Uzasadnienie
Wyrokiem z 31 stycznia 2020 r., I SA/Lu 612/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę K.S.M. i M.M na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 5 lipca 2019 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r.
Wraz ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej z uwagi na istniejące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie dalszego przymusowego wykonania przedmiotowej decyzji w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego poprzez likwidację przedsiębiorstwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja zawarta we wniosku nie zasługuje na uwzględnienie. Odnotować trzeba, że w tożsamych okolicznościach faktycznych i prawnych zapadło już przed Naczelnym Sądem Administracyjnym rozstrzygnięcie (por. postanowienie NSA z 5 listopada 2020 r., II FSK 2193/20), a ponieważ okoliczności, które przesądzałyby o uwzględnieniu wniosku, nie uległy zmianie, Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd i argumentację zaprezentowaną w tym orzeczeniu, posłuży się motywami w nim zawartymi.
Stosowanie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzić przy tym należy, iż dopuszczalnym jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie powyższego przepisu w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r. Nr 4, poz. 77).
Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika nadto, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie. Dlatego też zawarta we wniosku argumentacja, powinna być poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez NSA o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niezasadny. Nie sposób bowiem uznać, że skarżący kasacyjnie wykazali, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro uzasadniając wniosek ograniczyli się do ogólnikowych twierdzeń, że "zasadnym jest udzielenie ochrony do czasu uzyskania rozstrzygnięcia". Przytaczane we wniosku komentarze oraz uzasadnienia wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego nie maja znaczenia, ze względu na brak odniesienia ich do sytuacji majątkowej skarżących.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek strony został oparty na ogólnikowych stwierdzeniach, które nie mogły zostać ocenione w kategorii trudnych do odwrócenia skutków bądź znacznej szkody. Brak dokładnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku.
Wobec powyższego zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (art.61 § 3 p.p.s.a.) nie zostały w niniejszej sprawie spełnione. Skarżący nie wykazali bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.