Uzasadnienie
- 1. Wyrokiem z dnia 16 marca 2016 r. o sygn. akt I SA/Lu 1314/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. S. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 15 września 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
- 2. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Lublinie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego), który zaskarżył ten wyrok w całości. Sformułował również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
- 3. Pismem z dnia 1 września 2017 r. skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego) cofnął skargę kasacyjną.
- 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 4.1. Stosownie do art. 60 zdanie 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną może cofnąć skargę, zaś jej cofnięcie wiąże Naczelny Sąd Administracyjny. Wyjaśnienia wymaga, że art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. traktujący o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne nie może być stosowany w odniesieniu do skargi kasacyjnej. Z uwagi na to, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, to tym bardziej wiąże go "brak" skargi kasacyjnej, czyli stan po jej cofnięciu. Zawarta w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej.
- 4.2. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.