Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 22 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 199/08

Uzasadnienie

Wyrokiem z 18 października 2007 r. sygn. akt I SA/Sz 155/07, wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę K. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z 22 grudnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Z uzasadnienia wyroku wynikało, że skarżonym postanowieniem wydanym na podstawie art. 162 § 1 i 2 oraz art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w S. odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w S. z 12 lutego 2002 r. nr [...] w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu "M." Sp. z o.o. z/s w S. za zaległości podatkowe tej spółki jako płatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za okresy od września do grudnia 2000 r. w sumie 14.573,20 zł z odsetkami za zwłokę – 6.510 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego – 1.205,02 zł.

Organ wskazał, że decyzja Urzędu Skarbowego została skutecznie doręczona adresatce za pośrednictwem poczty 1 marca 2002 r.; wyjaśnił, że z powodu jej nieobecności w miejscu zamieszkania, pracownik poczty 21 lutego 2002 r. na drzwiach jej mieszkania umieścił informację o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Korespondencję poczta przechowywała przez okres 7 dni i z powodu niepodjęcia zwróciła nadawcy 1 marca 2002 r. Organ podniósł także, że podjęto dodatkowo jeszcze próbę ponownego doręczenia podatniczce przesyłki 11 marca 2002 r., jednak podatniczka nie odebrała także tej przesyłki z urzędu pocztowego, chociaż doręczyciel, tak jak poprzednio, pozostawił informację o tym na drzwiach jej mieszkania. Miało zatem miejsce doręczenie zastępcze o jakim mowa w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej.

5 października 2006 r. podatniczka wniosła odwołanie występując jednocześnie o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Jako przyczynę uchybienia terminu, K. M. wskazała, iż nie otrzymała i nie zna decyzji Urzędu Skarbowego w S. z 12 lutego 2002 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w S. stwierdził, że brak było podstaw, określonych w art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, do uwzględnienia wniosku, gdyż podatniczka nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy.

Organ podważył także wiarygodność twierdzeń podatniczki, iż nie wiedziała o wydaniu decyzji z 12 lutego 2002 r. orzekającej jej odpowiedzialność podatkową, gdyż 24 października 2003 r. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z wnioskiem o umorzenie zaległość podatkowych wynikających m.in. z tej decyzji. W toku postępowania, które toczyło się na podstawie tego wniosku miała możliwość zapoznania się z decyzją, co też uczyniła 12 listopada 2003 r. Podatniczka 7 kwietnia 2006 r. wniosła o rozłożenie na raty zaległości głównej oraz umorzenie odsetek za zwłokę i także w ramach tego postępowania zapoznano ją z materiałem zebranym w związku z jej wnioskiem, w tym również z decyzją orzekającą jej odpowiedzialność jako członka zarządu Spółki "M.", na którą to okoliczność sporządzono nawet protokół, do którego K. M. nie wniosła uwag. Według organu, podatniczka najpóźniej w listopadzie 2003 r. posiadała już wiedzę co do jej obowiązków wynikających z decyzji, co oznaczało, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, złożony w dniu 5 października 2006 r., był spóźniony.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie K. M. wniosła o uchylenie postanowienia w całości oraz uwzględnienie – w trybie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – okoliczności, że bieg terminu do wniesienia odwołania nie rozpoczął się wskutek braku prawidłowego doręczenia jej decyzji.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 149, art. 150 § 3 oraz art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej wskutek uznania, że doręczenie decyzji z 12 lutego 2002 r. nastąpiło 1 marca 2002 r., na podstawie adnotacji doręczyciela o pozostawieniu zawiadomienia o przesyłce na drzwiach mieszkania, czemu skarżąca zaprzecza oraz przyjęcie nieuprawnionego domniemania, iż doręczenia dokonywane za pośrednictwem poczty są zawsze prawidłowe, a adnotacje na zwróconych przesyłkach prawdziwe, co według skarżącej, doprowadziło organ do wadliwego uznania, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie zasługiwał na uwzględnienie.

W skardze zarzucono także naruszenie art. 180, 187, 191, 192, 199 Ordynacji podatkowej wskutek uznania – jedynie w oparciu o adnotacje doręczyciela o pozostawieniu na drzwiach mieszkania informacji o przesyłce – iż doręczenie decyzji było skuteczne, gdyż adnotacje te są – według skarżącej – nieprawdziwe, albowiem nie zna ona przypadku, aby doręczyciele zostawiali zawiadomienie na drzwiach mieszkania, przeciwnie – czynią to składając awiza w skrzynkach listowych. Według skarżącej, nikt nie weryfikuje, czy doręczyciele dokonują prawidłowych doręczeń, a z jej doświadczenia wynika, że doręczyciele nieprawidłowo doręczają korespondencję, np. jej małoletniej córce.

