Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 9 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 857/07 odrzucił skargę U. B. C. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 stycznia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnianiu powyższego orzeczenia wskazano, iż w rozpoznawanej sprawie należało uzupełnić braki formalne skargi najpóźniej w dniu 27 kwietnia 2007 r. Wskazano następnie, iż mimo prawidłowego pouczenia, skarżąca uzupełniła braki skargi dopiero w dniu 30 kwietnia 2007 r., co było powodem odrzucenia skargi.
Pełnomocnik strony skarżącej zaskarżyła powyższe postanowienie w całości zarzucając, na podstawie art. 174 pkt.2:
- - naruszenie przepisów art. 141 § 4 w zw. z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - przez błędne przyjęcie w uzasadnieniu postanowienia, że stroną wnoszącą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego był Dyrektor Izby Skarbowej w W., podczas gdy faktycznie skargę wniosła skarżąca tj. U. B. C. sp. z o.o. z/s w W. Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji przyjął, iż skargę złożył Dyrektor Izby Skarbowej w W., podczas gdy bezspornym w sprawie jest, że stroną wnoszącą skargę była skarżąca Spółka. Podniesiono, iż w mysi art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a elementem obligatoryjnym uzasadnienia jest zwięzłe przedstawienie stanu sprawy. Zdaniem strony, obowiązek zwięzłego przedstawienia przez Sąd stanu sprawy, o którym mowa w wymienionym przepisie obejmuje nie tylko przytoczenie dokonanych ustaleń, ale także ich ocenę pod kątem zgodności z prawem (art. 3 § l p.p.s.a.). Wskazano, iż obowiązek przyjęcia określonego stanu faktycznego przez Sąd I instancji wynika pośrednio ze zdania drugiego art. 188 p.p.s.a., a także z art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a.
Konkludując stwierdzono, iż skoro przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyjął, iż skarga została wniesiona przez organ podatkowy II instancji, to odrzucenie skargi z powodu nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi przez stronę wnoszącą niniejszą skargę pozostaje w sprzeczności z ustalonym przez Sąd stanem faktycznym.
W ocenie skarżącej na skutek błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o charakterze sformalizowanym. Takie stwierdzenie oparte jest na treści przepisów art. 173 i następnych ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). I tak art. 174 tej ustawy stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na dwóch podstawach, to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nadto przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie stanowią jeden z niezbędnych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej (patrz art. 176 powołanej ustawy), którego wadliwość prowadzi do wyłączenia możliwości dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli zaskarżonego wyroku. Wynika to z faktu, że zgodnie z przepisem art. 183 § 1 cytowanej ustawy Sąd jest podstawami tymi związany, gdyż rozpoznaje sprawę w granicach skargi, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.
Dokonując oceny skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie niniejszej w oparciu o przytoczone wyżej przepisy prawa, Sąd doszedł do wniosku, że skarga ta nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że ewentualny "błąd w ustaleniach faktycznych" nie stanowią podstaw kasacyjnych w postępowaniu sądowo- administracyjnym, co jednoznacznie wynika z powołanego przepisu art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Po drugie rozważenie wymaga kwestia czy w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z błędnym ustaleniem stanu faktycznego.
Z treści komparycji postanowienia, jak i z akt spraw bezsprzecznie wynika kto i w jaki terminie złożył skargę. Założenie, iż błąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jest wynikiem mylnego ustalenia okoliczności faktycznych przeczyłoby zasadom logicznego rozumowania. Już chociażby sformowanie "skarga Dyrektora Izby Skarbowej podpisana przez Prezesa Zarządu U. B. C. sp. z o.o." świadczy, iż owy błąd ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej, sprostowanej następnie postanowieniem Sądu z 10 września 2007 r.
Po trzecie zgodnie z art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli jest zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, skargę kasacyjną oddalił.