Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 października 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie III SA/Wa 1231/04, odrzucił skargę Marzeny N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 10 maja 2004 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok. Sąd w uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż skarżąca mimo skutecznego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi wraz z pouczeniem, nie dokonała czynności polegającej na opłaceniu skargi, w wyznaczonym przez sąd terminie.
2. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej wykonujący zawód radcy prawnego zaskarżył wyżej wymienione postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów procesowych, mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
1/ art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ /dalej p.p.s.a./, w związku z art. 220 par. 3 tej ustawy oraz art. 45 par. 1 Konstytucji RP poprzez uznanie za skutecznie doręczone wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, w wyniku czego doszło do odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego w terminie i zamknięcia drogi sądowej, gdy w rzeczywistości zachowanie doręczyciela Poczty Polskiej nie spełniło wymagań, nałożonych przez ustawę, wypełnienie których skutkuje uznaniem wezwania za doręczone;
2/ art. 133 par. 1 p.p.s.a., w związku z art. 166 tej ustawy poprzez dokonanie ustaleń, że powiadomienie o przesyłce poleconej pozostawionej na poczcie zostało pozostawione w skrzynce pocztowej, w drzwiach lub na terenie nieruchomości, nie znajdujących żadnych podstaw w aktach sprawy, co skutkowało naruszeniem przepisu art. 73 p.p.s.a. i w konsekwencji wydaniem zaskarżonego postanowienia; gdy w dniu 12 sierpnia 2004 r. doręczyciel zapisał jedynie "mieszkanie zamknięte", a w dniu 20 sierpnia 2004 r. "awizowano powtórnie" - brak jakiejkolwiek informacji, że pozostawiono zawiadomienie i gdzie pozostawiono zawiadomienie.
Wskazując na powyższe podstawy, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor nie zgadzając się ze stanowiskiem sądu I instancji, zgodnie z którym w rozpoznawanej sprawie doszło do prawidłowego doręczenia zastępczego, podniósł, iż w aktach sprawy brakuje informacji, że doręczyciel zostawił awizo w dniu 12 sierpnia 2004 r. wraz z określeniem miejsca jego pozostawienia. Wskazał także na brak danych co do miejsca pozostawienia przesyłki na dokumencie powtórnego awizowania, jakie miało miejsce w dniu 20 sierpnia 2004 r. W konsekwencji skarżąca nie otrzymała awiza, gdyż nie znalazła go ani w skrzynce na listy, ani w drzwiach, ani na terenie posesji.
- 3. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu. Wnosząca skargę kasacyjną zwraca uwagę na naruszenie zaskarżonym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przepisów prawa zawartych w art. 73 w związku z art. 220 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /p.p.s.a./ oraz art. 45 par. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, oraz art. 133 par. 1 w związku z art. 166 p.p.s.a. Zarzuty te pozbawione są jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych.
Jak wynika z akt sprawy przesyłkę, której skuteczność odbioru kwestionuje autor skargi kasacyjnej, nadano listem poleconym nr 15839. Nie odebrał jej osobiście adresat, ani inne osoby wskazane w urzędowym formularzu pocztowym, który wypełniony został prawidłowo przez doręczyciela na jego odwrocie z datą 12 sierpnia 2004 r. W związku z tym, w sposób prawem przewidziany, zamieszczono adnotację o tym, że przedmiotową przesyłkę zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w terminie dnia 7 od otrzymania wezwania, pozostawiono w placówce pocztowej R. 19, o czym zawiadomiono adresata pozostawiając informację w jego skrzynce oddawczej. Podano również przyczynę uniemożliwiającą właściwe lub zastępcze doręczenie pisma sądowego, a to z uwagi na zamknięte mieszkanie w czasie gdy doręczano przesyłkę. Przesyłkę próbowano doręczyć do rąk adresata powtórnie w dniu 20 sierpnia 2004 r., o czym świadczy adnotacja z datą i podpisem.
W świetle zaistniałych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie akt sprawy, prawidłowo ocenił stan faktyczny, uznając doręczenie swego pisma za skuteczne na podstawie art. 73 p.p.s.a. Wobec tego Sąd ten obowiązany był zastosować przepis art. 220 par. 3 p.p.s.a. i skargę odrzucić. Bezpodstawne jest więc twierdzenie autora skargi kasacyjnej, iż Sąd naruszył postanowienia art. 45 par. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Strona skarżąca mogła skorzystać z prawa do Sądu podejmując przedmiotową przesyłkę w trybie przewidzianym przepisami, o czym została poinformowana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył także przepisów art. 133 par. 1 w związku z art. 166 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę po zapoznaniu się z aktami sprawy, co wynika z treści postanowienia, które odpowiada prawu. Strona skarżąca nie przedstawiła natomiast argumentów potwierdzających odmienne stanowisko w tej sprawie.
Mając zatem powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.