Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1362/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA") oddalił skargę R. S. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi (dalej: "Dyrektor IS") z dnia 3 listopada 2014 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje pozbawienie Skarżącej środków niezbędnego utrzymania (jedyny dochód to renta), gdyż jest ona obecnie osobą niezatrudnioną z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności legitymującą się orzeczeniem lekarza orzecznika o częściowej niezdolności do pracy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie.
Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżąca nie wypełniła przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku ma charakter lakoniczny, Skarżąca nie przedstawiła szerokiej argumentacji, która wskazywałaby na skutki ewentualnego wykonania zaskarżonych decyzji, nie przedstawiła żadnych dokumentów ukazujących jej trudną sytuację materialną oraz nie wykazał, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Skoro Skarżąca dąży do wykazania, że w jej przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest bowiem odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego Skarżącego. Jednakże w rozpoznawanej sprawie nie było to możliwe ze względu na brak stosownych informacji przekazanych przez Skarżącą.
Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że Skarżąca może złożyć ponowny wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, w którym przedstawi okoliczności, które, jej zdaniem, uzasadniają pozytywne rozpatrzenie takiego wniosku.
W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 193 i art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji