Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3579/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 31 lipca 2006 r., w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.
Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny rozpoznawanej sprawy administracyjnej.
Na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 4 stycznia 2006 r. obejmującego zaległości podatkowe z tytułu odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 1999 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w T., dokonał zajęcia wierzytelności na rachunku bankowym spółki. Odpis tytułu wykonawczego wraz z kopią zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego (z dnia 5 stycznia 2006 r.) doręczono spółce w dniu 19 stycznia 2006 r.
Spółka wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej w K. skargę na czynności egzekucyjne, zarzucając naruszenie art. 67 § 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.; zwanej dalej w skrócie u.p.e.a.). Strona wywodziła, że w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności pieniężnej nie zawarto informacji o terminie płatności należności oraz błędnie określono numer tytułu wykonawczego.
Postanowieniem z dnia 9 marca 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. oddalił w/w skargę na czynności egzekucyjne.
Stwierdził on bowiem, że brak informacji o terminie płatności należności jest uzasadniony, ponieważ organ egzekucyjny dochodzi od spółki odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 1999 r., od których nie nalicza się odsetek za zwłokę. Podkreślił także, że sporne zawiadomienie zawiera oznaczenie tytułu wykonawczego nadane przez wierzyciela, a poprzedzone jest jedynie numerem rejestrowym organu egzekucyjnego.
Minister Finansów, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej k.p.a.), art. 17, art.18, art. 23 oraz art.54 u.p.e.a., utrzymał w mocy zaskarżone przez spółkę rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podzielając pogląd w nim wyrażony i argumentację na jego poparcie przytoczoną.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka ponowiła zarzut naruszenia art. 67 § 2 pkt 4 i 5 u.p.e.a. Ponadto podniesiono, iż zostały naruszone przepisy o właściwości miejscowej organów egzekucyjnych – art. 22 § 2 oraz art. 23 § 1 i 2 u.p.e.a. Zdaniem spółki, organem właściwym do rozpoznania skargi na czynności egzekucyjne był Dyrektor Izby Skarbowej w W., ze względu na przeniesienie siedziby spółki do W. w dniu 25 stycznia 2006 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że stosownie do załącznika nr 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (DZ.U. Nr 209, poz. 2027 ze zm.) organem właściwym miejscowo do rozpoznania skargi spółki na czynności egzekucyjne był Dyrektor Izby Skarbowej w K. Oddalając skargę spółki Sąd pierwszej instancji skonstatował, że zaskarżone postanowienie z dnia 31 lipca 2006 r. nie narusza przepisów postępowania, ani prawa materialnego, w stopniu mającym istotnym wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu, niezasadny był zarzut spółki o naruszeniu przepisów o właściwości miejscowej organów egzekucyjnych. Otóż stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że organem właściwym do rozpoznania skargi na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. był Dyrektor Izby Skarbowej w K. stosownie do treści art. 23 § 1 u.p.e.a. oraz (cyt.) załącznika nr 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych.
Za nietrafny uznał także Sąd pierwszej instancji zarzut naruszenia art. 67 § 2 pkt 4 i 5 u.p.e.a. Stwierdził, że zawiadomienie z dnia 5 stycznia 2006 r. zawiera numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia, a okoliczność wskazania czterocyfrowego numeru systemowego w żaden sposób nie wpłynęła na zmianę czy też modyfikację numeru tytułu wykonawczego. Podkreślił także, że prawidłowo organy określiły początek i koniec terminu od którego są naliczane odsetki od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, bowiem nie było możliwości wskazania dokładnego terminu ich płatności ze względu na przedmiot egzekwowanej należności.
