu faktycznego, polegającego na uznaniu, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z 22 lutego 2017 r. zawierała w swej sentencji obowiązek podlegający wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania w sprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz organu od skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
Sąd pierwszej instancji wbrew odmiennym wywodom skargi kasacyjnej prawidłowo uznał, że zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 131, dalej: rozporządzenie MF) egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przedmiotowy rygor w odniesieniu do egzekwowanych zobowiązań został nadany ostatecznym i prawomocnym już (zob. wyrok NSA z 11 września 2019 r., I FSK 566/18) postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z 17 lipca 2017 r. Co istotne, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a., podstawa braku obowiązku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, została przez wierzyciela wskazana w wystawionych 4 kwietnia 2017 r. tytułach wykonawczych. Z tych tylko przyczyn zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. okazał się całkowicie niezasadny.
Podobnie niezasadny jest zarzut opisany w pkt 2 skargi kasacyjnej. Przedmiotowe decyzje wymiarowe w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2015 r. wprost rozstrzygają o obowiązku podlegającym wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. Jak zasadnie podniesiono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, zgodnie z art. 52 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej: o.p.) kwoty podlegające zwrotowi (wykazane nienależnie lub w wysokości większej od należnej) traktuje się jako zaległości podatkowe. Tym samym określone decyzją wymiarową kwoty zwrotu podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień i październik 2015 r., stanowią zaległości podatkowe, które podlegają egzekucji administracyjnej.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).