Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną przez Dariusza D. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. oraz stwierdził, że decyzja ta nie może być wykonana w całości.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że niniejsza sprawa była już przedmiotem wyrokowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a zatem Sąd orzekający ponownie w tej sprawie jest związany oceną prawną wyrażoną we wcześniejszym wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 grudnia 2004 r., III SA/Wa 504/04 przesądził w sposób wyraźny, że wydatki poniesione przez podatnika na zakup pralki oraz kuchenki mikrofalowej nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Jeżeli skarżący, który otrzymał wskazany wyżej wyrok z urzędu, nie zdecydował się go zaskarżyć w tej części to znaczy, że akceptował ocenę Sądu wyrażoną w sprawie. Ocena ta wiąże zarówno organy podatkowe, jak i Sąd orzekający ponownie.
W związku z tym argumenty podnoszone w tym postępowaniu sądowym nie mogą być uwzględnione, gdyż nie zmienił się stan faktyczny lub prawny sprawy, a to jedynie mogłoby uzasadniać odstąpienie od oceny wyrażonej w wyroku z dnia 16 grudnia 2004 r.
Jednakże zdaniem Sądu, organ naruszył art. 122 Ordynacji podatkowej nie wyjaśniając istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, które mogły mieć wpływ na jej wynik. Zwrócono uwagę na zaniechanie ustalenia, który z posiadanych przez podatnika komputerów uległ spaleniu i w jakim zakresie. Z kolei stwierdzenie, że spalony komputer pochodził ze spółki "I.", implikowało obowiązek sprawdzenia, czy "stary" komputer był środkiem trwałym i prawnopodatkową ocenę tego faktu. Należało także ustalić do którego zestawu został nabyty w dniu 31 grudnia 2002 r. komputer oraz czy mógł on być wykorzystywany w tym roku w celu uzyskania przychodów. W związku z powyższym organ winien również rozważyć możliwość, że podatnik dokonał remontu jednego z posiadanych komputerów i dać temu wyraz w zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu brak wyżej wskazanych ustaleń, stanowiący sam w sobie naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej, w konsekwencji powodował także naruszenie przez organ art. 191 i 210 par. 4 Ordynacji podatkowej, bowiem brak było oceny tych kwestii w zaskarżonej decyzji.
W skardze kasacyjnej z dnia 30 listopada 2005 r. Dariusz D. działając przez pełnomocnika, będącego doradca podatkowym, wniósł o uchylenie powyższego wyroku jako wydanego z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności nie zastosowania się do postanowień art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie nie rozpatrzenia całości zarzutów skargi wobec stwierdzenia związania Sądu poprzednim uzasadnieniem wyroku, uchylającego decyzję w tej samej sprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Sąd nie wziął pod uwagę sytuacji, że w przedmiocie uznania za koszt uzyskania przychodu zakupu kuchenki i pralki przedstawione zostały nowe dowody wyjaśnienia nie znane Sądowi uchylającemu poprzednią decyzję. Mianowicie wszyscy członkowie rodziny podatnika pomagali w wykonywaniu zadań prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie robót remontowo-budowlanych, a oświadczenie podatnika, że nie posiada innych tego rodzaju przedmiotów dotyczyło przedmiotów w działalności gospodarczej, a nie przedmiotów osobistego użytku jego rodziny. Sprostowanie to przedłożone zostało organowi podatkowemu prowadzącemu postępowanie po uchyleniu przez WSA poprzedniej decyzji określającej podatek dochodowy za 2002 r.
Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd zawarł również z niczego nie wynikające stwierdzenie, dotyczące pochodzenia wykorzystywanego w działalności gospodarczej komputera, który był następnie kosztem działalności rekonstruowany. Komputer ten nie pochodził ze spółki "I.", lecz był to komputer podatnika, nabyty przez niego jeszcze przed rozpoczęciem działalności gospodarczej na własny rachunek.
Dyrektor Izby Skarbowej nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną ani wniosku co do sposobu rozstrzygnięcia tej skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna.
Wskazany, jako naruszony - w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną - art. 135 p.p.s.a. nakłada na Sąd obowiązek stosowania środków przewidzianych w tej ustawie w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
W skardze kasacyjnej nie wskazano w stosunku do jakich jeszcze /poza uchyloną decyzją/ aktów lub czynności Sąd miałby stosować - i z jakich przyczyn - środki przewidziane w ustawie. Uzasadnienie tej skargi zawiera argumentację niepozostającą w związku z hipotezą wskazanego przepisu. Stosownie do art. 183 par. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jest więc związany jej zarzutami. Tak sformułowany zarzut nie pozwala na kasacyjną kontrolę wyroku - poza przesłankami nieważności postępowania /art. 183 par. 2/, które w sprawie nie wystąpiły. Jeżeli się nadto weźmie pod uwagę nie tylko bezzasadność wniosku o uchylenie wyroku /patrz: art. 184 in fine/ ale i jego niekompletność /patrz art. 176 in fine/ bezzasadność skargi kasacyjnej jest oczywista.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.