Uzasadnienie
- 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wr 676/09, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej u.p.p.s.a., oddalił skargę M.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 sierpnia 2009 roku w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym. Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 2 grudnia 2005 r. wystawił wobec skarżącego tytuł wykonawczy o numerze [...] obejmujący należność z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów za 1999 r., który następnie skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego jako organu egzekucyjnego. Zawiadomieniem z dnia 22 grudnia 2005 r. nr 121269 Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zajęcia rachunku bankowego skarżącego w Banku S.A. I i IV Oddział m.in. na poczet należności wynikających z tytułu wykonawczego o nr. [...]. Przesyłka oznaczona jako [...] została doręczona bratu skarżącego w dniu 27 grudnia 2005 r. na adres W. Pismem z dnia 16 lipca 2007 r. skarżący złożył u Naczelnika Urzędu Skarbowego zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy o numerze [...], z uwagi na przedawnienie zobowiązania. Skarżący zakwestionował prawidłowość doręczenia odpisu tytułu wykonawczego podnosząc, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w dacie doręczenia przedmiotowego odpisu dysponował informacją, iż wszelką korespondencję należy kierować na adres: K. Następnie Sąd przedstawiając stan sprawy podniósł, że Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 29 września 2008 r., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 lipca 2008 r., w przedmiocie stanowiska wierzyciela uznające, że zobowiązanie podatkowe dotyczące zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r., objęte tytułem wykonawczym z dnia 2 grudnia 2005 r. nr wystawionym na M.K., NIP [...], nie uległo przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2006 r. Na postanowienie to skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 17 marca 2009r. sygn. akt I SA/Wr 1299/08 orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej. Uzasadniając podniósł, że obowiązkiem organu zażaleniowego było dokonanie dokładnych ustaleń w zakresie miejsca zamieszkania M.K. w dacie doręczenia jego bratu, zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego. Wskazano, że dla oceny czy doręczenie jest skuteczne niezbędne jest ustalenie czy adres, na który kierowana była korespondencja jest tożsamy z miejscem zamieszkania adresata. Podkreślono, że nie jest dostatecznym dowodem miejsca zamieszkania M.K. informacja udzielona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, gdyż odpowiada ona na zapytanie o zmianę dokonaną w zakreślonych ramach czasowych, nie zaś na pytanie o znany temu organowi adres zamieszkania strony. W następstwie tego, Dyrektor Izby Skarbowej, mając na względzie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podjął działania zmierzające do ustalenia miejsca zamieszkania M.K. w dniu 27 grudnia 2005r., tj. w dniu doręczenia zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego jego bratu. Organ zażaleniowy skierował w tym zakresie zapytania do Naczelnika Urzędu SkarbowegoW1, Naczelnika Urzędu Skarbowego W2, Naczelnika Urzędu Skarbowego W2, Naczelnika Urzędu Skarbowego W3, Naczelnika Urzędu Skarbowego W4, Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. Po dokonaniu tych czynności, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela uznające, że zobowiązanie podatkowe dotyczące zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. objętej tytułem wykonawczym z dnia 2 grudnia 2005 r. nr [...] wystawionym na M.K., NIP [...], nie uległo przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2006 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że treść przepisu art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uzupełniona o regulację art. 34 § 1 w/w ustawy, ogranicza ramy możliwych do wniesienia zarzutów na toczące się postępowanie egzekucyjne w administracji, zakreślając tym samym granice wyrażanego w tej materii stanowiska wierzyciela – w przedmiotowej sprawie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że z uwagi na okoliczność, że zobowiązanie podatkowe powstało w roku 2000 winno ono ulec przedawnieniu z końcem roku 2005, uznano jednak, że doszło do przerwania biegu przedawnienia na skutek zastosowanego dnia 27 grudnia 2005 r. środka egzekucyjnego i poprzez doręczenie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego u wierzyciela. Odnosząc się do argumentu niedoręczenia korespondencji bratu skarżącego uznanie tym samym, że nie nastąpiło doręczenie korespondencji na podstawie art. 43 k.p.a. Dyrektor Izby Skarbowej przyjął stanowisko, zgodnie z którym ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji opisanej [...] zasadnym jest wywnioskowanie, że przesyłka została doręczona dnia 27 grudnia 2005 r. A.K., pełnoletniemu domownikowi z uwagi na nieobecność adresata, tj. M.K., który, jako pełnoletni domownik, zobowiązał się do oddania przesyłki adresatowi. W treści postanowienia wskazano na pisma M.K., w których wskazał on, że korespondencja została odebrana przez brata skarżącego. Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do zarzutu skarżącego w zakresie adresu do korespondencji, tj., że adresem do korespondencji nie były W., gdyż skarżący informował organy podatkowe jak i egzekucyjne o jego zmianie wskazał, że kwestia doręczeń korespondencji w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym unormowana została w zapisach k.p.a. Zgodnie z generalną zasadą, wyrażoną w art. 42 § 1 kpa, pisma doręcza się osobom fizycznym w miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy. Wskazano, że z akt sprawy nie wynikało, aby skarżący zgłaszał organowi podatkowemu, oraz organowi egzekucyjnemu zmianę miejsca zamieszkania. Podkreślono, że dla rozpatrzenia kwestii doręczenia skarżącemu w ramach przedmiotu sprawy korespondencji nie ma znaczenia okoliczność, że w odniesieniu do skarżącego prowadzone inne postępowania egzekucyjne, oraz podatkowe, w trakcie których skarżący podawał adres do korespondencji, inny, niż adres zamieszkania.
