Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1549/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 20 lutego 2017 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.
W skardze kasacyjnej z dnia 13 marca 2018 r., wywiedzionej od ww. wyroku, D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "Spółka") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.").
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie może budzić wątpliwości, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko tych z nich, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Kwestia wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Co do zasady, wymaganej cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne, które nie powodują zmian w zakresie praw lub obowiązku strony. Oczywiste jest przy tym, że nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania akt, który wykonaniu nie podlega.
W analizowanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 20 lutego 2017 r., którym organ ten utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z 13 grudnia 2016 r. oddalające skargę na czynność egzekucyjną. Jest to zatem postanowienie, które nie nadaje się do wykonania, gdyż nie nakłada na Spółkę żadnych obowiązków i nie wymaga od niej dokonania jakichkolwiek czynności. Nie jest więc możliwe zweryfikowanie skutków wykonania tego rodzaju postanowienia pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., a co za tym idzie, zastosowanie instytucji uregulowanej w tym przepisie.
Na marginesie wskazać należy również, że w dniu 12 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał już wobec Spółki postanowienie, w którym odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia. W uzasadnieniu Sąd ten wyjaśnił, że wniosek Spółki nie może skutkować wstrzymaniem wykonania, ponieważ zaskarżone postanowienia nie kwalifikują się do wykonania. Rozstrzygnięcie to nie zostało zaskarżone przez Spółkę. Zdziwienie Naczelnego Sądu Administracyjnego budzi więc, że Spółka, działająca poprzez profesjonalnego pełnomocnika, nie negując w zażaleniu rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, ponownie złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania, mimo wyjaśnień Sądu pierwszej instancji, że postanowienie w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną jest aktem administracyjnym niepodlegającym wykonaniu, a więc niemożliwe jest wstrzymanie jego wykonania.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.