Od powyższego wyroku spółka wniosła skargę kasacyjną, w której zarzuciła na podstawie art.174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wskutek nieuchylenia postanowienia Ministra Finansów wydanego z naruszeniem art. 67 § 2 pkt 4 i 5 u.p.e.a. oraz art.156 § 1 pkt 1 w zw. z art.157 § 2 k.p.a.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca spółka powieliła argumentację zaprezentowaną w skardze na czynności egzekucyjne oraz w skardze do Sądu pierwszej instancji. Zdaniem spółki, naruszenia art. 67 § 2 pkt 4 i 5 u.p.e.a. dotyczące wadliwości spornego zawiadomienia o zajęciu wynikają wprost z brzmienia konkretnych przepisów ustawy. Wobec tego jeśli zawiadomienie nie zawiera obligatoryjnych elementów, na które wskazuje u.p.e.a. to powinno nastąpić uchylenie wadliwego rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego.
Powołując się na art. 22 § 2, art.23 § 1 i § 2 u.p.e.a. oraz art. 19 i 65 § 1 k.p.a. wnoszący skargę kasacyjną wywodził, iż organem właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego był Dyrektor Izby Skarbowej w W. W związku z tym podniesiono, że WSA błędnie przyjął jakoby organem wyższego stopnia wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. był Dyrektor Izby Skarbowej w K., nie uchylając tym samym postanowienia Ministra Finansów, które wydane zostało z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 157 § 2 k.p.a.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 18 lutego 2009 r. pełnomocnik Ministra Finansów wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto podlega oddaleniu.
O wyniku przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w zakresie art.67 § 2 pkt 4 u.p.e.a. przesądził błąd autora skargi kasacyjnej polegający na tym, iż nie podjął on nawet próby wykazania, w jaki sposób zarzucane sądowi administracyjnemu uchybienie "przełożyło się" na wynik sprawy. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jedynie takie naruszenie przepisów o postępowaniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy kwalifikuje do uchylenia zapadłego orzeczenia. Poza stwierdzeniem, iż doszło do naruszenia przez sąd tego przepisu w związku z art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a., w skardze kasacyjnej nie znalazło się najmniejsze choćby wyjaśnienie wskazujące na istotny wpływ wspomnianego, formalnego uchybienia na wynik sprawy. Wpływ ten był natomiast poddany ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który podniósł, że: wniosku co do zgodności działania właściwego organu z art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a. nie zmienia okoliczność poprzedzenia numerów tytułów wykonawczych czterocyfrowym numerem systemowym.
Jak wywiódł następnie Sąd, czynność ta nie spowodowała zmiany, czy też modyfikacji numerów tytułów wykonawczych. Naczelny Sąd Administracyjny w całej rozciągłości podziela tę ocenę, co musi prowadzić do konkluzji, iż zasadnie oddalono skargę spółki.
W przedmiocie zarzutu odnoszącego się do art.67 § 2 pkt 5 u.p.e.a. – przypomnieć wnoszącemu skargę kasacyjną należy, że (egzekwowane) zaliczki od zaległości podatkowych (z tytułu nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy) naliczane są z mocy prawa od daty powstania zaległości podatkowej, a więc nie można wskazać wprost terminu ich płatności, a tylko okres ich naliczania. Informacja w tym przedmiocie natomiast została przekazana w powołanym w zawiadomieniu o zajęciu tytule wykonawczym stanowiącym podstawę prowadzonej egzekucji.
Nietrafny jest również zarzut kasacyjny opierający się na tezie o naruszeniu przez organy postępowania egzekucyjnego (przepisów o) właściwości miejscowej.
Z niekwestionowanych w skardze kasacyjnej okoliczności sprawy opisanych przez Sąd I instancji wynika, że odpis spornego w ocenie zawiadomienia o zajęciu doręczono stronie zobowiązanej w dniu 19 stycznia 2006 r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności odebrał zawiadomienie o zajęciu w dniu 9 stycznia 2006 r. Samo zawiadomienie o zajęciu zostało w dniu 5 stycznia 2006 r. wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., który uprzednio, działając jako wierzyciel, wystawił też tytuł wykonawczy. Dokonane w dniu 25 stycznia 2006 r., a więc po przywołanych powyżej datach, zdarzeniach i czynnościach, przeniesienie siedziby spółki do W. nie mogło zmienić ex post dokonanych już czynności postępowania egzekucyjnego, w czasie których organy egzekucyjne nie naruszyły swojej właściwości miejscowej.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.