Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 282/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę W. O. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 23 grudnia 2016 r. stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący. Zarzucił w niej obrazę przepisów postępowania, tj. art. 162 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej O.p.) poprzez uznanie, iż skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy oraz uznanie, że ustanie przyczyny uchybienia terminowi nastąpiło w momencie przedstawienia skarżącemu zarzutów w postępowaniu karno-skarbowym, podczas gdy uchybienie terminowi do złożenia odwołania nastąpiło bez winy skarżącego, a ustanie przyczyny uchybienia nastąpiło dopiero w dniu 27 października 2016 r., a powyższe miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ postawiony w niej (jedyny) zarzut naruszenia art. 162 § 1 i 2 O.p. nie dotyczy niniejszej sprawy. Przepis ten normuje materię dotyczącą przywrócenia terminu, natomiast w rozpoznanej sprawie kwestia ta nie była rozstrzygana. Przedmiotem rozstrzygnięcia było stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na postawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 O.p. Odnośnie do tego rozstrzygnięcia skarżący nie wniósł żadnego zarzutu.
Przedmiot rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym do Sądu pierwszej instancji postanowieniu zakreślił granice rozpoznania sprawy przez ten Sąd (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Skoro art. 162 § 1 i 2 O.p. nie miał w sprawie zastosowania, to oczywistym jest, że Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć tego przepisu prawa.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Sąd odwoławczy nie może poprawiać podstaw zaskarżenia, tym bardziej nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych, gdyż oznaczałoby to działanie z urzędu, które jest niedopuszczalne w świetle postanowień art. 183 § 1 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.