Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę D. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 17 lipca 2018 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za okres od marca do czerwca 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.
Od powyższego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że sytuacja życiowa, rodzinna i finansowa Skarżącej prowadzi do wniosku, że ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowoduje powstanie znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków tego rodzaju, że spowoduje pozbawienie Skarżącej i jej córki środków do życia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania.
Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. W judykaturze dominuje stanowisko – akceptowane przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu – kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por. postanowienia NSA: z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 czy z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07– treść orzeczeń dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi zatem poprzeć go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. Konieczne jest również zobrazowanie okoliczności wskazujących na jego trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia.
Tymczasem pełnomocnik skarżącej we wniosku o wstrzymanie wskazał, że skarżąca jest schorowana, ale nie dołączył dokumentów potwierdzających ten fakt. Nie dołączono także dokumentów potwierdzających informacje o dochodach i stanie majątkowym skarżącej ani koszty utrzymania ponoszonych przez skarżącą. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie decyzji, by powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Zważając na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, jako pozbawiony wymaganego uzasadnienia i nieznajdujący potwierdzenia w dokumentach, nie zasługuje na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.