Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 maja 2010r., sygn.akt I SA/Go 269/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił zaskarżoną przez K.-S.S.S.E. S.A. z siedziba w K., decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G., z dnia 3 lutego 2010r., nr..., w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych.
W uzasadnieniu powyższego wyroku sąd I instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż na skutek sprzeciwu wniesionego przez Prokuratora Okręgowego w G., dotyczącego decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta S., z dnia 26 stycznia 2005r. w sprawie umorzenia zaległości podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia do 30 września 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., wznowiło z urzędu postępowanie w tej sprawie oraz wyznaczyło Burmistrza Miasta S., jako organ właściwy do prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy.
W dniu 9 czerwca 2009r. Burmistrz Miasta S., wydał decyzję uchylającą w całości powołaną wyżej decyzję Burmistrza Miasta S., z dnia 26 stycznia 2005r. i odmówił umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia do 30 września 2004r. Podał w uzasadnieniu, w szczególności, że R. B., jest Burmistrzem Miasta S., i pełnił tę funkcję w dacie wydawania decyzji z dnia 26 stycznia 2005r., a nadto pozostawał w stosunku prawnym z K.-S.S.S.E. S.A. z siedzibą w K., bowiem był także członkiem rady nadzorczej tej Spółki. Jako Burmistrz Miasta S., będący organem podatkowym właściwym w sprawie podatku od nieruchomości, na wniosek Spółki wydał decyzję z dnia 26 stycznia 2005r., o której mowa wyżej. Zdaniem organu, stosunek R. B., ze Spółką był tego rodzaju, że rozstrzygnięcie w sprawie podatkowej mogło mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki w Spółce, a więc na jego relacje ze stroną postępowania.
Jak bowiem wynika ze statutu Spółki, rada nadzorcza zobowiązana była do badania, czy Spółka terminowo regulowała swoje zobowiązania publicznoprawne, a w przypadku pozytywnego wyniku mogła wystąpić do akcjonariuszy o przyznanie nagrody rocznej prezesowi zarządu Spółki, natomiast w przypadku negatywnym nie mogła złożyć oświadczenia o terminowym regulowaniu zobowiązań publicznoprawnych i tym samym nie mogła wystąpić o przyznanie nagrody rocznej. To, w ocenie organu, oznacza, iż decyzja o umorzeniu zaległości podatkowej miała wpływ na prawa i obowiązku członków rady nadzorczej, w tym R. B. Organ uznał przy tym za nieistotne, że R. B., nie uczestniczył w posiedzeniu rady, na którym zadecydowała ona o wystąpiono o przyznanie nagrody rocznej prezesowi Spółki. Nie ma znaczenia również, że uchwała w tym przedmiocie nie zawiera oświadczenia o terminowym regulowaniu zobowiązań publicznoprawnych, bowiem nie oznacza to, iż takiego oświadczenia rada nadzorcza nie ma złożyć.
W ocenie organu, decyzja Burmistrza mogła wpłynąć na ocenę sprawozdania finansowego o terminowym regulowaniu zobowiązań o charakterze publicznoprawnym i tym samym wystąpienie o przyznanie nagrody rocznej. Tym samym okoliczności te miały wpływ na prawa i obowiązki R. B., w Spółce. Natomiast w zakresie istnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku organ podał, że Spółka wykazuje wysoki stopień rentowności, nie ma problemów z płatnością zobowiązań, a chęć przeznaczenia środków pieniężnych na kontynuowanie działalności inwestycyjnej nie świadczy o istnieniu ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w umorzeniu zaległości podatkowej objętej wnioskiem.
We wniesionym odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art.240 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz.50 ze zm./, zwanej dalej "O.p.", i art.187 w związku z art.121 i art.122 O.p.
Decyzją z dnia 3 lutego 2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając argumentację tego organu.
Dalej sąd I instancji podał, że wnosząc na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego K.-S.S.S.E. S.A. z siedzibą w K., ponownie zarzuciła naruszenie art.240 § 1 pkt 3 O.p. oraz art.187 w związku z art.122 O.p. W uzasadnieniu wskazała, że art.130 § 1 pkt 2 O.p. podlega ścisłej wykładni i nakazuje, w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji, wskazanie rodzaju praw i obowiązków, na które może mieć wpływ podjęte rozstrzygnięcie, samo zaś istnienie stosunku prawnego między pracownikiem lub funkcjonariuszem a stroną postępowania nie jest wystarczającym powodem do ich wyłączenia na podstawie tego przepisu. W przepisie tym chodzi o taki stosunek prawny, który z uwagi na jego treść powoduje, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć wpływ na prawa lub obowiązki pracownika lub funkcjonariusza. Wyraziła pogląd, że zaskarżona decyzja nie zawiera przekonywującego uzasadnienia, które wyjaśniałoby, że oddelegowanie R. B., przez radę gminy do sprawowania w imieniu gminy funkcji członka rady nadzorczej w Spółce, wypływało na jego prawa i obowiązki.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., wniosło o oddalenie skargi.