- 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyniku przeprowadzenia sądowej kontroli objętego skargą postanowienia uznał, że nie narusza ono prawa. Sąd zaznaczył, że rozpoznawana sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 17 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1299/08 uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej oraz przedstawił wskazania co do dalszego postępowania. Natomiast w myśl art. 153 u.p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Wobec powyższego ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny Sądu, i co do których Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą. Sąd argumentował dalej, że w rozpoznawanej sprawie zalecenia Sądu zostały prawidłowo wykonane. Dyrektor Izby Skarbowej, mając na względzie wyrok Sądu przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie rzeczywistego miejsca zamieszkania skarżącego według stanu na dzień 27 grudnia 2005 r., tj. na dzień doręczenia korespondencji zawierającej zawiadomienie o zajęciu wierzytelności bratu skarżącego oraz ustalenie czy korespondencja ta została odebrana przez pełnoletniego domownika. W ramach prowadzonego postępowania dowodowego organ II instancji wystąpił odpowiednio do Naczelnika Urzędu SkarbowegoW1, Naczelnika Urzędu Skarbowego W2, Naczelnika Urzędu Skarbowego W3, Naczelnika Urzędu Skarbowego W4, Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., Naczelnika Urzędu Skarbowego W5, Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., Naczelnika Urzędu Skarbowego W6 celem ustalenia wskazanych przez Sąd okoliczności, w szczególności zaś doręczenia dowodów pozwalających na ustalenie miejsca zamieszkania skarżącego. Za prawidłowe Sąd uznał stanowisko organów stosownie do którego, według stanu na dzień 27 grudnia 2005 r., tj. dzień doręczenia korespondencji zawierającej zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego bratu skarżącego, miejscem zamieszkania skarżącego były W. Za prawidłowe Sąd uznał też stanowisko organu II instancji w zakresie przyjęcia, iż w dniu 27 grudnia 2005 r. nastąpiło skuteczne doręczenie bratu skarżącego zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego. Na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji [...] osoba doręczająca przesyłkę pocztową zaznaczyła bowiem, że została ona doręczona dorosłemu domownikowi, zamieszkałemu pod adresem zamieszkania skarżącego. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje również bezspornie podpis jako osoby odbierającej korespondencję: "A.K.", który zobowiązał się do oddania się korespondencji adresatowi. Sąd argumentował, że skoro stosownie do treści art. 18 ustawy w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiącego, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, to w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, to w niniejszej sprawie organy administracji publicznej prawidłowo dokonały doręczenia zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego w oparciu o treść art. 43 kpa., słusznie przyjmując jego skuteczność z dniem 27 grudnia 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej, mając na względzie orzeczenie Sądu, przeprowadził również postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia miejsca zamieszkania skarżącego na potrzeby ustalenia właściwości organu egzekucyjnego. W wyniku powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w piśmie z dnia 25 czerwca 2009r. nr [...] poinformował, że z ewidencji Urzędu Skarbowego wynika, że w okresie od dnia 22 kwietnia 1998 r. do dnia 6 grudnia 2005 r. miejscem zamieszkania skarżącego był adres B., od dnia 7 grudnia 2005 r. do dnia 5 marca 2008 r. – W., zaś od dnia 6 marca 2008 r. – K. Do pisma zostało dołączone złożone przez skarżącego zgłoszenie aktualizacyjne osoby fizycznej prowadzącej samodzielnie działalność gospodarczą, w którym wskazane było, że poprzednio właściwym naczelnikiem urzędu skarbowego był Naczelnik Urzędu Skarbowego. W zgłoszeniu tym skarżący wskazał również wprawdzie jako miejsce zamieszkania od dnia 1 stycznia 2003 r., K., aczkolwiek – co wymaga podkreślenia Sądu - adres ten nie może być uznany za adres zamieszkania M.K. od dnia 1 stycznia 2003 r., gdyż od tej daty skarżący wskazywał już wiele innych miejsc zamieszkania będących we właściwości różnych organów podatkowych, w tym m.in.: O., W. Sąd dodał wreszcie, że organy podatkowe prawidłowo uznały, że w rozpoznawanej sprawie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został prawidłowo powiadomiony.
- 3. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zaskarżył wskazany powyżej wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art.3 § 1, art. 134 § 1, art. 141 §4, art. 153 u.p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 41 § 1 i 2, art. 42 § 1, art. 43, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Naruszenie to polegać miało na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej, to jest działalności Dyrektora Izby Skarbowej, nie zastosował środka określonego w ustawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a., w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej narusza w sposób rażący wymienione powyżej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Doprowadziło to do wydania wyroku nieuwzględniającego ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2009 roku, nie zawiera odniesienia się do zarzutów zawartych w skardze z dnia 10 września 2009 roku sankcjonujące brak wyczerpującego zebrania i rozważenia materiału dowodowego przez Dyrektora Izby Skarbowej. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.
- 4. Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
- 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych zarzutów, a zatem należało ją oddalić. U podstaw rozpoznawanej sprawy sądowoadministracyjnej leży postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 sierpnia 2009 roku utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 lipca 2008 roku, w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym, iż zobowiązanie podatkowe dotyczące zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok objęte tytułem wykonawczym z dnia 2 grudnia 2005 roku wystawionym na skarżącego nie uległo przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2006 roku. Organy wbrew stanowisku skarżącego uznały, że bieg przedawnienia zobowiązania w rozpoznawanej sprawie został przerwany na podstawie art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z zastosowaniem środka egzekucyjnego i skutecznym zawiadomieniu o tym skarżącego w dniu 27 grudnia 2005 roku. Spór o prawo w rozpoznawanej sprawie dotyczy natomiast tego, czy doręczone w dniu 27 grudnia 2005 roku zawiadomienie dokonaniu czynności egzekucyjnej nastąpiło na prawidłowy adres skarżącego i tym samym czy było ono skuteczne. Leżące u podstaw skargi postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zapadło w wyniku przeprowadzonego przez organy postępowania, w którym organy miały obowiązek uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 marca 2009 roku, w sprawie o sygnaturze akt I SA/Wr 1299/08, uchylającym postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 września 2008 roku. Z kolei obowiązkiem Sądu pierwszej instancji w wyroku objętym rozpoznawaną obecnie skargą kasacyjną było przeprowadzenie sądowej kontroli postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 sierpnia 2009 roku w zakresie zastosowania się do zaleceń wskazanych w wyroku z dnia 17 marca 2005 roku w rozumieniu art. 153 u.p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie naruszył bowiem art. 153 u.p.p.s.a. ani art. 141 § 4 tej ustawy. Uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymienione w tym ostatnim przepisie elementy. Przedstawiono w nim w sposób prawidłowy i zwięzły stan sprawy, zarzuty skargi, stanowisko strony przeciwnej. Sąd wskazał też podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienie. Świadczy to o tym, że postępowanie sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia przeprowadzony w sposób rzetelny. Sąd prawidłowo uznał oraz uzasadnił dlaczego w jego ocenie organy nie uchybiły art.153 u.p.p.s.a., gdyż zastosowały się do zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 marca 2009 roku, I SA/Wr 1299/08. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku objętego skargą kasacyjną, na str. 10-16, przedstawił jakie czynności zostały przeprowadzone przez organy podatkowe w celu ustalenia adresu zamieszkania skarżącego w dniu 27 grudnia 2005 roku, w rozumieniu przepisów art. 42 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, co zalecił Sąd w wyroku z dnia 17 marca 2009 roku. Z kolei w wyroku z dnia 18 maja 2010 roku Sąd słusznie jako prawidłowe ocenił czynności organów, gdy te powołując się między innymi na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 czerwca 2009 roku (karta 180 akt administracyjnych) ustaliły, że właściwym adresem zamieszkania skarżącego w dniu 27 grudnia 2005 roku był adres W. Skarżący pod tym adresem zamieszkania figurował w ewidencji organów od dnia 7 grudnia 2005 roku, stosownie do zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-3, do dnia 5 marca 2008 roku. Natomiast okoliczność poinformowania urzędu o innym adresie do korespondencji niż wskazany w zgłoszeniu NIP-3 adresie zamieszkania nie mogła, z punktu widzenia art. 42 § 1 kpa powodować obowiązku organu do wysłania zawiadomienia na inny adres zamieszkania niż wskazany w formularzu NIP-3, co prawidłowo wyjaśniły organy. Zawiadomienie o