Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1253/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 6 maja 2011 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 18 lipca 2011 r. skarżąca została wezwana o usunięcie braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 21 lipca 2011 r., a zatem termin do uzupełnienia braków upływał z dniem 28 lipca 2011 r. Skarżąca przedłożyła pismo uzupełniające wymienione braki dopiero w dniu 29 lipca 2011 r. (data nadania) a zatem 1 dzień po terminie.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone w całości skargą kasacyjną podatniczki, która wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o przyznanie na rzecz ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącej kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym, albowiem koszty nie zostały pokryte przez stronę ani w całości, ani w części, zarzuciła:
- 1) na zasadzie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a.") - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 6 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe pouczenie skarżącej o skutkach nieuzupełnienia braku formalnego skargi w stosowym 7-dniowym terminie liczonym od dnia otrzymania wezwania, a w konsekwencji
- 2) naruszenie art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.
Autor skargi kasacyjnej wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 6 p.p.s.a., ponieważ skarżąca nie została w sposób zrozumiały pouczona o skutkach prawnych przekroczenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Wniesiona przez stronę spełniała wszystkie podstawowe wymogi skargi, o których stanowi art. 57 § 1 p.p.s.a., a nie zawierała jedynie wymogu przewidzianego przepisem szczególnym. Przepis art. 215 § 1 p.p.s.a., nakładający na stronę obowiązek wskazania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, jest bowiem przepisem szczególnym w stosunku do art. 57 § 1 p.p.s.a. W związku z tym skarżąca winna była zostać pouczona w sposób dla niej zrozumiały o negatywnych konsekwencjach niedotrzymania ustawowego terminu do uzupełnienia braków przedmiotowego braku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Powyższy obowiązek związany jest z faktem, że od tych pism pobierany jest wpis stosunkowy, który zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, niedochowanie wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia we wskazanych w art. 215 §1 p.p.s.a. pismach, stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). W przypadku skargi, nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku obliguje sąd do jej odrzucenia (por. Niezgódka-Medek Małgorzata, Komentarz do art. 215 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2011).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak wskazano powyżej do braków formalnych skargi zalicza się również nie podanie przez stronę skarżącą wartości przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Mimo wezwania, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 lipca 2011 r., skarżąca nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia w zakreślonym terminie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie obowiązany był skargę odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a., co też uczynił.
Artykuł 6 p.p.s.a. stanowi, że Sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.
W niniejszej sprawie skarżąca w wezwaniu o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia z dnia 18 lipca 2011 r. została pouczona o skutku w postaci odrzucenia skargi, jeżeli nie usunie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Powyższe oznacza, że zarzut naruszenia art. 6 p.p.s.a. jest niezasadny.
Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej. Przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Tymczasem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a., po złożeniu przez tak ustanowionego pełnomocnika stosownego oświadczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a.