Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Spółki Akcyjnej P. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2013.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca Spółka na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018.1302, dalej: P.p.s.a.) zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2010.95.613, dalej: u.p.o.l.) w związku z art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28.03.2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. 2007.16.94, dalej: u.t.k.), przez brak zastosowania i przyjęcie, że P. Sp. z o.o. nie jest zarządcą infrastruktury kolejowej podlegającym zwolnieniu od podatku od nieruchomości, a w konsekwencji przyjęcie, że P. SA jako użytkownik wieczysty gruntu jest zobowiązanym z tytułu podatku od nieruchomości w odniesieniu do obiektów budowlanych wzniesionych i zarządzanych przez zarządcę infrastruktury kolejowej;
- 2. art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a u.p.o.l. w związku z art. 4 pkt 1 u.t.k., przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że obiekty podlegające opodatkowaniu nie są budowlami wchodzącymi w skład infrastruktury kolejowej podlegającej zwolnieniu od podatku od nieruchomości.
Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2017.1257, dalej: K.p.a.), przez niedostrzeżenie niewłaściwego zastosowania przez organy tych przepisów i przyjęcie przez Sąd, że organy dokonały wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego i zebrały kompletny materiał dowodowy w sprawie, pomimo, że nie został ustalony w postępowaniu dowodowym w żaden sposób status prawny P. Sp. z o.o. jako zarządcy infrastruktury kolejowej, ani status prawny obiektów budowlanych podlegających opodatkowaniu, a nadto zarówno opinia biegłego z jednej strony, jak i pozostałe dowody zgromadzone w sprawie, nie dają podstaw do uznania za wykazane wielkości przedmiotu opodatkowania (placu utwardzonego oraz układu torowego), co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skoro jest niesporne, że właścicielem gruntów, na których posadowione są budowle będące przedmiotem opodatkowania, jest Skarb Państwa, skarżąca Spółka jest ich użytkownikiem wieczystym, a ich posiadaczem zależnym na podstawie zawartej ze skarżącą umowy o korzystanie była P. Sp. z o.o., podatnikiem podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. jest skarżąca jako użytkownik wieczysty, gdyż to on jest posiadaczem, którego posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem. Nie jest nim natomiast posiadacz zależny, gdyż jego władanie nie wynika z umowy z właścicielem, lecz z umowy zawartej z posiadaczem samoistnym. Pogląd ten nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, czego dowodzi przytoczony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.06.2018 r. (II FSK 1868/16). Obowiązek podatkowy skarżącej w podatku od nieruchomości obejmuje także budowle posadowione na gruncie przez posiadacza zależnego, jako że stanowią one własność użytkownika wieczystego, czyli skarżącej, niezależnie od ujęcia ich w ewidencji środków trwałych, która to ewidencja ma jedynie znaczenie porządkujące, a w żadnej mierze nie może określać lub wpływać na określenie przedmiotu opodatkowania.
Z kolei możliwość powołania się podatnika na zwolnienie od podatku od nieruchomości, ustanowione w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., uzależniona jest – między innymi – od legitymowania się przez niego statusem zarządcy infrastruktury kolejowej. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.k. zarządcą infrastruktury jest podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową, przy czym dokumentem uprawniającym go do tego jest autoryzacja bezpieczeństwa (art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.k.); również ten pogląd nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (przykładowo przytoczone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10.02.2016 r., II FSK 4102/14 i z dnia 10.03.2016 r., II FSK 3994/13, do których jednak w skardze kasacyjnej się nie odniesiono). Ani skarżąca, ani posiadacz zależny, w roku 2013 autoryzacji bezpieczeństwa nie posiadali, przeto nie został spełniony podstawowy warunek skorzystania z omawianego zwolnienia. Nie sposób też zanegować, że przed rokiem 2016 bocznica kolejowa nie stanowiła infrastruktury kolejowej, gdyż nie była częścią linii kolejowej.
Chybione są więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego. Wbrew zapatrywaniu skarżącej niezastosowanie w sprawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w związku z art. 18 ust. 2 pkt 2 u.t.k. było zasadne. Na mocy tego ostatniego przepisu z obowiązku uzyskania autoryzacji bezpieczeństwa zwolnieni byli zarządcy infrastruktury kolejowej, która była użytkowana wyłącznie przez właścicieli do prowadzenia własnych przewozów towarowych. Tymczasem prowadząca własne przewozy towarowe P. Sp. z o.o. nie była właścicielem wykorzystywanej do tego infrastruktury, natomiast skarżąca, która właścicielem tej infrastruktury była, nie wykorzystywała jej w sposób określony w przepisie. Dlatego też zależna spółka z o.o. w roku podatkowym 2013 nie była zarządcą infrastruktury kolejowej objętej zwolnieniem od podatku od nieruchomości. Nie doszło też do zarzuconego naruszenia art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a u.p.o.l. w związku z art. 4 pkt 1 u.t.k. przez jego niewłaściwe zastosowanie w następstwie przyjęcia, że obiekty podlegające opodatkowaniu nie są budowlami wchodzącymi w skład infrastruktury kolejowej podlegającej zwolnieniu od podatku od nieruchomości, gdyż budowle bocznicy kolejowej w skład infrastruktury kolejowej rzeczywiście w badanym roku podatkowym nie wchodziły.
Co się tyczy zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że jest on oczywiście błędny, ponieważ w postępowaniu podatkowym organy podatkowe nie stosują przepisów K.p.a., ale przepisy ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (obecnie: Dz.U. 2019.900), nie mogły więc naruszyć wskazanych jako podstawy kasacyjne przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a nie stwierdzając takich naruszeń Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł z kolei naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Jedynie na marginesie można zauważyć, że wbrew zapatrywaniu skarżącej opinia biegłego mogła posłużyć i posłużyła do określenia przedmiotu opodatkowania w postaci placu manewrowego, zwłaszcza, że załączona do niej dokumentacja fotograficzna podważała twierdzenia, że plac ten był utwardzony przy pomocy materiałów staroużytecznych, a nie płyt żelbetowych.
W podsumowaniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.