Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 31 maja 2012 r., I SA/Lu 357/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę B. K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z 27 lutego 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wskazał, że wniesiona skarga nie została podpisana, a brak ten nie został uzupełniony, gdyż jak wynika z akt skarżąca w odpowiedzi na wezwanie przesłała niepodpisany odpis skargi, a skarżący na wezwanie w tym przedmiocie nie odpowiedział. W tej sytuacji nieuzupełnienie braku formalnego skargi uniemożliwiło nadanie pismu dalszego biegu, co uzasadniło jego odrzucenie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "P.p.s.a.").
2. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżąca zarzuciła jemu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 57 par. 1 w zw. z art. 47 par. 1 pkt 4 P.p.s.a. przez błędne zastosowanie i ustalenie, że skarga nie została podpisana przez skarżącą. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca wskazała, że ustalenia sądu pierwszej instancji są błędne, gdyż skarżący odpowiedzieli na wezwanie sądu przesyłając podpisany egzemplarz skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 3. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Autor skargi kasacyjnej sformułował zarzut naruszenia art. 57 par. 1 w zw. z art. 47 par. 1 pkt 4 P.p.s.a. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu należałoby już na wstępie, z przyczyn formalnych uznać go za nietrafny. Wskazać bowiem należy, że przepisy ww. ustawy - nie zawierały tak wskazanej jednostki redakcyjnej (tj. 47 par. 1 pkt 4 P.p.s.a.). Pomimo błędnego wskazania przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny rozważył jednak ten zarzut, traktując błąd jako oczywistą pomyłkę pisarską w odniesieniu do art. 46 par. 1 pkt 4 P.p.s.a.
Przechodząc do merytorycznej oceny postawionego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że stosownie do treści art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna zawierać nie tylko elementy wymienione w jego pkt 1 - 3 (tzn. wskazanie zaskarżonego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego - co w niniejszej sprawie pozostaje poza sporem) ale i powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z treścią art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Podpis musi być własnoręczny z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a.
Ponadto, stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Niepodpisanie skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu.
W niniejszej sprawie, strona skarżąca została prawidłowo wezwana zarządzeniem z 9 maja 2012 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu oraz podpisanie skargi. W następstwie wezwania skarżący uiścili wpis. Z analizy akt ponadto wynika, że przesłana przez skarżącą w odpowiedzi na wezwanie skarga (k. 25 akt sądowych) nie została także podpisana, pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach nieusunięcia braków formalnych w terminie (k. 15 akt sądowych). Wobec uzupełnienia braków formalnych skargi jedynie w części uznać należy, że prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Z tych to względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a.