Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1899/14

Uzasadnienie

1. 1. Wyrokiem z dnia 9 października 2013 r., o sygn. akt III SA/Łd 468/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 13 marca 2013 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
2. 2. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że Skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. pismo zatytułowane "Wniosek o wykonanie wyroku". W piśmie tym wniósł o wykonanie wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 22 czerwca 2009 r., sygn. akt [...], którym został uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego określonego w art. 54 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765, dalej zwana: "k.k.s."). Wskazał również, że po uprawomocnieniu się wyroku nie jest przestępcą, a wymiar podatku od towarów i usług za lata 2002 – 2005 i od stycznia do września 2006r. stał się bezprzedmiotowy. W rezultacie zdaniem Skarżącego postępowanie egzekucyjne prowadzone względem niego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 23 maja 2007 r. obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług było niezasadne. W kolejnych pismach do organu I instancji Skarżący powtarzał argumentację co do nieprawidłowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego wynikającego z tytułów wykonawczych wydanych na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 28 grudnia 2006 r. w przedmiocie podatku VAT.
3. 3. Rozpoznając kolejne pismo Skarżącego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. uznał je za wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego i odmówił dokonania tej czynności. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że nie zaistniały żadne przesłanki, o których mowa w art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229 poz.1954 ze zm.; zwana dalej: "u.p.e.a."). Jednocześnie podkreślono, że Skarżącemu wielokrotnie w kierowanych do niego pismach wyjaśniano, iż w wyroku o sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w R. nie zniósł obowiązku zapłaty zaległości w podatku VAT i nie zakwestionował w żaden sposób zasadności określenia zobowiązania podatkowego. W wyroku tym Sąd Rejonowy podkreślił, że fakt powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług w omawianym przypadku nie budzi wątpliwości. Zobowiązany naruszył przepisy prawa podatkowego, lecz w zakresie przestępstwa z art. 54 § 4 k.k.s. zrobił to nieumyślnie. W konsekwencji nie można było podzielić stanowiska Skarżącego, według którego z uwagi na uniewinnienie od popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 54 § 4 k.k.s. postępowanie w zakresie podatku VAT stało się bezprzedmiotowe. Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie, w którym zarzucono, że postanowienie nie dotyczy żądań Skarżącego, o które zwrócił się we wniosku z dnia 15 października 2012 r., tj. o wykonanie punktu 1 sentencji wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 22 czerwca 2009 r., o sygn. akt [...].
4. 4. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia 13 marca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, że kwestia powstania obowiązku Skarżącego w podatku VAT za okres od stycznia 2002 r. do września 2006 r. była przedmiotem rozpatrywania w trybie odrębnych postępowań prowadzonych przed organem odwoławczym oraz WSA w Łodzi. Wątpliwości zobowiązanego związane z wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 22 czerwca 2009 r., sygn. akt [...], były już wyjaśniane wielokrotnie w rozstrzygnięciach kierowanych do zobowiązanego w związku z toczącymi się postępowaniami, m.in. w sprawie żądania zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wstrzymania postępowania egzekucyjnego, umorzenia zaległości. Zobowiązany był informowany, że Sąd Rejonowy w R. tym rozstrzygał sprawę dotyczącą postępowania karnego skarbowego i nie zniósł obowiązku zapłaty przez Skarżącego zaległości w podatku VAT (nie uchylił decyzji wymiarowych), a uniewinnił podatnika od uchylania się od opodatkowania podatkiem VAT (uznając go jednocześnie za winnego czynu polegającego na nieprowadzeniu stosownej ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług). Oznacza to, że podatnik naruszył obowiązujące przepisy prawa w tym zakresie, jednakże nie uczynił tego umyślnie. Z tych względów w ocenie organu odwoławczego, brak było podstaw do uznania, że zaległości w podatku od towarów i usług objęte tytułami wykonawczymi z dnia 23 maja 2007 r. nie istnieją, a postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tych tytułów wykonawczych powinno być umorzone.

