Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 936/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 12 września 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.
Decyzją z dnia 12 września 2012 r. wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 749, dalej – O.p.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu - po rozpatrzeniu odwołania podatnika od decyzji SKO z dnia 24 maja 2012 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Z. z dnia 18 lutego 2010 r., w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok podatkowy 2010, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. SKO podało, że decyzją z dnia 18 lutego 2010 r. Burmistrz Z. ustalił stronie podatek od nieruchomości na rok podatkowy 2010 r. w łącznej kwocie 29.692 zł płatny w czterech równych ratach, po 7.423 zł każda, w terminach: do 15 marca 2010 r., 15 maja 2010 r., 15 września 2010 r. i 15 listopada 2010 r. Przedmiotem opodatkowania były grunty działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...], położone w Z. przy ul. B. oraz posadowione na tych gruntach budynki i budowle. Decyzja ta została doręczona stronie 25 lutego 2010 r. i stosownie do przepisów art. 223 § 2 pkt 1 w zw. z art. 12 § 1 i § 5 O.p. stała się ostateczna w dniu 12 marca 2010 r.
Wnioskiem z dnia 23 stycznia 2012 r. pełnomocnik strony zwrócił się do organu drugiej instancji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wskazując, że brak jest jakichkolwiek przesłanek pozwalających uznać skarżącego za samoistnego posiadacza nieruchomości i obiektów budowlanych, zlokalizowanych w Z. przy ul. B. a tym samym podatnika podatku od nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. 2010 r. Nr 95, poz. 613, ze zm., dalej – u.p.o.l.). W ocenie pełnomocnika strony, decyzja organu pierwszej instancji powinna być uznana za nieważną na podstawie art. 247 § 1 pkt 2, 3 i 5 O.p., czyli ze względu na wydanie jej bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa oraz skierowanie do osoby nie będącej stroną w sprawie.
Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji, co znalazło wyraz w jego decyzji z dnia 24 maja 2012 r. Organ drugiej instancji stwierdził, że nie ziściła się żadna ze wskazanych przez skarżącego przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 pkt 2,3 i 5 O.p., które uzasadniają stwierdzenie nieważności. Skarżący spełniał bowiem już od 2010 r. przesłanki posiadania samoistnego, określone w art. 336 k.c., to znaczy faktycznie władał przedmiotową nieruchomością.
Na powyższą decyzję, skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucając jej: naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 247 § 1 pkt 3 i 5 O.p. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.o.p.l. oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 O.p., art. 210 § 4 O.p. Wskazując na podane zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu odwoławczego z dnia 24 maja 2012 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, z wyszczególnieniem kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd pierwszej instancji - w zaskarżonym wyroku - uznał, że nie zachodziły przesłanki, o których mowa w art.247 § 1 pkt 3 i 5 O.p., pozwalające na stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej z dnia 18 lutego 2010 r. w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok podatkowy 2010. Sąd zwrócił uwagę, że w dniu 15 stycznia 2010 r. skarżący złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2010 r., w której wskazał że jest posiadaczem nieruchomości położonej w Z. przy ul. B. i podał dane dotyczące przedmiotów opodatkowania. Do deklaracji załączył oświadczenie z tego samego dnia, w którym podał, że jest jedynym faktycznym posiadaczem nieruchomości. Wcześniej, od 1998 r., deklaracje na podatek od przedmiotowej nieruchomości składał ojciec skarżącego – M. P., prowadzący na niej działalność gospodarczą i będący jej jedynym faktycznym użytkownikiem. W 2006 r. M. P. udzielił skarżącemu pisemnego upoważnienia do użytkowania posiadanych przez niego działek, w tym nieruchomości w Z. przy ul. B. Podane wyżej dokumenty wskazywały, zdaniem Sądu, na to, że organ pierwszej instancji prawidłowo skierował wydaną przez siebie decyzję z dnia 18 lutego 2010 r. do skarżącego jako podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 3 u.p.o.l. Skarżący faktu tego nie negował, skoro nie złożył od tej decyzji odwołania.
Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną, domagając się w niej uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Powołując się na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), pełnomocnik skarżącego zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 247 § 1 pkt 3 i 5 O.p. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.o.l. poprzez uznanie za prawidłowe stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu wyrażonego w decyzji z dnia 12 września 2012 r. utrzymującej w mocy decyzje wydaną w pierwszej instancji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Z. z dnia 18 lutego 2010 r. w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 rok, w sytuacji gdy skarżący w 2010 r. nie był samoistnym posiadaczem prawa wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowej położonej w Z. przy ul. B.;
- 2. naruszenie przepisów postępowania:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu nie naruszyło przepisów postępowania, w sytuacji gdy do naruszenia takiego doszło i miało to istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszone zostały przepisy art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego polegającego na pominięciu istotnych dla sprawy dowodów przy jednoczesnym oparciu rozstrzygnięcia na własnych nieudowodnionych osądach i przypuszczeniach oraz dowodach nieistniejących w chwili wydawania decyzji przez Burmistrza Z., jak również poprzez uznanie, że przeprowadzenie rozprawy, przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu działające jako organ pierwszej instancji, nie miało wpływu na rozstrzygnięcie w sytuacji, gdy poczynione na niej ustalenia stały się podstawą odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Burmistrza Z.;
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uznanie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu nie naruszyło przepisu postępowania, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 4 O.p. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji, która następnie była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, do argumentacji przedstawionej w odwołaniu skarżącego;
- c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak właściwego przedstawienia w uzasadnieniu wyroku oraz merytorycznego odniesienia się w nim do zawartych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa, tj. 247 § 1 pkt 3 i 5 O.p. w zw. z art. 3 ust.1 pkt 2 i ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 120, art.121, art.122, art. 187 § 1 O.p.
W piśmie procesowym z dnia 20 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał argumentację zawartą w skardze kasacyjnej.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Przedmiotem postępowania administracyjnego skontrolowanego przez Sąd pierwszej instancji w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego wyroku nie było określenie bądź ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r.; była nim ocena prawna odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wymienionego podatku za wskazany okres podatkowy. Wymiar podatku i stwierdzenie nieważności decyzji podatkowej, to nie tylko terminologicznie, ale pojęciowo i prawnie - dwa różne, odrębne przedmioty odpowiednich postępowań administracyjnych unormowanych w Ordynacji podatkowej.
Przedmiot rozpoznania Sądu pierwszej instancji konstytuowała wyłącznie ocena (wystąpienia, bądź nie) przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, wymienionej w art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 5 O.p. Jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji organy słusznie stwierdziły, że decyzja został skierowana do strony – posiadacza samoistnego, będącego podatnikiem od nieruchomości, a organy podatkowe w trakcie postępowania nie dopuściły się rażącego naruszenia prawa. Skarga kasacyjna wniesiona od zaskarżonego wyroku w gruncie rzeczy nie odnosi się oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji w zakresie niewystępowania przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji; zawiera natomiast zarzuty odnoszące się do przeprowadzonego postępowania wymiarowego w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. i nie są one, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, adekwatne do analizowanej sprawy.
Skarżący kwestionuje bowiem postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Burmistrza Z. i dokonane na jego podstawie ustaleń faktycznych, z których wynikało, że skarżący był posiadaczem samoistnym gruntów działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...], położonych w Z. przy ul. B. oraz posadowionych na tych gruntach budynków i budowli. Ustalenia te doprowadziły organ do konstatacji, że w świetle art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.o.l. skarżący był podatnikiem podatku od nieruchomości w 2010 r., zobowiązanym z tego tytułu do zapłaty kwoty 29.692 zł.
Podatnik nie może zatem w ramach postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji domagać się skontrolowania przez Sąd pierwszej instancji postępowania wymiarowego, z którego wyniku strona jest niezadowolona. Ponadto skarżący – jak trafnie – zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji (s. 8 uzasadnienia), nie kwestionował ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu wymiarowym. Skarżący nie skorzystał też z prawa do wniesienia odwołania od decyzji pierwszej instancji, przysługującemu mu na podstawie art. 220 § 1 i § 2 O.p.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, a uzasadnienie sporządzone przez tenże Sąd spełnia wymogi, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a.
Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił rozpoznaną skargę kasacyjną.