Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 223/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę E. Sp. z o.o. w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 23 grudnia 2008 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości.
Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Prezydent Miasta J., po uzupełnieniu postępowania, wydał w dniu 30 września 2008 r. decyzję, w której określił skarżącej spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2007 w okresie od kwietnia do grudnia, w kwocie 10.914,00 zł, opodatkowując grunty działek [...] o powierzchni 16.461 m² stawką jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, natomiast grunt o powierzchni 17.614 m² (działka...) stawką jak dla gruntów pozostałych.
Organ pierwszej instancji uznał, że działka [...] nie może być wykorzystana do prowadzenia działalności gospodarczej z przyczyn technicznych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania spółki, decyzją z dnia 23 grudnia 2008 r. utrzymało w mocy ww. rozstrzygnięcie. Uznano, że sporny grunt, którego wieczystym użytkownikiem była skarżąca spółka, nie korzystał w 2007 roku ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w § 1 ust. 1 uchwały (nr IV/21/2002) Rady Miasta J. z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości na terenie miasta J. Od powyższej decyzji spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając w niej naruszenie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.; zwanej dalej: u.p.o.l.) w związku z § 1 ust. 1 uchwały (nr IV/21/2002) Rady Miasta J. z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości na terenie miasta J., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że podatnik nie korzysta ze zwolnienia w zakresie podatku od nieruchomości.
Spółka wywodziła, że na terenie przedmiotowych nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą, bo z takim zamiarem je nabyła. Posiada zatem uprawnienie do skorzystania ze zwolnienia podatkowego, na podstawie § 1 ust. 1 uchwały Rady Miasta J. z dnia 10 grudnia 2002 r. Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy błędnie dokonał interpretacji zapisów przedmiotowej uchwały i przyjął nieuzasadnione i niezrozumiałe rozróżnienia, pomiędzy pojęciem prowadzenia działalności gospodarczej, a czynnościami obejmującymi i mieszczącymi się w wyrażeniu "rozpoczynanie inwestycji pod przyszłą działalność". Skarżąca podniosła również, że czynności faktyczne podejmowane przez nią mieszczą się w pojęciu prowadzenia działalności gospodarczej i stanowią element działalności zarobkowej prowadzonej przez przedsiębiorcę.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 7 ust. 3 u.p.o.l., ani też § 1 ust. 1 uchwały nr IV/21/2002 Rady Miasta J. z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości na terenie miasta J. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji zauważył, że zgodnie z § 1 ust. 1 powołanej uchwały od podatku od nieruchomości zwolniono grunty, budowle i budynki położone na terenie Jastrzębskiej Strefy Aktywności Gospodarczej oraz Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, których właścicielem lub użytkownikiem wieczystym jest przedsiębiorca prowadzący na tej nieruchomości działalność gospodarczą. Zdaniem Sądu, z treści wymienionego przepisu wynika wprost, iż intencją Rady Miasta J. było zwolnienie tylko przedsiębiorcy, który prowadzi już na danej nieruchomości działalność gospodarczą, a nie gdy rozpoczyna on inwestycję pod przyszłą działalność.
W ocenie Sądu, trudno zgodzić się z rozumowaniem skarżącej, że uchwała Rady Miasta J. zwalnia z podatku od nieruchomości potencjalnych inwestorów, którzy będą zainteresowani rozpoczęciem inwestycji i prowadzeniem działalności gospodarczej w przyszłości.
Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów podatkowych obu instancji, iż porządkowanie nieruchomości, dokonywanie pomiarów, wykonywanie projektów, czy też uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą "budowa sortowni odpadów komunalnych" na dwóch działkach, będących w wieczystym użytkowaniu spółki (nr...), nie jest tożsame z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca działalności gospodarczej na przedmiotowych nieruchomościach faktycznie nie wykonywała, a zatem nie przysługiwało jej w 2007 roku prawo do zwolnienia od podatku od nieruchomości.
W skardze kasacyjnej spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Spółka, na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), wskazała na następując zarzuty:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
a/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu skargi, pomimo naruszenia przez organ administracji publicznej prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy, a to art. 7 ust. 3 u.p.o.l. w związku z § 1 ust. 1 uchwały nr IV/21/2002 Rady Miasta J. z dnia 10 grudnia 2002 r.;
b/ art.151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi pomimo, że organ administracyjny zaskarżoną decyzją naruszył przepisy prawa materialnego i procesowego co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji;
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego:
a/ art. 7 ust. 3 u.p.o.l. w zw. z § 1 ust. 1 uchwały nr IV/21/2002 Rady Miasta J. z dnia 10 grudnia 2002 r. poprzez ich niewłaściwą interpretację i niezastosowanie wyrażające się w przyjęciu błędnego założenia, w myśl którego prowadzenie prac inwestycyjnych, dokonywanie pomiarów, porządkowanie nieruchomości, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy inwestycji nie oznacza, że skarżący prowadzi na tej nieruchomości działalność gospodarczą, a w konsekwencji, że spełnia przesłanki uprawniające go do zwolnienia z podatku od nieruchomości;
b/ art. 1 a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.; zwanej dalej w skrócie: s.d.g.), poprzez ich niewłaściwą interpretację i niezastosowanie, a to przez pominięcie okoliczności, iż prowadzenie działalności gospodarczej warunkujące uzyskanie zwolnienia od podatku od nieruchomości zostało zdefiniowane, a w definicji tej mieści się prowadzenie prac inwestycyjnych.
