Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 lipca 2022 r., sygn. II FSK 2192/19, Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględnił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie i uchylił w całości zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 915/18, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W punkcie drugim sentencji zasądzono od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz MW (dalej jako "Skarżąca") zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.
Pismem z 14 października 2022 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o sprostowanie wyroku w zakresie punktu drugiego sentencji podnosząc, że stroną, która skutecznie wniosła skargę kasacyjną jest Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie i na podstawie art. 203 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") uprawnienie do zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego przysługuje temu organowi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że przy sporządzaniu komputerowego wydruku przy pomocy edytora tekstów, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2022 r. omyłkowo wpisano, że kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego NSA zasądza od organu na rzecz Skarżącej. Zapis ten stanowi oczywistą omyłkę, gdyż stroną, która skutecznie wniosła skargę kasacyjną jest Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie i w takiej sytuacji, na podstawie ww. art. 203 pkt 2 P.p.s.a., zwrot kosztów postępowania kasacyjnego przysługuje organowi.
W celu usunięcia niezgodności pomiędzy rzeczywistą wolą i wiedzą Sądu, a ich wyrażeniem na piśmie (K. Piasecki w: Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem, W. Pr. 1989 t. 2, s. 564 uw. 2; J. P. Tarno – op. cit. s. 414, uw. 4), na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.