Skarżąca wyraziła pogląd, iż został naruszony przepis art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż organ nie wykazał, na jakiej podstawie uznał za wiarygodne adnotacje poczty, a na jakiej odmówił wiarygodności sprzecznym z nimi twierdzeniom strony.

Według K. M., zostały również naruszone przepisy art. 220 § 1, art. 223 § 2 i art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że jej odwołanie jest nieskuteczne, a właśnie wskutek nieprawidłowego doręczenia, bieg terminu do wniesienia odwołania w ogóle się nie rozpoczął, jak też naruszone przepisy art. 120, 121, 123 Ordynacji podatkowej (bez uzasadnienia) i przepis art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę rozpatrzenia odwołania co do istoty sprawy.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie i podniósł, że w toku postępowania podatkowego toczącego się z wniosku podatniczki o umorzenie zaległości podatkowych, wynikających z decyzji orzekających jej odpowiedzialność za zaległości podatkowe Spółki "M.", podatniczka wskazała, że odwołania od decyzji nie wniosła w terminie, gdyż nie odebrała korespondencji z powodu wyjazdu (odwołanie z 28 czerwca 2006 r.). Dodatkowo, organ wskazał, że skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie podnosiła takich zarzutów, jak w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę uznał za nieuzasadnioną.

Artykuł 162 Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość przywrócenia uchybionego terminu, gdy spełnione zostaną trzy wymogi, tj. gdy zainteresowany uprawdopodobni, że niedochowanie terminu nastąpiło bez jego winy, a wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i, jednocześnie ze złożeniem wniosku, zostanie dokonana czynność, dla której był określony termin.

Z tych trzech wymogów skarżąca spełniła tylko ostatni, tj. dokonała czynności (wniosła odwołanie), dla której był określony termin. Natomiast, skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy oraz nie dopełniła obowiązku złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu.

Doręczenie skarżącej decyzji w trybie zastępczym, określonym w art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, było – wbrew zarzutom skargi – skuteczne i zgodne z przepisami. I, aczkolwiek Dyrektor Izby Skarbowej w S. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia błędnie wskazał, że skuteczne doręczenie odwołania skarżącej nastąpiło 1 marca 2002 r., gdyż w istocie zastępcze doręczenie nastąpiło 28 lutego 2002 r., skoro bowiem zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym zostało pozostawione na drzwiach mieszkania w dniu 21 lutego 2002 r., to upływ 7-dniowego terminu jego przechowywania w urzędzie pocztowym upłynął w dniu 28 lutego 2002 r. (który to dzień nie był dniem wolnym od pracy), a nie 1 marca 2002 r., to jednak okoliczność ta nie miała wpływu na ocenę prawidłowości doręczenia zastępczego, bowiem niepodjętą przez skarżącą przesyłkę urząd pocztowy prawidłowo zwrócił nadawcy po upływie 7 dni jej przechowywania, tj. w dniu 1 marca 2002 r., tak więc skarżącej nie pozbawiono możliwości odebrania tej przesyłki w ciągu 7 dni, które to uprawnienie wynika z przepisu art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym w 2002 r.).

Prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej w S. stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż niedochowanie terminu nastąpiło nie z jej winy. Z przeprowadzonej przez ten organ analizy korespondencji kierowanej do skarżącej w toku postępowania podatkowego wynikało, że została prawidłowo powiadomiona o wszczęciu postępowania w przedmiocie orzeczenia jej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki "M.", odbierała w miejscu zamieszkania korespondencję do niej adresowaną oraz została powiadomiona o zakończeniu tego postępowania i o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w tej sprawie, tak więc powinna była się także spodziewać, że wkrótce wydana zostanie decyzja w tej sprawie i oczekiwać jej doręczenia. Mimo że skarżąca podnosi nie tylko argument, iż nie wiedziała o wydaniu tej decyzji, ale także okoliczność, że nie wiedziała o możliwości odwołania się od niej, aż do momentu złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to jednak argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie, z dwóch powodów, po pierwsze – z tego powodu, że o fakcie wydania decyzji skarżąca posiadała wiedzę już co najmniej w 2003 r., tj. w momencie podjęcia czynności egzekucyjnych zmierzających do wyegzekwowania należności wynikających z decyzji przenoszących na skarżącą odpowiedzialność za zobowiązania spółki "M.", co jednoznacznie wynika chociażby z treści odwołań skarżącej złożonych pismem z dnia 28 czerwca 2006 r., a złączonych do akt sprawy, jak również z faktu wystąpienia przez skarżącą w dniu 24 października 2003 r. z wnioskiem o umorzenie zaległości wynikających z tych decyzji podatkowych.