zastosowaniu wobec skarżącego zastosowania środka egzekucyjnego doręczono więc w dniu 27 grudnia 2005 roku na prawidłowy jego adres zamieszkania w rozumieniu art. 42 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd nie naruszył również norm art. 134 § 1 u.p.p.s.a., gdyż w toku sądowej kontroli w sprawie sądowoadministracyjnej ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 sierpnia 2009 roku nie wyszedł poza granice tej sprawy wynikające z treści zaskarżonego postanowienia wysłanego na prawidłowy adres skarżącego. W związku natomiast z wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 17 marca 2009 roku i wyrażoną tam oceną prawną, organ wydając postanowienie z dnia 11 sierpnia 2009 roku związany był na zasadzie art. 153 u.p.p.s.a. stanowiskiem Sądu, w którym nakazano organom przeprowadzić czynności w celu ustalenia adresu zamieszkania skarżącego w dniu 27 grudnia 2005 roku. Nie mogły także zostać uznane za uzasadnione te zarzuty skargi kasacyjnej, w których zarzucono Sądowi pierwszej instancji brak ustaleń rzeczywistego adresu zamieszkania skarżącego, to jest naruszenia art. 42 § 1, art. 43, art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Konsekwencją kontrolowania działalności administracji publicznej pod względem zgodności jej działań z prawem jest nadanie sądowi administracyjnemu ustawowo określonych kompetencji określonego zachowania się w przypadku uwzględnienia rozpoznanej skargi, o charakterze kasatoryjnym. Oznacza to, że sprawa której przedmiot związany jest z działalnością określonego organu administracji publicznej, co do zasady, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy do tego organu. Przesądził o tym ustawodawca w art. 145 u.p.p.s.a. To z kolei powoduje, że sąd administracyjny nie ustala podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, lecz jedynie kontroluje legalność jej ustalenia przez organy. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty wskazujące na niewłaściwe ustalenia Sądu w zakresie adresu zamieszkania skarżącego nie mogły więc zostać uwzględnione. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 3 § 1 u.p.p.s.a., zgodnie z którym, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast zgodnie z treścią § 2 przywołanego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 3 § 1 u.p.p.s.a. mógłby być skuteczny jedynie wówczas, gdyby Sąd ten w ogóle uchylił się od dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji albo gdyby zastosował środki kontroli nieznane ustawie. Jednak w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, gdyż Sąd pierwszej instancji dokonał sądowej kontroli objętego skargą postanowienie, przeprowadził rozprawę, a po jej zamknięciu wydał wyrok. Nie zasługują także na uwzględnienie pozostałe przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty. Istotną cechą postępowania kasacyjnego jest, poza przypadkami nieważności postępowania, związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, o czym stanowi art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem odwoławczym o szczególnym charakterze i w ślad za tym, o szczególnych wymaganiach formalnych oraz materialnych wymienionych w art. 176 u.p.p.s.a. Stosownie do regulacji zawartej w art. 183 § 1 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Sąd odwoławczy jest związany zarówno wnioskiem skarżącego określającym przedmiot zaskarżenia jak i podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Podstawy skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 u.p.p.s.a. oraz ich uzasadnienie w rozumieniu art. 176 tej ustawy, wyznaczają więc kierunek działalności badawczej sądu drugiej instancji, którą sąd ten musi podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Sąd odwoławczy nie może natomiast w związku z regulacją zawartą w art. 183 § 1 u.p.p.s.a. podjąć z własnej inicjatywy badań w celu ustalenia innych poza wskazanymi w skardze kasacyjnej wad zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz ich uzasadnieniem. W myśl art. 176 u.p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytaczać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Prawidłowe wskazanie podstaw skargi kasacyjnej, to jest konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego oraz ich uzasadnienie jest jej zasadniczym elementem konstrukcyjnym. Tymczasem zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przez Sąd art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nie spełniają powyższych wymogów, gdyż nie zostały uzasadnione w sposób odpowiadający wymaganiom regulacji art. 176 u.p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował bowiem w jaki sposób Sąd w trakcie sądowej kontroli objętego skargą postanowienia miał naruszyć zawarte w tych przepisach normy. Oznacza to, że zarzuty te jako sformułowane nieskutecznie, zależało oddalić. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego postanowiono natomiast na podstawie 204 pkt 1 tej ustawy i § 14 ust. 2 pkt 2 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).