Uzasadnienie
Wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przedstawiony przez ten Sąd dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie.
1. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B. i J. B. (dalej: Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO) w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r.
2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy sąd pierwszej instancji podał, że, decyzją z dnia 17 sierpnia 2010 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia 13 maja 2010 r. ustalającą Skarżącym podatek od nieruchomości na 2005 r. w wysokości 1.176 zł za znajdujący się w miejskim zasobie lokalowym lokal użytkowy położony w budynku przy ul. K. 51 w W..
Prezydent m. W. uznał, bowiem że w rozpoznawanej sprawie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na najemcach lokali użytkowych stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego i będących w administrowaniu Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami.
Wysokość podatku od nieruchomości została ustalona na podstawie zawartej umowy z dnia 29 grudnia 1998 r. o najem lokalu użytkowego pomiędzy Gminą W. C., reprezentowaną przez Zarząd Domów Komunalnych W. S. a Skarżącymi.
- 3. SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na przepis art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. (Dz. U. z 2006., nr 121, poz. 844, dalej: u.p.o.l), wskazując, że każdy, kto jest posiadaczem nieruchomości lub jej części, która stanowi własność jednostki samorządu terytorialnego, jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu posiadania tej nieruchomości lub jej części.
Ponadto SKO wskazało, iż dla istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, czy też późniejszego przekształcenia tego obowiązku w zobowiązanie podatkowe nie ma znaczenia okoliczność poinformowania Skarżących przy zawarciu umowy najmu o konieczności ponoszenia ciężaru podatku, względnie zawarcie w tej materii stosownych zapisów w samej umowie, gdyż rzeczony obowiązek podatkowy powstaje z mocy prawa. Zaznaczył, iż okoliczność braku określenia w tej umowie konieczności ponoszenia przez Skarżących ciężaru podatku od nieruchomości nie ma żadnego znaczenia z punktu wiedzenia dokonania przez organ podatkowy I instancji zasadności ustalenia wymiaru podatku.
Skarga do Sądu pierwszej instancji.
4. W odwołaniu Skarżący, zarzucili iż organ administracji powinien wydać decyzję o wymiarze podatku w stosownym czasie za każdy rok podatkowy. Podnieśli, że od wprowadzenia nowelizacji u.p.o.l. z dniem 1 stycznia 2003 r., organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, zaniedbując wydawania decyzji o wymiarze podatku za każdy rok podatkowy, co spowodowało jednoczesne wydanie pięciu wstecznych decyzji o naliczeniu podatków.
Zarzucili również, iż systematycznie coroczne opłacane należności podatkowej wynikające z corocznie sporządzonych decyzji o wymiarze podatku nie doprowadziłoby do powstania zobowiązania, którego jednorazowa spłata przekracza ich możliwości finansowe.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.
7. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) oddalił ją.
W uzasadnieniu wyroku wskazał, że spór w niniejszej sprawie dotyczy podatku od nieruchomości za 2005 r. od wynajmowanego przez Skarżących lokalu użytkowego położonego w W. przy ul. K. 51.
W wydanej w niniejszej sprawie decyzji podatkowej jako podstawa prawna ustalenia Skarżącym podatku od nieruchomości wskazany został przepis art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. Powyższy przepis wskazuje, że w przypadku gdy zostaną spełnione warunki określone w pkt 4, podatnikiem jest tylko podmiot wskazany w tym punkcie, tj. posiadacz. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy prawidłowo przyjął, iż posiadaczem takim, a co za tym idzie podatnikiem podatku od nieruchomości są Skarżący, którzy faktycznie władali lokalem użytkowym, na podstawie umowy najmu z dna 29 grudnia 1998 r. zawartej z pomiędzy Skarżącymi a Gminą W. C., reprezentowaną przez Zarząd Domów Komunalnych W. S. (który na podstawie uchwały Rady m. W. z dnia 2 grudnia 2004 r. przekształcony został w jednostkę budżetową pod nazwą Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy S. m. W.).