Przedstawiając motywy podjętego rozstrzygnięcia sąd I instancji zauważył, że podstawą wznowienia postępowania organ podatkowy uczynił art.240 § 1 pkt 3 O.p., który stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art.130-132 O.p. Stosownie natomiast do art.130 § 1 pkt 2 O.p., mającego zastosowanie w sprawie, pracownik urzędu gminy /miasta/ podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których pozostaje ze stroną w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć wpływ na ich prawa lub obowiązki.
Sąd podkreślił, że przepis ten odnosi się do osób zajmujących stanowiska organów administracji publicznej, również do osób zajmujących stanowiska organów podatkowych, ma więc zastosowanie w stosunku do R. B., sprawującego w dacie wydania decyzji, tj. w dniu 26 stycznia 2005r., stanowisko Burmistrza Miasta S. Ponadto stwierdził, że zgodnie z tym przepisem wyłączenie pracownika następuje w przypadku, gdy: - pozostaje on ze stroną w stosunku prawnym oraz - rozstrzygnięcie sprawy może mieć wpływ na prawa lub obowiązki pracownika wynikające z tego stosunku, przy czym przesłanki te muszą być spełnione łącznie, bowiem istnienie tylko stosunku prawnego pomiędzy pracownikiem a stroną postępowania nie jest podstawą do wyłączenia pracownika.
Uznając za niesporne, że w dniu 26 stycznia 2005r. R. B., był zarówno Burmistrzem Miasta S. – organem podatkowym właściwym w sprawie podatku od nieruchomości, jak i członkiem rady nadzorczej K.-S.S.S.E. S.A., sąd nie podzielił jednak poglądu organów rozstrzygających sprawę, że wydanie decyzji o umorzeniu tej Spółce zaległości podatkowych mogło mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Wskazał, iż do zadań rady nadzorczej należy nadzór nad działalnością spółki, w tym ocena sprawozdania finansowego, działalności spółki, składanie walnemu zgromadzeniu pisemnego sprawozdania z wyników oceny, składanie wniosków o przyznanie nagrody rocznej prezesowi spółki, itp. W związku z argumentacją organów zwrócił uwagę, że umorzenie zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za miesiące od 1 stycznia do 30 września 2004r. decyzją z dnia 26 stycznia 2005r. nie mogło skutkować uznaniem, że Spółka terminowo regulowała zaległości podatkowe, co otworzyło drogę do złożenia wniosku o przyznanie nagrody rocznej.
Umorzenie zaległości nie zmieniało bowiem faktu, że strona nie uregulowała w terminie należności podatkowej. Decyzja o umorzeniu zaległości podatkowych nie skutkuje uznaniem, że zobowiązanie podatkowe zostało uiszczone w terminie. Ponadto sąd podniósł, że rada nadzorcza nie ma kompetencji do przyznania nagrody rocznej, może tylko złożyć wniosek o jej przyznanie dopiero po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego. Tym samym nie można, zdaniem sądu, uznać aby podjęte rozstrzygnięcie w postaci decyzji o umorzeniu zaległości podatkowej, mogło mieć wpływ na prawa i obowiązki R. B., jako członka rady nadzorczej, w zakresie uznania, że spółka terminowo regulowała należności publicznoprawne. Za niezasadny sąd uznał także argument, że decyzja o umorzeniu zaległości podatkowej polepszyła wynik finansowy Spółki, bowiem zgodnie z art.130 § 1 pkt. 2 O.p. podjęte rozstrzygnięcie musi bądź może mieć wpływ na prawa i obowiązki wynikające ze stosunku, w jakim pozostaje pracownik, w tym wypadku z Spółką.
