Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 1199/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 czerwca 2005 r. w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotem skargi jest orzeczenie organów egzekucyjnych odmawiające uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów. Sąd wyjaśnił, że w związku z rozstrzygnięciem z przyczyn formalnych wszelkie merytoryczne zarzuty zawarte w treści skargi a dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec podatnika w tej i innych sprawach nie mogły być przedmiotem oceny, a w szczególności, że Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń, które powodowałyby nieważność postępowania.
Sąd podniósł, że postępowanie egzekucyjne było prowadzone na podstawie dwóch tytułów wykonawczych, których odpisy wraz z zajęciem wierzytelności zostały doręczone i osobiście odebrane przez skarżącego w dniu 5 lipca 2004 r. Pismo, zwane skargą na czynności egzekucyjne w tym postępowaniu, skarżący złożył w dniu 13 grudnia 2004 r., tym samym uchybił siedmiodniowemu terminowi na zgłoszenie do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Sąd wyjaśnił, że twierdzenia podatnika, iż tytułów wykonawczych nie otrzymał jest sprzeczne ze znajdującą się w aktach sprawy kopią zwrotnego poświadczenia odbioru. Twierdzenia podatnika, że były to inne dokumenty jest gołosłowne, gdyż podatnik nie wykazał jakie to były dokumenty.
W skardze kasacyjnej A. G. zaskarżył wyrok w całości i zarzucił mu naruszenie art. 26 § 5 pkt 1 i art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954) przez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a) poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze przez skarżącego, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy.
Powołując się na powyższe podstawy wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wywodzi, że nie otrzymał tytułów wykonawczych a tym samym nie był pouczony o przysługującym mu prawie zgłoszenia zarzutów w określonym prawem terminie. Ponadto twierdzi, że Sąd winien w uzasadnieniu odnieść się do wszystkich kwestii podnoszonych w uzasadnieniu skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z przepisem art. 26 § 5 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954, zwanej dalej ustawą egzekucyjną) dla skuteczności wszczęcia egzekucji administracyjnej wymagane jest doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Tytuł wykonawczy zawiera dane określone w art. 27 cytowanej ustawy, w tym pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
W myśl art. 18 cytowanej ustawy, do doręczeń mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 39 kpa, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi (art. 40 § 1 k.p.a.).
Z akt sprawy wynika, w sposób nie budzący wątpliwości, że tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanemu za pośrednictwem poczty w dniu 5 lipca 2004 r. Wobec tego 7-dniowy termin do wniesienia zarzutów upłynął w dniu 12 lipca 2004 r. Natomiast zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zobowiązany złożył w dniu 13 grudnia 2004 r.
Powyższe dowody świadczą dobitnie o uchybieniu przez zobowiązanego ustawowego 7-dniowego terminu do zgłoszenia organowi egzekucyjnemu zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Wobec tego dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia jest prawidłowa, co też znalazło swój wyraz w trafnym rozstrzygnięciu oraz zwięzłym przedstawieniu: stanu sprawy, podniesionych w skardze zarzutów, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia.
Trafnie Sąd pierwszej instancji wywiódł, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowód uzupełniający ale tylko z dokumentu i tylko w sytuacji gdy uzna, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.
I na koniec należy wskazać na błędne określenie podstaw skargi kasacyjnej. Autorka skargi kasacyjnej - adwokat zarzuciła wyrokowi naruszenie przepisów prawa wskazując, że Sąd naruszył przepisy prawa materialnego jak i przepisy prawa procesowego (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Tymczasem przepisy art. 26 § 5 pkt 1, art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej jak też art. 141 § 1 p.p.s.a. są przepisami prawa procesowego. Powołując się na naruszenie przepisów prawa procesowego, w myśl powołanego art. 174 pkt 2 należało wykazać, że takie naruszenie faktycznie miało miejsce, należało wskazać konkretny przepis a nadto wykazać, że powyższe uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich wskazań w sporządzonej przez profesjonalistę skardze kasacyjnej - zabrakło.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.