Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Łd1483/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. M. (dalej jako: strona, skarżąca) na interpretację Ministra Finansów w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Istota sporu dotyczyła rozstrzygnięcia kwestii, czy wynagrodzenie za reprezentowanie strony z urzędu, zasądzone postanowieniem sądu na rzecz radcy prawnego prowadzącego kancelarię prawną w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), jest przychodem z wykonywania pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, czy też z tytułu działalności wykonywanej osobiście określonej w art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 6 przywołanej wyżej ustawy.
Nie zgadzając się z przyjętym w tej materii stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, strona wniosła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi na zasadzie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem pierwszej instancji.
W dniu 23 stycznia 2013 r., BO – 4660 – 3/13, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o podjęcie uchwały wyjaśniającej czy wynagrodzenie z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, niezależnie od formy prawnej w jakiej wykonuje on swój zawód, należy kwalifikować do źródła przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy do źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy?
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W przedmiotowej sprawie Sąd postanowił zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego zawartego we wniosku Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II FPS 1/13, ponieważ zagadnienie to stanowi istotny element rozpoznawanej sprawy.