Ponadto należy dodać, iż nieruchomości stanowiące gminny zasób nieruchomości nigdy nie były przekazywane w trwały zarząd na rzecz Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy S. m. W.. Uprawnienia właścicielskie m. W. do przedmiotowego lokalu użytkowego, wynikały z art. 20 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta W. (Dz. U. Nr 41, poz. 361, z późn. zm.), w świetle którego, mienie gmin [...] stało się mieniem m. W., która to gmina jest też następcą prawnym dotychczasowych gmin [...].
W świetle powyższego, należy zgodzić się z organami podatkowymi, że Skarżący są posiadaczami zależnymi (najemcami) lokalu użytkowego stanowiącego własność gminy m. W., którym to lokalem władają na podstawie zawartej umowy i to oni, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a u.p.o.l., są podatnikami podatku od nieruchomości.
Skarga kasacyjna.
- 8. Skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik Skarżących, zarzucając naruszenie przepisów postępowania:
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm., dalej: Ordynacja podatkowa) poprzez błędne przedstawienie stanu sprawy i zaakceptowanie stanowiska organu podatkowego, że strona skarżąca była podatnikiem podatku do nieruchomości oraz uznanie, że SKO prawidłowo oceniło stan faktyczny sprawy i w konsekwencji dokonało prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod normy przepisów u.p.o.l.,
- - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 1535 poz. 1269 ze zm.) poprzez wadliwe wykonanie kontroli decyzji pod względem jej zgodności z prawem, co doprowadziło do oddalenia skargi,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z § 2 p.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie tj. oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ podatkowy art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 p.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie tj. oddalenie skargi, mimo naruszenia przez Prezydenta m. W. i zaakceptowanie tego naruszenia przez SKO art. 165 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. poprzez nieprawidłowe wszczęcie postępowania w sprawie tj. wszczęcie postępowania jednym postanowieniem wydanym w odniesieniu do pięciu lat podatkowych, pomimo iż postanowienie powinno być wydane za każdy rok oddzielnie,
- - art. 151 p.p.s.a. poprzez zastosowanie tj. oddalenie skargi mimo naruszenia prawa decyzją SKO i Prezydenta m. W..
Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
- 9. Organ nie skorzystał z możliwości sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
- 10. Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Na początek podnieść należy, że niezasadny jest zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 165 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Wnoszący skargę kasacyjną nie neguje, że w stosunku do skarżących wydane zostało postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego. W sprawie nie doszło do sytuacji rozstrzygania o prawach i obowiązkach skarżących poza adekwatnym – wszczętym -postępowaniem prawnym. Z analizy sprawy jak również treści skargi kasacyjnej nie wynika natomiast, że, jeżeli nawet – jak twierdzi kasator – postępowanie administracyjne wszczęte zostało jednym postanowieniem w stosunku do więcej niż jednego okresu podatkowego, wywarło to jakikolwiek wpływ na treść zaskarżonego do Sądu pierwszej instancji rozstrzygnięcia podatkowego.
Nietrafne są również zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Z materiału dowodowego wynika, że 29 grudnia 1998 r. skarżący zawarli z Gminą W. C. umowę najmu lokalu użytkowego. Na podstawie powołanego przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 20 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta W., mienie gmin [...] stało się mieniem miasta W., która to gmina jest też następcą prawnym dotychczasowych gmin [...].
Skarżący zawarli więc i realizowali – w ocenianym w sprawie okresie podatkowym – umowę najmu lokalu użytkowego znajdującego się w obszarze własności jednostki samorządu terytorialnego (Gminy W. C. a następnie miasta W.); wskazują na to dostatecznie jednoznacznie dowody zgromadzone w sprawie, w relacji do których strona skarżąca nie przedstawiła jakiegokolwiek przeciwdowodu. Poprzez zawarcie i wykonywanie umowy najmu z jednostką samorządu terytorialnego skarżący są posiadaczami zależnymi przedmiotu opodatkowania, co jest wystarczające do uznania ich za podatników w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Takie same stanowisko w przedstawianym przedmiocie prawnym zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 2010 r., II FSK 1354/09 – https://cbois.nsa.gov.pl.
Zaskarżony wyrok nie narusza więc prawa; jego uzasadnienie spełnia przesłanki i standardy wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.