1. 1. W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji oraz o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. do wykonania punktu 1 wyroku w sprawie o sygn. akt [...]. Postanowieniom organów obu instancji Skarżący zarzucił naruszenie art. 222 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwana: "k.p.a.") oraz art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej zwana: "Ordynacja podatkowa").
2. 2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie.
3. 3. W piśmie z dnia 30 września 2013 r. Skarżący podtrzymał argumentację przedstawioną w skardze. Ponadto zarzucił, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym w rażący sposób zostały naruszone art. 70 § 4, art. 30 § 1 pkt 7 i § 3, art. 210 § 1 pkt 8, art. 120, art. 121 § 1, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 268a k.p.a.
4. 2.4. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził m.in., że przesłanki orzekania o odpowiedzialności karnej czy karno-skarbowej są odmienne od odpowiedzialności podatkowej. Dla przypisania tej pierwszej konieczne jest przypisanie podatnikowi winy określonego w przepisie materialnego prawa karnego rodzaju, przypisanie tej drugiej jest niezależne od winy, gdyż VAT jest podatkiem zobiektywizowanym. Stąd też punkt 1 wyroku Sądu Rejonowego w R. nie mógł zawierać orzeczenia o określeniu i zasądzeniu uszczuplonej kwoty 28.827 zł. WSA w Łodzi podkreślił, że sąd karny nie miał kompetencji organu podatkowego i nie orzekał o wysokości zobowiązań podatkowych. Oceniał jedynie, czy okoliczności skutkujące powstaniem zaległości podatkowej stanowią jednocześnie czyn karalny, a zakres ich kompetencji jest odmienny. W rezultacie nie było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego.
5. 3.1. Od powyższego orzeczenia Skarżący wywiódł skargę kasacyjną, którą zaskarżono wyrok w całości i wniesiono o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Autor skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
6. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie skargi, podczas gdy zasługiwała ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi dotknięte jest wadami skutkującymi koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia,
7. - art. 141 § 4, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niedostrzeżenie przez WSA w Łodzi rażącego naruszenia prawa przez organ odwoławczy polegającego na zaakceptowaniu rażącego naruszenia prawa przez organ egzekucyjny I instancji, polegającego na wszczęciu i prowadzeniu egzekucji administracyjnej obowiązków wynikających z nie podlegających wykonaniu decyzji nieostatecznych, którym nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności oraz na podstawie wyroku Sądu karnego, stwierdzającego brak winy Skarżącego w nieopłaceniu przez niego przedmiotowych należności publicznoprawnych,
8. - art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 239a Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 29 § 1 u.p.e.a., poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia prawa przez organy egzekucyjne, polegające na przymusowym egzekwowaniu decyzji, która nie podlegała wykonaniu,
9. - art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 29 § 1 i art. 33 pkt 2 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazują na brak wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym zgłoszonym na podstawie art. 33 pkt 2 u.p.e.a., dotyczyć mogą wyłącznie sytuacji, kiedy owy brak wymagalności obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły już po wydaniu tego tytułu,
10. - art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 i art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 29 § 1 i art. 33 pkt 2, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy art. 29 § 1 u.p.e.a. zabrania nadania wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym w ramach zarzutu opartego na podstawie art. 33 pkt 2 u.p.e.a.
11. - art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 29 § 1 i art. 33 pkt 2 i pkt 6 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że fakt doręczenia, a więc wprowadzenia postanowień o nadaniu decyzjom nieostatecznym, na które powołuje się wierzyciel w tytułach wykonawczych, rygoru natychmiastowej wykonalność do obrotu prawnego, nie polega w ogóle badaniu przez organy egzekucyjne,
12. - art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a w związku z art. 33 pkt 6 u.p.e.a. poprzez zaniechanie weryfikacji i przedstawienia oceny WSA w Łodzi w kwestii prawidłowości ustaleń dokonanych przez organ odwoławczy w zakresie zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, określonego w art. 33 pkt 6 u.p.e.a.,
13. - art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 212 i art. 240 § 1 pkt 4 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy właściwym środkiem obrony prawa podatnika jest weryfikacja przez organ podatkowy (wierzyciela) postępowania w sprawie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności przez organ poprzez instytucję wznowienia postępowaniu w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 4 w związku z art.219 Ordynacji podatkowej,
14. - art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 33 pkt 2 i pkt 6 oraz art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez niedostrzeżenie przez WSA w Łodzi naruszenia prawa przez organy egzekucyjne podlegającego na uznaniu, podczas gdy zarzuty były uzasadnione, co implikowało konieczność umorzenia postępowania administracyjnego.
15. 3.2. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono jedynie, że Sąd Rejonowy w Rawie Mazowieckiej stwierdził, że oskarżony nie popełnił przestępstwa z art. 54 § 2 k.k.s. i w tej sytuacji uniewinnił go od popełnienia tego czynu. W związku z tym nie występuje tu wykonanie orzeczenia przez Sąd, ponieważ art. 3 § 1 k.k.w. dotyczy wyłącznie wykonania przez Sąd orzeczeń skazujących. Natomiast zobowiązany został przez Sąd uniewinniony "i w tym również od uszczuplonej kwoty 28.827 zł, a wykonanie orzeczenia należy do organu, który wydał decyzje wymiarowe".
16. 3.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