Polepszenie wyniku finansowego Spółki nie ma związku z prawami lub obowiązkami R. B., związanymi ze stosunkiem, jaki go łączy ze Spółką. Sąd zwrócił nadto uwagę, że w zaskarżonej decyzji wskazano również, iż decyzja podjęta przez R. B., miała wpływ na ocenę sprawozdania finansowego oraz sprawozdania z działalności Spółki, a tym samym mogła mieć wpływ na jego prawa i obowiązki w Spółce, jednak nie rozwinięto tego twierdzenia, co uniemożliwia ocenę zasadności tego twierdzenia i stanowi naruszenie art.210 § 1 pkt 6 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Na zakończenie sąd I instancji stwierdził, że nie zna dokładnych motywów "stanowiących podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji" i z tego względu nie ma podstaw do oceny, czy motywy, którymi kierował się organ podatkowy, wskazują na wyczerpanie przesłanek określonych w art.130 § 1 pkt 2 O.p. Ponownie podkreślił, że rada nadzorcza, dokonując oceny sprawozdania finansowego czy sprawozdania z jej działalności, kontroluje prawidłowość tego sprawozdania, natomiast nie kreuje tego sprawozdania, zatem w ramach tej oceny rada nadzorcza bada zgodność sprawozdania ze stanem rzeczywistym, z księgami i dokumentami, oraz czy przedstawia ono jasno i rzetelnie wszystkie informacje istotne dla oceny sytuacji majątkowej i finansowej spółki, czy przedstawia w sposób prawidłowy wynik finansowy, itp.
Ponadto sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy winien podać i rozwinąć twierdzenia odnoszące się do wpływu, jaki podjęte rozstrzygnięcie miało na prawa i obowiązki R. B., jako członka rady nadzorczej, między innymi w zakresie oceny sprawozdania finansowego i sprawozdania z działalności Spółki.
Jako podstawę prawną uchylenia zaskarżonej decyzji sąd I instancji wskazał art.145 § 1 pkt 1 lit.c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, zwanej dalej "p.p.s.a.".
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., reprezentowane przez pełnomocnika – radcę prawnego, "na podstawie art.174 pkt 1 i 2" p.p.s.a. zarzuciło "naruszenie przepisów postępowania poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli sądowej wykładni prawa w wyniku błędnej interpretacji art.130 § 1 pkt 2 O.p." i przyjęcie, że organ nie wykazał, iż zaistniała przesłanka wskazująca na konieczność wyłączenia pracownika – Burmistrza Miasta S., polegająca na tym, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki, skutkiem czego jest także niewłaściwe zastosowanie art.210 § 1 pkt 6 O.p.
W oparciu o powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił stan sprawy, w tym stwierdził, że w zaskarżonym wyroku sąd I instancji uznał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., naruszyło swoją decyzją art.210 § 1 pkt 6 O.p. przez niedostateczne jej uzasadnienie w zakresie konieczności wyłączenia R. B. – Burmistrza Miasta S., w sprawie umorzenia zaległości podatkowej K.-S.S.S.E. S.A., w której był on członkiem rady nadzorczej. W tym kontekście, odwołując się do brzmienia art.130 § 1 pkt 2 O.p., stwierdził, że przepis ten określa dwa warunki, których spełnienie powoduje wyłączenie pracownika – pozostawanie ze stroną w stosunku prawnym oraz okoliczność, iż pozostawanie w stosunku prawnym powoduje, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć wpływ na prawa lub obowiązki pracownika. Podkreślił, że nie chodzi tu o jakiekolwiek relacje pracownika ze stroną, ale o taki stosunek prawny, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć, chociażby potencjalnie, wpływ na prawa lub obowiązki pracownika wynikające z tego stosunku.
Zauważając, że w sprawie bezspornym pozostawało, iż R. B., piastował stanowisko Burmistrza Miasta S., będącego organem podatkowym właściwym w sprawie podatku od nieruchomości K.-S.S.S.E. S.A., i jednocześnie był członkiem rady nadzorczej tej Spółki, autor skargi kasacyjnej podniósł, że organ przyjął, że zaistniały obie przesłanki wskazane w art.130 § 1 pkt 2 O.p., tym bardziej, że R. B., sprawował funkcję członka rady nadzorczej Spółki w imieniu Gminy S., która go do tego oddelegowała, wskazując w uzasadnieniu decyzji szereg argumentów potwierdzających, iż przedmiotowy stosunek prawny może mieć potencjalny wpływ na prawa i obowiązki R. B., jako członka rady nadzorczej Spółki, tj. wskazało, iż decyzja przez niego podjęta miała wpływ na ocenę sprawozdania finansowego oraz sprawozdania z działalności Spółki, a tym samym mogła mieć wpływ na jego prawa i obowiązki w Spółce. Jednak sąd I instancji uznał to za niewystarczające podając, że "nie zna dokładnych motywów stanowiących podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji /.../".
