Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej z dnia 16 kwietnia 2013 r. J. J. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez nią decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 maja 2012 r. oraz 24 maja 2012., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON z grudzień 2006 r. oraz poszczególne miesiące 2007 r. Powołując się na treść art. 61 § 3 oraz art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wskazano, że ze względu na łączną wysokość nałożonego zobowiązania przekraczającą kwotę 100.000 zł powiększoną o odsetki, wykonanie niekorzystnych dla skarżącej decyzji prowadzić będzie zarówno do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody majątkowej, jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono, że skarżąca nie dysponuje możliwością zapłaty tak dużej kwoty bez uszczerbku dla dalszego prowadzenia działalności gospodarczej.
Wyegzekwowanie tak dużej kwoty pieniężnej może zmusić skarżącą do zaprzestania prowadzenia agencji pracy tymczasowej. Oczekiwane przez skarżącą pozytywne rozstrzygnięcie złożonej skargi - w przypadku wykonania decyzji organów podatkowych - może natomiast nie pozwolić na wznowienie działalności, a nawet w takim przypadku szkody wynikające z zawieszenia aktywności byłyby niepowetowane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.: po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, Komentarz do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el).
Wnioskodawczyni nie wywiązała się jednak z tego obowiązku. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek jest lakoniczny i ogólny, a w aktach sprawy brak dokumentów potwierdzających trudną kondycję finansową skarżącej.
Sama natomiast tylko możliwość dokonania w przyszłości egzekucji z majątku skarżącej nie uzasadnia jeszcze spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.