Uzasadnienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 3/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako: "WSA") odrzucił skargę Spółdzielni U. z siedzibą w D. (dalej: "skarżąca" bądź "spółdzielnia") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 5 listopada 2012 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej podatku od nieruchomości. Podstawą prawną powyższego orzeczenia Sądu I instancji był art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, ze zm.), określanej dalej "p.p.s.a.". Skarga o jakiej mowa powyżej podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych. W uzasadnieniu orzeczenia WSA wskazał, że pismami z 11 stycznia 2013 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł., oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi a także złożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia.
Na wypełnienie obu zarządzeń został zakreślony termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenia zostały odebrane przez pełnomocnika skarżącej 15 stycznia 2013 r. Wpis od skargi w kwocie 500 złotych został uiszczony 18 stycznia 2013 r., pełnomocnictwo złożono 21 stycznia 2013 r. Natomiast skarżąca nie nadesłała żądanego przez WSA dokumentu z którego wynikałoby umocowanie osób udzielających pełnomocnictwa. Od powyższego postanowienia skarżąca złożyła skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie postanowienia WSA w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 58 § 1, art. 49 § 1 i art. 83 p.p.s.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżąca podała, że WSA zażądał od skarżącej złożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób udzielających pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia, co ma istotne znaczenie gdyż skarżąca nie reprezentuje spółki, a spółdzielnię, a co za tym idzie nie była w stanie dostarczyć wymaganego dokumentu. W związku z powyższym zdaniem skarżącej, WSA nie może nałożyć nią niego obowiązku nie przewidzianego przepisami prawa. Jest to nałożenie obowiązku nieprzewidzianego prawem, a przez to niewykonalnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Z ustaleń stanu faktycznego podanego w zaskarżonym wyżej przywołanym postanowieniu wynika, że z pismem z 11 stycznia 2013 r. skarżąca została wezwana do złożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. Mając na uwadze, że pomimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie złożyła dokumentu o jakim mowa powyżej, WSA odrzucił skargę z uwagi na nie uzupełnienie jej braków formalnych w terminie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodzić należy się ze skarżącą, iż w przedmiotowej sprawie WSA wzywając do uzupełnienia braków mylnie wezwał ją jako spółkę, podczas gdy skarżąca jest spółdzielnią. Wobec powyższego pomimo, że Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nie przedłożenie dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny każdego środka zaskarżenia, to w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skarżąca, będąca spółdzielnią, nie mogła wykonać obowiązku przedłożenia do WSA oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. Rację ma zatem skarżąca, że WSA nie mógł nałożyć na nią obowiązku nie przewidzianego w przepisach prawa, tj. niewykonalnego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.