Uzasadnienie
We wniosku z dnia 20 maja 2010 r. (k- 63 akt NSA) W. M. wystąpił o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1962/08. W ocenie wnioskodawcy, Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł problemu istniejącego w niniejszej sprawie i nie rozpoznał sprawy co do jej istoty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Z treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) wynika, że sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wskazać należy, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, Lex nr 75533). Wykładnia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących nie tylko treści wyroku, ale także zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywołać. Postępowanie to jednak nie dopuszcza żądania usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia.
Nie mieści się również w ramach wykładni, żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach. Wskazać należy, że żądanie wnioskodawcy, stanowiące w istocie polemikę ze stanowiskiem sądu, zmierzające do nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez skarżącego, wykracza znacznie poza wykładnię wyroku sformułowaną w art. 158 p.p.s.a. Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wykładnia ta również nie może opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym czy faktycznym. Przyjąć zatem należy, że nie może ona prowadzić, ani do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia, ani też powodów takiego rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z dnia 10 lipca 2008 r., I OZ 465/08, niepubl., z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, niepubl., z dnia 5 kwietnia 2005 r. (OZ 1226/04, niepubl.).
Przechodząc do oceny wniesionego w niniejszej sprawie wniosku należy stwierdzić, że w istocie rzeczy strona polemizuje z poglądami prezentowanymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku, którego wykładni się domaga. Strona w drodze wniosku o wykładnię wyroku kwestionuje stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny przedstawiając odmienny pogląd w kwestii możliwości wydania decyzji o określeniu wysokości bądź rozliczeniu ulgi podatkowej, w tym odliczenia od podstawy opodatkowania na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, taka polemika z orzeczeniem, jak i żądanie jego uzupełniania bądź zmiany w drodze ustalania dodatkowych faktów jest niedopuszczalna na drodze wniosku o wykładnię wyroku.
W związku z powyższymi konstatacjami Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a., odmówił dokonania wykładni wyroku.