W związku z tym, zauważając, iż w sprawie nie chodzi o stwierdzenie nieważności decyzji, lecz o wznowienie postępowania, autor skargi kasacyjnej podkreślił, że zgodnie z art.106 § 6 p.p.s.a. fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony, do takich faktów należą zaś, w jego ocenie, przepisy obowiązujących ustaw, w tym ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych /Dz.U. Nr 94, poz.1037/, z której przepisów, między innymi art.382 § 3 w związku z art.385 § 1, art.390 § 2 i 3, art.392, wynika, że istniała potencjalna możliwość, iż R. B., mógłby odnieść indywidualne korzyści lub ponieść straty na podstawie stosunku prawnego łączącego go ze Spółką w związku z wydaniem decyzji w sprawie umorzenia zaległości podatkowej. Na przykład, w razie odmowy umorzenia zaległości podatkowej mógłby zostać odwołany z funkcji członka rady nadzorczej, a wydając decyzję korzystną dla Spółki mógłby otrzymać dodatkowe wynagrodzenie, ponadto, jako członek rady nadzorczej R. B., posiada określone kompetencje nadzorcze, które uprawniają go do władczego ingerowania w decyzje zarządu, z kolei zaś walne zgromadzenie akcjonariuszy może wpływać na prawa i obowiązki członka rady nadzorczej.
Co więcej, członkostwo R. B., w radzie nadzorczej Spółki wynikało z tego, że pełnił on funkcję Burmistrza Miasta S., nadzorując działalność Spółki reprezentował więc interesy S., a umarzając zaległość podatkową poprawił sytuację finansową Spółki, jednocześnie pogarszając kondycję finansową gminy. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, R. B., w istocie działał jak sędzia we własnej sprawie.
Reasumując autor skargi kasacyjnej stwierdził, że w sprawie zaistniały obie przesłanki z art.130 § 1 pkt 2 O.p., co zostało odpowiednio wyartykułowane w uzasadnieniu decyzji, nie doszło więc do naruszenia wskazanego przepisu i art.210 § 1 pkt 6 O.p. Wniósł zatem o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania albo o uchylenie zaskarżonego wyroki i oddalenie skargi.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Przy tym, jak wynika z art.176 p.p.s.a., w skardze kasacyjnej winno być zawarte, między innymi, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, zaś - stosownie do art.174 p.p.s.a. - podstawami, na których skarga kasacyjna może być oparta, są: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut błędnej wykładni prawa materialnego winien być uzasadniony przez wskazanie, w kontekście przedstawionego przez sąd rozumienia danego przepisu, dlaczego taka jego wykładnia jest wadliwa i jaka jest jego prawidłowa interpretacja, a uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego należy wykazać, że ustalony w sprawie /przyjęty przez sąd/ stan sprawy odpowiada hipotezie normy prawnej, jeżeli sąd bezzasadnie uznał, że dany przepis nie miał zastosowania lub - jeżeli zarzut dotyczy zastosowania przepisu – że stan faktyczny przyjęty przez sąd nie wyczerpuje hipotezy normy prawnej.
Gdy zaś podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przepisów postępowania należy w uzasadnieniu wyjaśnić, jaki konkretnie przepis i w jaki dokładnie sposób został przez sąd naruszony oraz wykazać, iż uchybienie to mogło mieć taki wpływ na wynik sprawy, że gdyby go nie popełniono, to rozstrzygnięcie mogłoby być inne. Należy mieć przy tym na względzie, że rozpoznając sprawę ze skargi na decyzję administracyjną, w tym podatkową, sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, działając na podstawie przepisów p.p.s.a. /por.: art.1 i art.3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a./.
Nieważności postępowania przed sądem I instancji z urzędu nie stwierdzono. Jeśli zaś chodzi o treść skargi kasacyjnej, to stwierdzić należy, że jej zarzuty są sformułowane w sposób daleki od precyzji i nie mogą być uznane za uzasadnione.
Przede wszystkim zauważyć należy, że sąd I instancji, którego zadanie polega na dokonaniu oceny /kontroli/ działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, uznając, że zaskarżona doń decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G., wydana została z naruszeniem prawa, uchylił tę decyzję na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c/ p.p.s.a. Zarzutu naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej wyraźnie nie sformułowano. Jedynie z treści jej uzasadnienia można wywieść, że w ocenie autora skargi kasacyjnej sąd I instancji bezzasadnie uchylił zaskarżoną decyzję, a więc naruszył powołany art.145 § 1 pkt 1 lit.c/ p.p.s.a., wskutek błędnej oceny, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art.210 § 1 pkt 6 w związku z art.130 § 1 pkt 2 O.p.