1. 4.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

1. 4.2. W świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom materialnym, tzn. powinna zawierać prócz innych wymogów, m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych, jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011 r., o sygn. akt II FSK 861/10, publ. CBOSA). Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu. Wadliwość zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Tym samym realizowany jest obowiązek, nałożony na Naczelny Sąd Administracyjny, a zawarty w art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., w myśl którego w procesie kontroli kasacyjnej należy odnieść się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., o sygn. akt I OPS 10/09 oraz wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., o sygn. akt II FSK 776/10, publ. CBOSA).

1. 4.3. W skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie zarzuty naruszenia prawa procesowego. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że wadliwe ujęty zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 151 p.p.s.a. uniemożliwił jego merytoryczne rozpoznanie. Sformułowany on został w taki sposób, który sugeruje wadliwość decyzji organów podatkowych i nieprawidłowo wykonaną przez Sąd I instancji funkcję kontroli ich legalności. Podkreślenia jednak wymaga, że wskazane przepisy mają charakter blankietowy i wymagają dla swej skuteczności wskazania norm dopełnienia z ustaw procesowych, które były podstawą prowadzenia postępowania przez organy administracji. W rozpatrywanej sprawie były to przepisy u.p.e.a. i k.p.a. Tymczasem ani w podstawach kasacyjnych ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiono żadnych przepisów regulujących postępowanie przed organami egzekucyjnymi, które miały zostać naruszone przez Sąd I instancji przy dokonywaniu oceny legalności zaskarżonych postanowień. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono także na czym miało polegać wadliwe wykonywanie funkcji kontrolnej z uwagi na powołane powyżej przepisy. Tym samym zarzut ten uchyla się spod kontroli kasacyjnej.

1. 4.4. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 141 § 4, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a. i w związku z art. 18 u.p.e.a. W sprawie nie doszło bowiem do rażącego naruszenia prawa przez organ odwoławczy, który miał zaakceptować rażące naruszenie prawa przez organ egzekucyjny I instancji. Należy jedynie zauważyć, że w stanie prawnym, który obowiązywał do dnia 1 stycznia 2009 r. z mocy art. 224 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej zasadą była wykonalność decyzji organu podatkowego I instancji, która jedynie na wniosek strony mogła zostać wstrzymana. Brak jest także jakichkolwiek regulacji, które przewidywałyby zawieszenie lub umorzenie postępowania egzekucyjnego w przypadku wydania wyroku przez sąd karny, na mocy którego uniewinniono zobowiązanego do zapłaty podatku od jakiegokolwiek zarzutu karnego. Ponadto zarzut ten nie został w żaden sposób uzasadniony, co w praktyce uniemożliwia jego pełną merytoryczna kontrolę.

