Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 323/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 27 października 2011 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną.
W dniu 26 stycznia 2012 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 września 2012 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjnego postanowieniem z dnia 18 marca 2013 r. oddalił zażalenie skarżącego.
Sąd pierwszej instancji – odrzucając skargę – powołał się na art. 53 § 1 oraz art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") i stwierdził, że do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest zachowanie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego zapadłego w sprawie oraz wniesienie skargi za pośrednictwem właściwego organu administracji.
Sąd podkreślił, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia - skargi do sądu administracyjnego. Termin 30-dniowy do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu na zaskarżone postanowienie zaczął biec 8 listopada 2011 r. (w dniu następnym od doręczenia skarżącemu zaskarżonego postanowienia) i upłynął z dniem 8 grudnia 2011 r. (środa). Jak wskazano wyżej skarga została wniesiona 26 stycznia 2012 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że postanowieniem z dnia 27 września 2012 r. odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone w całości skargą kasacyjną skarżącego, który wnosząc o jego uchylenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym; zwolnienie strony od kosztów postępowania odwoławczego mając na uwadze jego trudną sytuację materialną i osobistą i korzystanie przez niego ze zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a także o zasądzenie wynagrodzenia wg norm przepisanych w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu przez ustanowionego pełnomocnika z urzędu, oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości ani w części, zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 86 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi.
W uzasadnieniu wskazano, że skarżący wniósł skargę z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Wraz z wniesieniem skargi złożył jednak wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. Wskazał szereg okoliczności osobistych, dotyczących stanu zdrowia w jakim w tym czasie się znajdował, uniemożliwiających złożenie mu skargi we właściwym czasie. Ze znajdującej się w aktach dokumentacji jasno wynika, że skarżący nie mógł posłużyć się przy skutecznym złożeniu skargi innymi osobami. Powyższe oznacza, że, uprawdopodobnił on w sposób wystarczający przesłanki, które powinny skutkować uznaniem, że jego zachowanie nie nosiło cech winy w zakresie braku dochowania terminu do złożenia skargi od wskazanego wyżej postanowienia Ministra Finansów zgodnie z art. 86 p.p.s.a., ewentualnie skutkować powinny przywróceniem terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ustanowiony w powołanym przepisie termin jest terminem ustawowym, procesowym i prekluzyjnym. Oznacza to, że niedopuszczalne jest jego skracanie lub przedłużanie, zaś dokonanie czynności procesowej po jego upływie pozostaje bezskuteczne. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sposób wyraźny i nie budzący wątpliwości określa zarówno początek biegu terminu do zaskarżenia (dzień doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie), jak i konsekwencje złożenia skargi po jego upływie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę spóźnioną sąd jest zobowiązany odrzucić.
W świetle przytoczonych unormowań kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należało uznać za odpowiadające prawu. Skoro skarżący wniósł skargę z uchybieniem terminu i odmówiono mu przywrócenia terminu do jej wniesienia postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 27 września 2012 r., utrzymanym w mocy postanowieniem NSA z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 131/13, to skargę należało odrzucić. Bezzasadny jest więc zarzut naruszenia art. 86 p.p.s.a., gdyż kwestia braku winy w uchybieniu terminu została już przesądzona.
W kwestii wniosku pełnomocnika strony o zasądzenie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu należy wskazać, że sądem właściwym do rozstrzygnięcia o przyznaniu lub odmowie przyznania wynagrodzenia za wykonane zastępstwo prawne jest wojewódzki sąd administracyjny, który postanowił o przyznaniu stronie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a.