Odnosząc się, z uwzględnieniem poglądów prawnych przedstawionych w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26.10.2009r., sygn.akt I OPS 10/09, do tak sformułowanego zarzutu, wskazać z kolei należy, że żaden z powołanych przepisów nie jest przepisem prawa materialnego, oba bowiem regulują zasady postępowania. Skargę kasacyjną oparto więc na podstawie kasacyjnej z art.174 pkt 2 p.p.s.a.. Nie sformułowano w niej, wbrew zawartej w niej deklaracji, zarzutów należących do podstawy kasacyjnej z art.174 pkt 1 p.p.s.a., tj. zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Ponadto podnieść należy, że zaskarżona decyzja wydana została, co wyraźnie podkreślił sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w trybie wznowienia postępowania, na podstawie art.240 § 1 pkt 3 O.p., stanowiącego, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art.130-132 O.p. Punktem odniesienia dokonanej przez sąd kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jest zatem ten właśnie przepis /tj. art.240 § 1 pkt 3 O.p./, natomiast unormowania zawarte w art.130-132 O.p., w tym art.130 § 1 pkt 2 O.p., którego naruszenie przez sąd I instancji zarzucono w skardze kasacyjnej, wyznaczają ramy ustaleń faktycznych, które winny być przedstawione w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi określone w art.210 § 1 pkt 6 O.p., niezbędnych do stwierdzenia, czy zachodzą przesłanki do zastosowania powołanego art.240 § 1 pkt 3 O.p. Znalazło to zresztą wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, gdy sąd stwierdził, iż nie są mu znane "dokładne motywy stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji /winno być – do wznowienia postępowania/ i z tego względu nie ma podstaw do oceny, czy motywy, którymi kierował się organ wskazują na wyczerpanie przesłanek określonych w art.130 § 1 pkt 2 O.p." Formułując zarzuty skargi kasacyjnej nie zarzucono jednak, aby zaskarżony wyrok wydany został z naruszeniem art.240 § 1 pkt 3 O.p. /dokładniej - art.145 § 1 pkt 1 lit.c/ p.p.s.a. w związku z art.240 § 1 pkt 3 O.p./ przez nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo że organ wykazał zaistnienie wynikających z tego przepisu przesłanek do wznowienia postępowania.
Nie podważono zatem skutecznie dokonanego przez sąd ustalenia, które legło u podstaw rozstrzygnięcia o uchyleniu zaskarżonej decyzji, iż organ nie wykazał zaistnienia przewidzianej w art.240 § 1 pkt 3 O.p. przesłanki do wznowienia postępowania. W tej sytuacji, nawet gdyby zasadnymi okazały się twierdzenia skargi kasacyjnej, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ należycie, tj. z zachowaniem wymogów z art.210 § 1 pkt 6 O.p., wykazał, że stan faktyczny sprawy odpowiada normie z art.130 § 1 pkt 2 O.p., nie dawałoby to, samo w sobie, tj. bez powiązania z zarzutem naruszenia art.240 § 1 pkt 3 O.p., podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Na marginesie powyższego zauważyć należy, że chociaż w cytowanym wyżej fragmencie uzasadnienia sąd I instancji błędnie odwołał się do instytucji stwierdzenia nieważności postępowania, to w świetle całości rozważań sądu, w tym także końcowej części przytoczonego zdania, nie ulega wątpliwości, że chodziło o podstawy do wznowienia postępowania. Dostrzega to również autor skargi kasacyjnej. Dla porządku zaś dodać należy, że zarzuty kasacyjne w tym zakresie nie zostały sformułowane.
Niezależnie od powyższego podnieść należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał na art.106 § 6 p.p.s.a. i stwierdził, że wobec tego, iż do faktów powszechnie znanych sądowi należy z pewnością zaliczyć przepisy ustawy Kodeks spółek handlowych, nie jest zasadne powoływanie się przez sąd na niemożność dokonania oceny co do zasadności twierdzeń organu zawartych w uzasadnieniu decyzji. Wskazać jednak należy, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych i to nie sąd, ale organ, winien ustalić, również z ewentualnym uwzględnieniem faktów powszechnie znanych, stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, sfera prawa nie pokrywa się ze sferą faktów, nawet jeśli fakty mają swoje źródło w przepisach prawa, a ponadto norma postępowania, na treść której powołuje się autor skargi kasacyjnej, z pewnością nie wynika z art.106 § 6 p.p.s.a., gdyż art.106 p.p.s.a. zawiera jedynie 5 jednostek redakcyjnych /paragrafów/.
Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art.184 p.p.s.a.