Uzasadnienie
We wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (z dnia 5 września 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 311/07) P. P. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W motywach wniosku skarżący wywiódł, że nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej, utrzymując się z produkcji rolnej. Wartość zobowiązania podatkowego, określona w spornej decyzji, jest wysoka w stosunku do jego obecnych dochodów, zwłaszcza że organy podatkowe określiły podatnikowi także inne zaległości podatkowe, w tym z tytułu podatku od towarów i usług. Ponadto podkreślono, że skarżący nie dopuścił do powstania spornej zaległości podatkowej umyślnie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z mających zastosowanie do wniosku strony art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wynika, że wnioskodawca powinien uprawdopodobnić istnienie przesłanek określonych w pierwszym z w/w przepisów. Zgodnie bowiem z tymi przepisami, Naczelny Sąd Administracyjny może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z uwagi na to, że art. 61 § 3 p.p.s.a. formułuje nieostre kryteria ocenne, szczególnie istotne jest możliwie najbardziej dokładne ustalenie rzeczywistej sytuacji wnioskodawcy Pamiętać bowiem trzeba, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi odstępstwo od generalnej zasady jej wykonalności (por. art. 61 § 1 p.p.s.a.).
Należy podkreślić, że Sąd nie ma możliwości poszukiwania z urzędu faktów (argumentów) mających przemawiać na korzyść ubiegającego się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Władny (i zobowiązany zarazem) jest jedynie wyczerpująco ocenić w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. te, które wskazała strona (czego wyraz powinien dać w uzasadnieniu orzeczenia – por. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a.) – por. post. NSA z dnia 18 października 2007 r. (sygn. akt II FZ 507/07, niepubl.). W tym stanie rzeczy argumentacja służąca uprawdopodobnieniu, że wykonanie decyzji wywołałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, musi być dokładna i wyczerpująca (por. post. NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Skoro bowiem podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających Sądowi na podjęcie rozstrzygnięcia w w/w przedmiocie, są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony (por. post. NSA z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt I FZ 684/06, niepubl.).
Wniosek skarżącego nie odpowiada wspomnianym wyżej wymogom. Argumentacja strony jest ogólnikowa i nie pozwala na ocenę prawdopodobieństwa wystąpienia negatywnych konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (w razie wykonania zaskarżonej decyzji). Motywy wniosku sprowadzają się do lakonicznego stwierdzenia, iż kwota zobowiązania podatkowego określonego w spornej decyzji jest wysoka w stosunku do dochodów skarżącego, a ponadto posiada on również zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług. Nie wyjaśniono przy tym, jaki jest status majątkowy skarżącego (pożądane byłoby zwłaszcza wskazanie posiadanych środków finansowych, wysokości osiąganych dochodów oraz wymagalnych zobowiązań, w tym na rzecz Skarbu Państwa).
Skarżący nie podaje więc żadnych danych pozwalających na weryfikację jego twierdzenia o różnicy pomiędzy wysokością zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją, a jego możliwościami płatniczymi. Co więcej, we wniosku nie zawarto wywodu, który odnosiłby się bezpośrednio do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tj. argumentów, z których wynikałoby, że uiszczenie objętej zaskarżoną decyzją należności wyrządziłoby stronie znaczną szkodę lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki (taką okolicznością jest np. pozbawienie skarżącego jedynego źródła utrzymania – por. post. NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04, niepubl.).
Bez znaczenia też dla oceny wniosku strony, w świetle przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., jest jej przeświadczenie o niezawinionym charakterze przyczyny powstania zaległości podatkowej. W przepisie powyższym jest mowa o skutkach wykonania zobowiązania, nie zaś o przyczynach jego powstania.
W tych okolicznościach orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.