Uzasadnienie
- 1. Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2015 r. o sygn. I SA/Bd 507/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę A.S. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 12 marca 2015 r. o nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.). Wyrok ten jest dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
- 2. Powyższy wyrok zaskarżył w całości skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata). Jednocześnie sformułował w skardze kasacyjnej wniosek o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego prowadzonego przez Komendę Miejską Policji w G. (dalej: Komenda) w sprawie o sygn. akt [...]. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodził, że jest prowadzone postępowanie karne z zawiadomienia złożonego przez skarżącego o istnieniu uzasadnionego podejrzenia o popełnieniu przestępstwa z art. 233 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.; dalej: k.k.) przez P.J.. W ocenie skarżącego przebieg tego postępowania może wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 3.1. Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie ma jednak charakteru obligatoryjnego. Sąd może zawiesić postępowanie, jeżeli - po rozważeniu wszelkich okoliczności sprawy - dojdzie do przekonania, że zachodzi taka konieczność. Rozważenia wymaga nie tylko, jakiego rodzaju jest to czyn (przestępstwo, czy delikt dyscyplinarny), ale przede wszystkim jaki wpływ jego ujawnienie wywrze na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Rozważając okoliczności sprawy przemawiające za zawieszeniem postępowania nie można również tracić z pola widzenia art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: Konstytucja RP) wyrażającego nakaz rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki oraz wyrażającego zasadę szybkości postępowania sądowoadministracyjnego art. 7 p.p.s.a.
- 3.2. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uzasadniająca zawieszenie postępowania wywołanego skargą kasacyjną skarżącego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego subiektywne przekonanie skarżącego o możliwości popełnienia czynu zabronionego i związane z tym zawiadomienie o istnieniu uzasadnionego podejrzenia o popełnieniu przestępstwa nie przesądza jeszcze ujawnienia czynu mogącego wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Dopiero podejmowane czynności w toku postępowania przygotowawczego nadzorowanego przez prokuratora mogą doprowadzić do jego ujawnienia się. Naczelny Sąd Administracyjny, po analizie przedstawionych przez skarżącego dokumentów oraz podnoszonej argumentacji uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania i sprawa ta może zostać zakończona wydaniem orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny bez potrzeby zawieszania postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
- 3.3. Na marginesie warto zauważyć, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek jest tożsamy z wnioskiem złożonym w dniu 21 grudnia 2015 r. przed WSA w Bydgoszczy w sprawie o sygn. I SA/Bd 507/15. We wniosku tym skarżący argumentował, że "w przypadku prawomocnego skazania P.J. za składanie fałszywych zeznań, okoliczność ta będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie postępowania sądowo-administracyjnego". Do wniosku dołączono dwie karty poświadczone za zgodność z oryginałem przez adwokata występującego w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego mające stanowić protokół przesłuchania skarżącego na Komendzie Miejskiej Policji w G. w dniu 9 grudnia 2015 r. w sprawie [...] wraz wezwaniem na to przesłuchanie.
Wymaga zaakcentowania, że adwokat - zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 615 ze zm.) - ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis adwokata, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) adwokat stwierdza to w poświadczeniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niespełnienie któregokolwiek z określonych w powołanym przepisie wymagań czyni poświadczenie niewierzytelnym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego poświadczenie przez pełnomocnika skarżącego za zgodne z oryginałem protokołu przesłuchania skarżącego uznać należy za wadliwe. Pełnomocnik skarżącego winien stwierdzić w poświadczeniu, że pewne fragmenty protokołu (np. miejsce sporządzenia, dane osoby przesłuchiwanej, osób sporządzających protokół i biorących udział w czynnościach) zostały usunięte. Złożoną kserokopię można by uznać co najwyżej za wyciąg z protokołu przesłuchania, jednak ze względu na niestaranne sporządzenie i brak jakichkolwiek prawem wymaganych adnotacji, dokumentowi temu nie można przyznać nawet takiego waloru. Traktować należy go raczej w kategoriach dokumentu prywatnego.
Nie można również pominąć okoliczności, że skarżący został wezwany do osobistego stawiennictwa w Komendzie Miejskiej Policji w G. w charakterze świadka "w sprawie przyjęcia zawiadomienia o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k.". Należy jednak zauważyć, że czyn z art. 286 § 1 k.k. dotyczy przestępstwa oszustwa będącego przestępstwem przeciwko mieniu, a nie jak wywodzi skarżący przestępstwa składania fałszywych zeznań, które zostało stypizowane w art. 233 k.k., jako przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości. Co więcej, przedstawione dokumenty nie wskazują, by postępowanie przygotowawcze wkroczyło w fazę in personam, a zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopiero w tej fazie można mówić o podejrzeniu popełnienia czynu, co oczywiście nie oznacza jeszcze jego ujawnienia.
3.3. Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdzając podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia stosownie do art. 193 w związku z art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a.