Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 6 kwietnia 2017 r. w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego zawarł na podstawie art. 293 w zw. z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) wniosek o wstrzymanie wykonania m.in. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 6 kwietnia 2017 r. oraz poprzedzającej ja decyzji Wójta Gminy W. z dnia 22 stycznia 2015 r. ustalającej wysokość podatku rolnego i podatku od nieruchomości na rok 2015. Wskazano, że wykonanie wskazanych decyzji może skutkować wystąpieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia przez niego skutków. Oświadczył także, że wykonanie decyzji może skutkować dla skarżącego utratą płynności finansowej, w następstwie nałożenia na skarżącego znacznych ciężarów pieniężnych, na skutek czego nie będzie mógł zaspokoić swoich usprawiedliwionych potrzeb osobistych oraz wypełnić spoczywających na nim obowiązków rodzinnych i zawodowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., mającym odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 193 powołanej ustawy, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z 3 lipca 2014 r., II OZ 661/14, NSA stwierdził, że obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącego nie zawiera argumentacji wystarczającej do udzielenia jej ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy.
Podkreślić przy tym należy, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanej. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.
W takiej sytuacji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy, że nie wystąpiły w sprawie okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanki: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z tego względu na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji