Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę S. D. – nazywanego dalej "Skarżącym", na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 26 lutego 2010 r. w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej z dnia 10 grudnia 2004 r. ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2000 r.
Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, że Skarżący zwrócił się w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60, z późn. zm.) do Dyrektora Izby Skarbowej z żądaniem wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją. Wraz z żądaniem Skarżący złożył dokumenty, z których miało wynikać, że część wydatków ujętych w ostatecznej decyzji poniósł nie w 2000 r. a 2001 r., jak również, że osiągnął przychody, które powinny zostać zaliczone na pokrycie wydatków poniesionych w 2000 r. tytułem sprzedaży i zamiany samochodu oraz wypłaty odszkodowania.
Po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 27 lipca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 28 października 2009 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 10 grudnia 2004 r. W ocenie organu podatkowego przedstawione przez Skarżącego dokumenty w świetle wcześniej zgromadzonego materiału dowodowego nie spełniały przesłanek, o których jest mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Rozpoznawszy odwołanie Skarżącego Dyrektor Izby Odwoławczej decyzją z dnia 26 lutego 2010 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. W ocenie organu podatkowego dowody przedstawione przez Skarżącego nie mają istotnego znaczenia dla sprawy, a co za tym idzie nie stanowią podstawy do zmiany decyzji ostatecznej.
Od powyższej decyzji Skarżący odwołał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze zarzucono organowi podatkowemu naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Dyrektor Izby Skarbowej blednie ocenił przedstawione dokumenty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę na bezpodstawną i ją oddalił.
W motywach wyroku sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu podatkowego, że przedstawione przez Skarżącego dowody nie miały istotnego znaczenia dla sprawy i nawet jeżeli byłyby znane Dyrektorowi Izby Skarbowej nie mogły wpłynąć na treść decyzji ostatecznej. Odnosząc się do poszczególnych dokumentów przedstawionych przez Skarżącego zwrócono uwagę, że umowy zamiany i sprzedaży samochodów marki Mercedes znane były organowi podatkowemu już wcześniej. Sąd – podobnie jak organ podatkowy – ocenił dowód wypłaty odszkodowania przez zakład ubezpieczeniowy jako wątpliwy i odmówił mu wiarygodności. Zgodził się również z organem, że przedstawione dokumenty nie dowodzą poniesienia wskazanych przez Skarżącego wydatków nie w 2000 r. lecz w 2001 r. Mając powyższe na uwadze, sąd stwierdził, że wskazane dokumenty – jako znane organowi podatkowemu w momencie wydawania decyzji wymiarowej – nie mogły stanowić podstawy do zmiany decyzji ostatecznej w trybie wznowieniowym.
Skarżący odwołał się od powyższego wyroku. W skardze kasacyjnej zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", poprze oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy podatkowe art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto podlega oddaleniu.
Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów należy podkreślić, iż są one dalekie od doskonałości. Jako ich jedyną podstawę powołano art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z przepisami regulującymi postępowanie wyjaśniające przed organami podatkowymi (art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej). Kwestionując ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu co do zgodności z prawem decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2000 r., nie przywołano natomiast kluczowego – dla rozpatrywanej kwestii – art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Tymczasem dla dokonanej przez sąd administracyjny pierwszej instancji oceny ważne jest to, czy ujawnione dowody miały istotne znaczenie dla wyniku postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu podatkowego.
W nader lakonicznym i powierzchownym uzasadnieniu przedstawionego zarzutu nie wyjaśniono w jaki sposób sąd uchybił obowiązującemu prawu, przyjmując wersję o braku owego wpływu (podzielając stanowisko organu podatkowego). Skoncentrowano się w nim w istocie na wskazaniu nieścisłości w poczynionych ustaleniach i ich niespójności. Waloru prawidłowo sporządzonego uzasadnienia podstaw kasacyjnych w rozumieniu art. 176 P.p.s.a. w żadnym wypadku nie posiada krótkie stwierdzenie: "Niewątpliwym jednak jest, że dokument ten spełnia wymóg »istotności«" (s. 3 skargi kasacyjnej). Tezy skargi kasacyjnej zdecydowanie podważa uwaga, iż dołączone do wniosku o wznowienie postępowania umowy sprzedaży (zamiany) samochodów marki MERCEDES były znane organowi podatkowemu w dniu orzekania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przekonująco wyjaśniono również, że sam dowód wypłaty odszkodowania nie stwarza podstaw dla ustalenia jego momentu. Sąd podniósł wreszcie, że strona postępowania nie wykazała istnienia związku przedłożonych organowi podatkowemu dokumentów z okolicznościami, które nie były znane temu organowi (s. 6 – 7).
W tym stanie rzeczy, z mocy art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy.