Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd odrzucił skargę Pawła P. wobec nieuiszczenia wpisu sądowego. Wezwanie o wpis, skierowane na adres podany w skardze, nie zostało doręczone wobec nieobecności adresata w domu. Przesyłka, złożona w urzędzie pocztowym, mimo dwukrotnego "awizowania" nie została odebrana, po czym w dniu 4 października 2004 r. zwrócono ją nadawcy.
Sąd uznał, że "przedstawiony tok czynności zgodny jest z art. 65 par. 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz par. 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym /Dz.U. nr 62 poz. 697 ze zm./, a doręczenie należy uznać za dokonane z dniem 1 października 2004 r. /art. 73 zd. ostatnie p.p.s.a./".
Wobec nieuiszczenia wpisu, mimo upływu terminu, Sąd na podstawie art. 220 par. 3, art. 58 par. 3 i art. 16 par. 2 p.p.s.a. odrzucił skargę.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia Paweł P. podniósł zarzut błędnej wykładni art. 65 par. 1 i 2 p.p.s.a. oraz par. 9 cyt. wyżej rozporządzenia, wnosząc o uchylenie postanowienia o przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zarzuty tej skargi uzasadniono następująco:
Mimo, iż skarżący nie odebrał przesyłki w terminie zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczenia pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym. Lecz po ustaniu przyczyny niemożności odbioru przesyłki /ojciec skarżącego przebywał na działce/ dokonał czynności bez zwłoki w trybie określonym w art. 86 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Co znamienne, postępowanie skarżącego jest zgodne z orzecznictwem sądów administracyjnych, które m.in., w wyroku NSA I SA/Gd 1462/96 stwierdza: "Nie można utożsamiać zmiany adresu z czasową nieobecnością w miejscu stałego pobytu. Skarżący wyjeżdżając za granicę na czas określony nie zmienili miejsca stałego pobytu, a jedynie czasowo w nim nie przebywali, o czym powiadomili organ. Nie było tym samym podstaw, aby czynić skarżącym zarzut niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 41 par. 1 Kpa i obciążać ich skutkami wynikającymi z par. 2 tegoż przepisu. Organy podatkowe wiedząc o czasowej nieobecności skarżących w miejscu ich stałego zamieszkania winny były, kierując się zasadami słuszności i uwzględniania słusznego interesu podatników, doręczyć decyzję wymiarową wówczas, kiedy wiadomym było, iż strony mogą ją odebrać. Zastępcze doręczenie decyzji w tym stanie rzeczy było nieprawidłowe /Lex nr 32649/".
Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa procesowego przez błędną wykładnię przepisu art. 65 par. 1 i 2 w związku z art. 86 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która to przesłanka stanowi podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy wniesienie skargi kasacyjnej okazało się konieczne, a jej żądania w pełni uzasadnione.
Dyrektor Izby Skarbowej nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną ani nie złożył żadnego oświadczenia co do sposobu jej rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna.
Stosownie do art. 133 par. 1 p.p.s.a. Sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że poza przypadkami nieważności postępowania - jest związany jej zarzutami.
Podnosząc zarzut niewłaściwej wykładni przepisu należy wskazać, jak Sąd rozumiał ten przepis, na czym polega błąd Sądu i jak - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną przepis ten należy rozumieć. Uzasadnienie tej skargi nie odpowiada powyższym wymogom. Przedstawiono w nim jedynie przebieg postępowania i przytoczono wyrok, którego treść nie odpowiada stanowi faktycznemu rozpoznawanej sprawy /brak ustalenia, że skarżący zawiadomił Sąd o swej czasowej nieobecności pod adresem wskazanym w skardze/. Co więcej wskazano art. 86 par. 1 p.p.s.a., mający jakoby związek z naruszeniem art. 65 par. 1 i 2 tej ustawy, mimo że przepis ten nie miał w nin. sprawie zastosowania.
Tak zredagowana skarga kasacyjna nie daje możliwości skontrolowania orzeczenia Sądu I instancji w aspekcie podniesionego zarzutu.
Okoliczność, że skarżący uiścił wpis już po upływie terminu jest w tej sprawie bez znaczenia.
Mając powyższe na uwadze należało - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - orzec jak w sentencji.