Po drugie – aczkolwiek rację ma skarżąca twierdząc, że nie posiadając wykształcenia prawniczego, nie musiała wiedzieć, że od decyzji podatkowej, czy w ogóle decyzji administracyjnej, przysługuje jej, jako stronie postępowania, uprawnienie do wniesienia środka zaskarżania zwanego odwołaniem w terminie dni 14, to jednak, należy uznać, że skoro skarżąca posiadała kwalifikacje do pełnienia funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego, a taką była spółka "M.", to powinna także posiadać tak elementarną wiedzę, jak ta, że od decyzji podatkowej, czy w ogóle od decyzji administracyjnej, przysługuje stronie jakiś środek zaskarżania, niekoniecznie zwany odwołaniem.

Ponadto przywoływane przez skarżącą argumenty, podnoszone na etapie skargi sądowoadministracyjnej, o posiadaniu wiedzy o faktach powszechnie znanych, że doręczyciele pocztowi nie wypełniają swoich regulaminowych obowiązków i dokonują doręczeń niezgodnie z obowiązującymi przepisami, nie mogą odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku w postaci uznania doręczenia za nieskuteczne, bowiem nie odnoszą się one wprost do trybu doręczenia zastosowanego w tej sprawie. Skarżąca – poza sformułowanymi w sposób ogólny zarzutami – nie indywidualizuje ich, tj. nie wskazuje jakich naruszeń dopuścił się doręczyciel w jej sprawie, poza twierdzeniem, że nie mógł pozostawić zawiadomienia o przesyłce na drzwiach mieszkania, gdyż doręczyciele z zasady czynią to pozostawiając zawiadomienia w skrzynkach listowych. A skoro przepis art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata, to pozostawienie przez doręczyciela w tej sprawie zawiadomienia o przesyłce na drzwiach mieszkania skarżącej było możliwe i zgodne z tym przepisem.

Skoro więc skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie wskazała konkretnych naruszeń związanych z pozostawieniem zawiadomienia o nadejściu przesyłki z decyzją podatkową, to uzasadnione jest także uznanie, że Dyrektor Izby Skarbowej w S. nie był zobowiązany do podjęcia dodatkowych czynności mających na celu wyjaśnienie prawidłowości doręczenia w tej sprawie.

Ponadto skarżąca nie dopełniła także warunku złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, skoro wniosek taki złożyła dopiero w dniu 5 października 2006 r., a informację o wydanej decyzji, jak to wyżej wskazano, posiadała już w 2003 r.

W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku K. M. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy w wypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 188 zdanie 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wyrokowi zarzuciła:

1. I. Naruszenie prawa materialnego, tj.:
2. – art. 162 Ordynacji podatkowej, w wyniku jego niewłaściwego zastosowania i uznanie, że:
3. – w przedmiotowej sprawie rozpoczął i upłynął bezskutecznie bieg terminu do wniesienia odwołania,
4. – skarżąca nie spełniła wymogów dotyczących możliwości przywrócenia uchybionego terminu, nie wykazała braki winy, podczas gdy w rzeczywistości nie było prawidłowego doręczenia, a więc termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu;
5. – art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w związku z § 47 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 15 marca 1996 r. w sprawie warunków korzystania z usług pocztowych o charakterze powszechnym w wyniku uznania, że doręczenie decyzji w trybie zastępczym było skuteczne i zgodne z przepisami, podczas gdy okoliczności sprawy wskazują na brak doręczenia i nieprawidłowości przy doręczeniu zastępczym;
6. – art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 180 i 187 Ordynacji podatkowej w wyniku uznania, że Dyrektor Izby Skarbowej w S. nie był zobowiązany do podjęcia dodatkowych czynności mających na celu wyjaśnienie prawidłowości doręczenia w tej sprawie wobec zarzutu skarżącej, że nie otrzymała ona zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej;

nadto, w konsekwencji – art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej, art. 127 i 128 Ordynacji podatkowej – w wyniku uznania, że termin do złożenia odwołania bezskutecznie upłynął, co pozbawia skarżącą możliwości złożenia odwołania od decyzji w sprawie odpowiedzialności członka zarządu;

1. II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. – art. 233 K.p.c. w związku z art. 106 § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wyniku braku wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, a to w wyniku pominięcia dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy organu podatkowego, w szczególności dokumentów potwierdzających odbiór korespondencji przez skarżącą, z których to dokumentów wynika, że o ile zawiadomienia-awiza pozostawienie były w skrzynce to skarżąca odbierała przesyłki, natomiast nieodebrane były przesyłki, o których zawiadomienie pozostawione było rzekomo w drzwiach.

