Uzasadnienie
"A." Sp. o.o. z siedzibą w K., wniosła skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 października 2007 r. sygn. I SA/Wr 866/07, odrzucające skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 26 stycznia 2007r. dotyczące odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003r.
Zakwestionowane orzeczenie zapadło na tle następującego stanu faktycznego:
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 13 kwietnia 2007 r sygn. I SA/Wr 866/07 wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, jak wynika z pocztowego potwierdzenia odbioru Urzędu Pocztowego w W., został doręczony pełnomocnikowi do spraw doręczeń strony w dniu 28 czerwca 2007r. Nieprzekraczalny termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 5 lipca 2007 r. Strona, pomimo prawidłowego wezwania, uiściła należny wpis sądowy w dniu 6 lipca 2007 r. tj. jeden dzień po upływie ustawowego terminu.
W uzasadnieniu zakwestionowanego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zaistniała sytuacja została przewidziana przez ustawodawcę w treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej u.p.p.s.a. W niniejszej sprawie należało uiścić wpis sądowy najpóźniej w dniu 5 lipca 2007 r., natomiast skarżąca uiściła wpis po upływie wymaganego terminu, co uniemożliwiło nadanie sprawie biegu oczekiwanego przez stronę.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej zarzucił:
- 1. naruszenie art. 49 § 1 u.p.p.s.a. poprzez wysłanie zarządzenia o uzupełnieniu braków "na imię W. J., który nie został dopuszczony w sprawie jako pełnomocnik ustanowiony w trybie art. 35 § 2 u.p.p.s.a., a został uznany jedynie za pełnomocnika do spraw doręczeń". Zdaniem strony, ze względu na treść art. 49 § 1 u.p.p.s.a., nawet gdyby uznać, że W. J. został istotnie ustanowiony pełnomocnikiem do spraw doręczeń, korespondencja ta powinna zostać zaadresowana z oznaczeniem, że jej adresatem jest spółka A. sp z o.o., ponieważ pełnomocnik dla doręczeń nie jest uprawniony do wykonywania w imieniu skarżącego żadnych czynności w postępowaniu sądowym;
- 2. naruszenie art. 67 § 2, art. 67 § 3 i art. 67 § 5 u.p.p.s.a. poprzez uznanie W. J. za osobę uprawnioną do odbioru pism sądowych "(...) pomimo tego, iż w świetle wymienionych przepisów ustawy, które powinny być interpretowane w powiązaniu ze sobą, osobą uprawnioną do odbioru pism sądowych może być tylko pracownik strony oraz pomimo tego, że z treści pełnomocnictw udzielonych W. J. wynika, iż intencją skarżącej było ustanowienie tej osoby pełnomocnikiem w trybie art. 35 ust. 2 powołanej ustawy, która miała w jego imieniu dokonywać czynności w postępowaniu sądowym i tylko dlatego wskazała ona adres tej osoby dla doręczeń".
Pełnomocnik strony skarżącej powołując się na powyższe uchybienia wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że W. J. nie jest uprawniony do reprezentowania strony skarżącej, ponieważ z akt sprawy nie wynika, by był on pracownikiem tej spółki. Jednocześnie strona poinformowała o tym, że tylko dlatego nakazała kierowanie przesyłek pocztowych na adres W. J., ponieważ była przekonana, że osoba ta, w jej imieniu, będzie wykonywała wszelkie czynności związane z postępowaniem. Nie było wolą skarżącej, by ta osoba przekazywała jedynie korespondencje. Wpłat wpisu miał dokonywać ustanowiony pełnomocnik. Skarżąca zaznaczyła, że sąd nie poinformował jej o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika W. J.. Skutkiem powyższego był brak podstawy do wysyłania korespondencji do W. J. Nadto, jeśli nawet Sąd uznał W. J. za pełnomocnika ds. doręczeń, to korespondencja powinna zostać zaadresowana na skarżącą, tj. "A." Sp. z o.o.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona.
Sąd odwoławczy wskazuje, że wnoszący skargę kasacyjną, jako jej podstawę, oznaczył naruszenie art. 49 § 1 u.p.p.s.a. oraz naruszenie art. 67 § 2, 67 § 3 i 67 § 5 u.p.p.s.a.
Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym o wysokim stopniu sformalizowania, co wynika z art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Stąd wnoszący skargę kasacyjną powinien dochować szczególnej staranności w precyzyjnym formułowaniu podstaw skargi kasacyjnej. Ustawowe podstawy skargi kasacyjnej zostały zawarte w art. 174 u.p.p.s.a., zgodnie z którym, skargę kasacyjną można oprzeć zarówno na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1), jak i na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a.).
Wprawdzie wnoszący skargę kasacyjną nie oznaczył rodzaju zarzucanego naruszenia prawa, ani formy naruszenia, jednakże z treści skargi kasacyjnej wynika, że przedmiot zarzutu obejmuje naruszenie przepisów postępowania. Wnoszący skargę kasacyjną pełnomocnik zakwestionował prawidłowość doręczenia wezwania do uiszczania wpisu sądowego, skierowanego do W. J., który - zdaniem strony - nie był osobą uprawnioną do odbioru pism sądowych. Nadto korespondencja powinna zostać zaadresowana oznaczeniem, ze jej adresatem jest spółka "A.".
Sąd odwoławczy wskazuje, że podstawę prawną postanowienia o odrzuceniu skargi stanowi art. 220 § 3 u.p.p.s.a. W powiązaniu z tym przepisem należało konstruować zarzuty naruszenia prawa procesowego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a., nie wystarcza samo wykazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, powiązanie naruszenia tych przepisów z podstawą prawną zakwestionowanego orzeczenia, tak by wykazać, że następstwa stwierdzonych uchybień postępowania kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia.
W rozpoznawanej sprawie, strona sama wskazała pełnomocnika dla doręczeń w osobie W. S. J. i doręczenie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego zostało dokonane pod adresem tegoż pełnomocnika. Wezwanie zatem było skuteczne procesowo. Sąd prawidłowo zastosował art. 67 § 2, § 3 i § 5 u.p.p.s.a., zwłaszcza w sytuacji, gdy z treści pełnomocnictwa wynikało, iż zostało ono udzielone na podstawie art. 87 § 1 kpc, będącego odpowiednikiem art. 35 § 2 u.p.p.s.a.
Sąd odwoławczy, związany z mocy prawa granicami skargi kasacyjnej, nie był uprawniony do badania sprawy poza granicami zarzutów i był zobowiązany, na podstawie art. 184 u.p.p.s.a., oddalić skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.