Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 13 lutego 2018 r., w sprawie II FSK 217/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony przez Ministra Finansów wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 13 października 2015 r., I SA/Gd 474/15 i oddalił skargę G[...] S.A. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 14 listopada 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oraz zasądził od spółki na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej pismem z 16 kwietnia 2018 r. wniósł o sprostowanie wyroku "w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego, poprzez wskazanie – w miejsce zasądzonej kwoty 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych – kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 3. Wniosek podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia.
O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04; z 3 sierpnia 2017 r., II FSK 2553/14).
Wniosek organu o sprostowanie wyroku NSA z 13 lutego 2018 r. nie dotyczy takiej oczywistej pomyłki. Jest on w istocie żądaniem zmiany wyroku w zakresie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Jeżeli sąd nie orzekłby o zwrocie kosztów w ogóle wówczas strona na podstawie art. 157 p.p.s.a. mogłaby wciągu 14 dni złożyć wniosek o uzupełnienie wyroku w tym zakresie (por. postanowienie NSA z 28 stycznia 2010 r., II FZ 543/09), natomiast jeżeli sąd orzekł o zwrocie kosztów w pewnym zakresie, ale w mniejszym rozmiarze niż żądała tego strona, bez zasądzenia zwrotu uiszczonego wpisu to strona nie może składać wniosku ani o uzupełnienie wyroku w trybie art. 157 p.p.s.a. ani o sprostowanie wyroku w trybie art. 156 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie, nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze.
Na marginesie należy dodać, że nie ma racji wnioskodawca, iż Naczelny Sąd Administracyjny powinien zasądzić na rzecz pełnomocnika organu od strony przeciwnej kwotę 580 zł obejmującą koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego uwzględniając przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804) i uiszczony w pełni wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł. Jak wynika z akt sprawy, wbrew twierdzeniom pełnomocnika organu, za datę wpływu skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać datę jej nadania w placówce pocztowej tj. 3 grudnia 2015 r. (akta sądowe k. 55).
Wobec powyższego w rozpoznawanej sprawie kwota zasądzonych kosztów postępowania obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika organu w wysokości 240 zł, określonej na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) oraz uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. W rezultacie łączna wysokość zasądzonych kosztów wynosi 340 zł, a nie jak wywodzi pełnomocnik organu 580 zł.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.