Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 928/09 oddalił skargę G. S. – nazywanego dalej "Skarżącym", na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 19 października 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że postanowieniem z dnia 19 października 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że odwołanie Skarżącego od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 26 sierpnia 2009 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60, z późn. zm.).
Skarżący powyższe postanowienie zaskarżył w całości, zarzucając mu naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 149 Ordynacji podatkowej poprzez niewykazanie prawidłowego i skutecznego doręczenia decyzji, a co za tym idzie nieprawidłowe ustalenie początku biegu terminu do wniesienia odwołania. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w zakresie skutecznego wniesienia odwołania lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że decyzja z dnia 26 sierpnia 2009 r. została odebrana przez jego żonę, a z treści potwierdzenia odbioru nie wynika, że zobowiązała się ją przekazać Skarżącemu. Ponadto wspomniana przesyłka została skierowana na inny aniżeli wskazany przez niego adres.
Sąd pierwszej instancji uznał skargę za niezasadną i ją oddalił. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wskazując na art. 149 Ordynacji podatkowej zwrócił uwagę, że na potwierdzeniu odbioru przesyłki pocztowej znajduje się zapis o podjęciu się doręczenia przesyłki adresatowi przez osobę podpisującą potwierdzenie. Żona Skarżącego nie uczyniła na potwierdzeniu odbioru żadnych zastrzeżeń w tym zakresie, a Skarżący nie wykazał, że nie była ona upoważniona do odbioru jego korespondencji. Tym samym jej zaniechania w zakresie przekazania pisma obciążają Skarżącego.
Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego zaadresowania przesyłki, sąd odwołując się do art. 148 § 1-3 Ordynacji podatkowej podniósł, że adres, na który została skierowana korespondencja został wskazany przez Skarżącego w jednym z protokołów i widnieje na kopercie, w której przesłano do organu odwołanie. Innymi słowy: decyzja została przesłana na adres wskazany przez Skarżącego i nie doszło do naruszenia art. 148 Ordynacji podatkowej.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", naruszenie prawa materialnego przez:
- - błędną wykładnię art. 149 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie domniemania, że każde przyjęcie korespondencji przez domownika skutkuje zobowiązaniem go do doręczenia pisma stronie postępowania;
- - błędną wykładnię art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuzasadnione przeniesienie obowiązku dowodowego z organu na stronę postępowania tj. przyjęcie, że to strona, a nie organ powinna wykazać istnienie lub brak umocowania do odbioru pisma oraz podjęcie się domownika doręczenia pisma adresatowi.
Skarżący sformułowawszy w powyższy sposób zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna w sposób oczywisty nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów należy podkreślić, iż ich autor najwyraźniej pomylił podstawy kasacyjne ujęte odrębnie w pkt 1 i 2 art. 174 p.p.s.a. Wskazał on bowiem w petitum skargi na naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 149 oraz 187 Ordynacji podatkowej, by w uzasadnieniu tego stanowiska, poza wyrażeniem kilku pytań i stwierdzeń, odwołać się do naruszenia regulacji prawa procesowego (tak chyba należy rozumieć spostrzeżenie, iż uchybiono przepisom art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Pomijając niejasną kwalifikację prawną zarzucanych organom podatkowym naruszeń prawa, trzeba zaznaczyć, iż analiza akt sprawy nie potwierdza tez autora skargi kasacyjnej. Wbrew jego konstatacjom, sposób wypełnienia zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji dowodzi, że odbiorca zobowiązał się do oddania pisma adresatowi. Ponieważ nie doszło do skutecznego zanegowania upoważnienia małżonki skarżącego do odbioru korespondencji, jej ewentualne zaniechania lub zaniedbania w przekazaniu korespondencji adresatowi, obciążają tego ostatniego. Nie sposób wobec tego twierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy dopuścił się naruszenia prawa oddalając skargę.
W tym stanie rzeczy, z mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto kierując się treścią art. 204 pkt 1 tej ustawy.