1. 4.5. Za bezzasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 239a Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 29 § 1 u.p.e.a. W przyjętym przez Sąd I instancji i nie zakwestionowanym stanie faktycznym sprawy ustalono, że tytuły wykonawcze zostały wystawione w dniu 23 maja 2007 r., na podstawie decyzji organu podatkowego I instancji z dnia 28 grudnia 2006r. Jak już wskazano powyżej w stanie prawnym obowiązującym w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie obowiązywał art. 239a Ordynacji podatkowej, a nieostateczne decyzje podatkowe z mocy art. 224 § 1 Ordynacji podatkowej podlegały wykonaniu. Ponadto również ten zarzut nie został w żaden sposób uzasadniony, co także uniemożliwia jego pełną merytoryczna kontrolę.

1. 4.6. Całkowicie spod merytorycznej kontroli kasacyjnej wymykają się zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 i art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 29 § 1 i art. 33 pkt 2 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 29 § 1 i art. 33 pkt 2 i pkt 6 u.p.e.a., gdyż po pierwsze rozpatrywana sprawa nie dotyczyła zarzutów, które można wnieść w trybie określonym w art. 33 i art. 34 u.p.e.a., lecz wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego opartego o art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Po drugie jak już wyjaśniono powyżej w pkt 4.5. i 4.6. niniejszego uzasadnienia wykonaniu podlegały decyzje nieostateczne, które stały się wymagalne z mocy prawa. Również w tym przypadku należy odnotować brak uzasadnienia tak sformułowanych zarzutów, co także uniemożliwia ich pełną merytoryczna kontrolę.

1. 4.7. Z uwagi na brak uzasadnienia i sposób ich prezentacji w petitum za zupełnie niezrozumiałe należy uznać zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a i art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a w związku z art. 33 pkt 6 u.p.e.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 212 i art. 240 § 1 pkt 4 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 33 pkt 2 i pkt 6 oraz art. 34 § 4 u.p.e.a. Podkreślenia jeszcze raz wymaga, że postępowanie przed organami egzekucyjnymi nie dotyczyło zarzutów wniesionych przez zobowiązanego, a uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przede wszystkim przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych, a także wyjaśniać właściwy sposób rozumienia przywołanych przepisów w relacji do toku przeprowadzonego postępowania przed organami administracji.

1. 4.8. Za pozbawiony słuszności należy uznać także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 29 § 1 i art. 33 pkt 2 u.p.e.a. O ile całkowicie nieuzasadniony był zarzut dotyczący naruszenia przy kontroli legalności zaskarżonego postanowienia organu nadzoru art. 33 pkt 2 u.p.e.a., gdyż jak już wielokrotnie wskazano powyżej rozpatrywana sprawa nie dotyczyła zarzutów zobowiązanego, o tyle za chybiony należało uznać zarzut naruszenia przez organ egzekucyjny art. 29 § 1 u.p.e.a. Trafnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zauważono, że przesłanki orzekania o odpowiedzialności karno-skarbowej są odmienne od odpowiedzialności podatkowej, gdyż dla przypisania tej pierwszej konieczne jest przypisanie podatnikowi winy określonego w przepisie materialnego prawa karnego rodzaju. Przede wszystkim jednak sąd karny nie ma kompetencji organu podatkowego i nie orzeka o wysokości zobowiązań podatkowych, a ocenia jedynie, czy okoliczności skutkujące powstaniem zaległości podatkowej stanowią jednocześnie czyn karalny. Wobec tego wyrok uniewinniający zobowiązanego od zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego nie spowodował unicestwienia istniejącego nadal zobowiązania podatkowego, które to jest zgodnie z art. 5 Ordynacji podatkowej wynikającym z obowiązku podatkowego zobowiązaniem podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Z uwagi zatem na istnienie w obrocie prawnym decyzji określającej zobowiązanie podatkowe wskazać należy na dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej pomimo wydania przez sąd karny wyroku uniewinniającego zobowiązanego od odpowiedzialności karno-skarbowej.

1. 4.9. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji.

4.10 Mając na względzie trudną sytuację materialną wnoszącego skargę kasacyjną, a także wysokość zadłużenia z tytułu zobowiązań podatkowych, które to okoliczności wynikają z akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który zwolnił go w części od kosztów sądowych, odstąpiono od zasądzenia od Skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w całości na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.