Odpowiadając na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podzieliło pogląd wyrażony przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna oparta jest na założeniu, że spółka E. (w okresie kwiecień – grudzień 2007 r.) prowadziła działalność gospodarczą na terenie Jastrzębskiej Strefy Aktywności Gospodarczej, a co za tym idzie spełniała warunki do zwolnienia z podatku od nieruchomości, o którym mowa w § 1 ust. 1 uchwały nr IV/21/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w związku z art. 7 ust. 3 u.p.o.l.
W świetle ocen wynikających z uzasadnienia zaskarżonego wyroku stanowisko to jest jednak bezpodstawne i sprzeczne z zaakceptowanym przez Sąd pierwszej instancji stanem faktycznym ustalonym (odtworzonym procesowo) przez organy podatkowe.
Na stronie 6 przywołanego uzasadnienia Sąd pierwszej instancji konstatuje, że: "porządkowanie nieruchomości, dokonywanie pomiarów, wykonywanie projektów, czy też decyzja z dnia 27 września 2007 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą budowa sortowni odpadów komunalnych na dwóch działkach będących w wieczystym użytkowaniu Spółki (nr...), nie są tożsame z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym nie można przyznać racji skarżącej, że czynności przygotowawcze pod budowę właściwych urządzeń i instalacji, mieszczą się w pojęciu prowadzenia działalności gospodarczej. Jak ustalono, decyzja z dnia 27 września 2007 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą budowa sortowni odpadów komunalnych, nie upoważniała do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych, a jedynie określiła sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu. Podatnik podjął wprawdzie pewne kroki w kierunku rozpoczęcia działalności gospodarczej, polegającej na segregacji odpadów, jednakże do faktycznego rozpoczęcia działalności gospodarczej musi jeszcze dokonać szeregu czynności, tak prawnych, jak i faktycznych (uzyskanie pozwolenia na budowę obiektów, w których działalność będzie prowadzona i faktyczne uruchomienie zakładu)".
Wnoszący skargę kasacyjną nie zakwestionował sądowej kontroli stanu faktycznego sprawy za pomocą zarzutów kasacyjnych naruszenia adekwatnych przepisów prawa procesowego, na podstawie których jest on ustalany i oceniany (nie są nimi powoływane w skardze kasacyjnej: art.151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Obydwa zarzuty powołujące wymienione przepisy p.p.s.a. odnoszą się do ocen w zakresie prawa materialnego. Brak jest natomiast zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (bądź art. 151 p.p.s.a.) w związku z przepisami podatkowego postępowania administracyjnego, na podstawie których stan faktyczny sprawy został przez organy podatkowe ustalony i oceniony. Zaniechanie to jest istotne, albowiem, na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach wniesionej w niej skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne spełniające wymogi prawne art. 174 i art. 176 p.p.s.a.; zarzut naruszenia prawa materialnego nie otwiera w postępowaniu kasacyjnym drogi do weryfikacji ocen stanu faktycznego, albowiem nie jest tożsamy z zarzutem naruszenia prawa procesowego i dotyczy innego obszaru przeprowadzonej subsumcji prawa.
Z powyższego wynika (więc), że analizowana skarga kasacyjna nie tworzy podstaw do weryfikacji ocen Sądu pierwszej instancji w przedmiocie stanu faktycznego sprawy, w ramach którego ustalono i oceniono, że strona nie prowadziła na terenie spornych nieruchomości działalności gospodarczej, natomiast działania przygotowawcze do rozpoczęcia inwestycji działalności tej jeszcze nie stanowiły.
Działalność gospodarcza, z punktu widzenia rozpatrywania indywidualnej sprawy podatkowej, jest pewnym zjawiskiem stanu faktycznego, na które składają się poszczególne czynności i zdarzenia, dające, bądź nie, dostateczne podstawy do uznania ich w całości za wymienioną działalność. Tych okoliczności i elementów stanu faktycznego nie można zasadnie kwestionować w skardze kasacyjnej wyłącznie na podstawie przepisów prawa materialnego, które na pojęcie działalności gospodarczej się powołują.
Z tego powodu, oparty w skardze kasacyjnej na tezie o prowadzeniu tej działalności, zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci § 1 ust. 1 uchwały nr IV/21/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w związku z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. jest niezasadny.
Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 1 a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 2 s.d.g. Sąd zasadnie nie badał czy spółka miała zamiar prowadzić inwestycję na określonym gruncie; słusznie analizował natomiast: czy w roku 2007 r., w którym spółka zadeklarowała zwolnienie z opodatkowania, na mocy cytowanej uchwały Rady Miasta J., spełniała przesłankę: "prowadzenia działalności gospodarczej" na użytkowanym wieczyście gruncie. Badanie to jednak dało wynik negatywny, czego, jak wykazano powyżej, strona nie zakwestionowała w rozpoznanej skardze kasacyjnej zarzutami spełniającymi standardy, o których mowa w art. 174 i art. 176 p.p.s.a..
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.