Odpowiadając na skargę kasacyjną K. M. Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna K. M. nie miała uzasadnionych podstaw.

Skarga tego rodzaju była (i jest) środkiem prawnym dalece sformalizowanym.

Jej przedmiotem mógł być wyłącznie wyrok lub kończące postępowanie w sprawie postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 173 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zatem tylko pod adresem takiego, konkretnego orzeczenia sądu pierwszej instancji mogły być kierowane zarzuty kasacyjne.

Można je było oprzeć wyłącznie na dwu przesłankach:

1. – naruszeniu (przez w.s.a.) prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu...),
2. – naruszeniu (przez w.s.a.) przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu...).

Zgodnie z art. 176 przywoływanej ustawy: "Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany".

Zarzucając naruszenie prawa materialnego strona skarżąca winna wskazać przepis (przepisy) tego prawa naruszony skarżonym wyrokiem i rodzaj naruszenia: błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz wyjaśnić na czym polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu dokonane przez sąd dla potrzeb oceny zgodności z prawem przedmiotu zaskarżenia (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. w związku z art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu...) i wyjaśnić jaka – jego zdaniem – była wykładnia właściwa lub prawidłowe zastosowanie przepisu.

Z kolei zarzucając naruszenie przepisów postępowania należało wskazać naruszony skarżonym wyrokiem przepis (przepisy) procesowy, spośród regulujących postępowanie sądowoadministracyjne i wykazać na czym polegał możliwy, istotny wpływ tego naruszenia na wynik sprawy – treść wyroku; wywieść, że gdyby do naruszenia prawa nie doszło wyrok, co do istotny, byłby odmienny od skarżonego.

Rozpoznawana skarga kasacyjna, jeśli chodziło o sformułowanie i uzasadnienie przedstawionych w niej zarzutów, dalece opisanych wymagań nie spełniała.

Przywołane w skardze przepisy art. 162, art. 150 § 1 i 2, art. 122 w związku z art. 180 i 187 oraz 127 i 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) były (i są) – wbrew przekonaniu autorki skargi – przepisami procesowymi regulującymi postępowanie podatkowe.

Sądy administracyjne powołane zostały, zgodnie z art. 1 wskazanego wyżej Prawa o ustroju sądów administracyjnych, do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądy te nie orzekają w inny, bezpośredni sposób o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego (podatkowego). Nie stosując zatem w postępowaniu sądowoadministracyjnym przepisów postępowania podatkowego nie mogły ich naruszyć przez niewłaściwe zastosowanie. Sądy oceniają prawidłowość (zgodność z prawem) zastosowania przepisów regulujących postępowanie administracyjnej określonego rodzaju przez organ, który wydał zaskarżony akt administracyjny; czynią to w ramach zakreślonych przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec braku powiązania zarzutów naruszenia wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej (przez organy podatkowe) z zarzutem naruszenia przepisów procedury sądowoadministracyjnej (przez WSA skarżonym wyrokiem) nie mogły być one przedmiotem merytorycznej oceny w postępowaniu ze skargi kasacyjnej.

Artykuł 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że: "Każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa". Tryb zaskarżania decyzji podatkowych określiła ustawa – Ordynacja podatkowa. Skarżąca nie wywiodła, we właściwej formie, że miało miejsce naruszenie tego trybu, wywierające skutki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ Prawa o postępowaniu... niedostrzeżone przez WSA, co spowodowało wystąpienie przesłanki z art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu...

Artykuł 106 § 5 Prawa o postępowaniu... nie był podstawą "wszechstronnego rozważania zebranego materiału" (przez Sąd) lub braku takiego rozważania. Przepis stanowił, że "Do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego". WSA nie przeprowadzał "dowodów uzupełniających z dokumentów" w trybie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu... wobec tego nie stosował (odpowiednio) przepisów art. 233 K.p.c.

Artykuł 106 § 3 stanowił, że: "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania".

O orzekaniu przez Sąd na podstawie akt sprawy stanowił natomiast art. 133 § 1 zdanie pierwsze Prawa o postępowaniu..., do którego strona skarżąca się nie odwoływała.

Na mocy art. 183 § 1 tej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej; z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna spośród przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienionych w art. 183 § 2 tego Prawa o postępowaniu...

Granice rozpoznawanej skargi kasacyjnej zakreśliła jej autorka. Sąd nie mógł ponownie (w postępowaniu sądowoadministracyjnym) rozpoznawać sprawy dotrzymania przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania czy też braku winy skarżącej w uchybieniu temu terminowi w jej "całokształcie"; nie był bowiem uprawniony do domyślania się intencji strony, które nie zostały należycie wyartykułowane w skardze kasacyjnej.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.