Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 września 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 865/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę wniesioną przez "A." sp. z o.o. w K. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że spółka uiściła wpis sądowy od skargi dnia 6 lipca 2007 r., to jest po upływie 7 - dniowego terminu od dnia skutecznego doręczenia zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Spółka oparła skargę kasacyjną na następujących podstawach:
- 1) Naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a., poprzez wysłanie zarządzenia o uzupełnieniu braków do W. J., który nie został dopuszczony w sprawie jako pełnomocnik ustanowiony w trybie art. 35 § 2 p.p.s.a., a został uznany jedynie za pełnomocnika do spraw doręczeń, podczas gdy w świetle art. 49 § 1 p.p.s.a. korespondencja ta powinna zostać zaadresowana z oznaczeniem, że jej adresatem jest spółka A. sp. z o.o., albowiem pełnomocnik dla doręczeń nie jest uprawniony do wykonywania w imieniu skarżącego żadnych czynności w postępowaniu sądowym;
- 2) Naruszenie art. 67 § 2, § 3, § 5 p.p.s.a., poprzez uznanie W. J. za osobę uprawnioną do odbioru pism sądowych pomimo tego, iż w świetle w/w przepisów, które powinny być interpretowane w powiązaniu ze sobą, osobą uprawnioną do odbioru pism sądowych może być tylko pracownik strony. Ponadto autor skargi kasacyjnej podkreślił, że z treści pełnomocnictw udzielonych W. J., wynika, iż intencją skarżącej było ustanowienie tej osoby pełnomocnikiem w trybie art. 35 § 2 p.p.s.a., która miała w jego imieniu dokonywać czynności w postępowaniu sądowymi tylko dlatego wskazała adres tej osoby dla doręczeń.
W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd uznał, iż doręczenie zarządzenia z dnia 13 kwietnia 2007 r. W. J. spowodowało bieg terminu do uzupełnienia braków, a konsekwencji, że termin do uiszczenia opłaty sądowej od skargi nie został zachowany. Nieskuteczność doręczeń dokonywanych na adres i osobę pana J. wynikać miała z podniesionej w skardze kasacyjnej okoliczności faktycznej, że nie mógł on być w sprawie pełnomocnikiem spółki, ponieważ nie był jej pracownikiem, tylko "osobą współpracującą ze spółką".
Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, argumentując, że zarówno ad meritum, jak i z powodu nie zachowania szeregu wymogów formalnych skargi kasacyjnej, nie może ona zasadnie zostać uwzględniona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Na wstępie przypomnieć wnoszącemu skargę kasacyjną należy, że we wszystkich dokumentach pełnomocnictw znajdujących się w aktach sprawy, pan W. J. wskazywany jest jako pełnomocnik, w tym pełnomocnik dla doręczeń, oraz dosłownie - jednoznacznie i permanentnie jako pracownik skarżącej spółki. Ostatniej z tych okoliczności, niezwykle istotnej, bo uzasadniającej w obszarze możliwości zgodnego z prawem ustanowienia pełnomocnikiem pracownika strony, wnoszący kasację nie zakwestionował zarzutem kasacyjnym naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Dopiero bowiem zarzut kasacyjny oparty na wymienionym przepisie prawa stworzył by możliwość skontrolowania dokonania bądź zaniechania przez Sąd I instancji ocen w przedmiocie okoliczności faktycznych, które uzasadniać mogły prawidłowość ustanowienia pełnomocnika w sprawie. Zaniechanie to jest niewątpliwie prawnie znaczące, albowiem, na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a., poza uregulowanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których w sprawie nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne - sformułowane, przedstawione i uzasadnione w sposób spełniający wymogi wynikające z unormowań art. 174 i art. 176 p.p.s.a.
Do zasygnalizowanych powyżej podstaw formalnej poprawności skargi kasacyjnej się odwołując podnieść też należy, że zarzuty wniesionej w sprawie niniejszej kasacji nie obejmują podstaw prawnych zaskarżonego rozstrzygnięcia; nie były bowiem nimi przepisy przywołane w zarzutach kasacyjnych, nie uwzględnione nawet w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, wobec, jak można się domyślać, treści pełnomocnictw wskazujących niewątpliwie pełnomocnika - pracownika skarżącej spółki. Samo więc kasacyjne podniesienie przepisów p.p.s.a. z obszaru unormowania pism procesowych, pełnomocnictw i doręczeń nie może uzasadniać uwzględnienia skargi kasacyjnej, która nie przedstawia zarzutów w zakresie bezpośredniej podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia oraz nie stwarza możliwości skontrolowania sprawy w przedmiocie oceny stanu faktycznego, który uzasadniać mógł zgodne z prawem ustanowienie pełnomocnika.
Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.
Sąd nie orzekł na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ oddalenie skargi kasacyjnej wniesionej od postanowienia nie jest objęte treścią art. 204 p.p.s.a., który o wyroku sądu tylko stanowi.