Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 110/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 15 listopada 2011 r., Nr [...], w przedmiocie odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za niektóre miesiące 2006 r., odrzucił skargę. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał na treść art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o powstępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." wyjaśniając, iż zarządzeniem przewodniczącego wydziału skarżąca Spółka została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 128 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Ponieważ z adnotacji poczty wynikało, że dwukrotnie awizowana przesyłka nie została podjęta w terminie, a następnie została zwrócona nadawcy, zgodnie z treścią art. 73 § 4 p.p.s.a. wezwanie zostało uznane za skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 7 listopada 2012 r. Wobec powyższego siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi bezskutecznie upłynął z końcem dnia 14 listopada 2012 r.
Pismem z dnia 6 lutego 2013 r. Spółka wniosła skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku; zobowiązanie kierownika placówki pocztowej w G. 1, 81-611 G., ul. W. 2/26 do złożenia oświadczenia dot. doręczeń przesyłek i braku zwrotów przesyłek niepojętych w terminie 14 dni licząc od dnia awizowania, adresowanych do skarżącego, w okresie od 02.11.2012 do 31.12.2012 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych; na podstawie art. 182 § 1 p.p.s.a. rozpatrzenie niniejszej skargi na posiedzeniu niejawnym oraz o udzielenie prawa pomocy przez zwolnienie strony skarżącej od kosztów sądowych. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi skarżąca spółka zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku błędne ustalenie, że skarżący został zawiadomiony o nadejściu przesyłki poleconej w formie awiza.
Spółka wyjaśniła, że Prezes Zarządu Spółki udał się do właściwej wg siedziby spółki placówki pocztowej G. 1, gdzie po sprawdzeniu zestawień komputerowych wg oświadczenia kierownika placówki, ustalono że w okresie od 2 listopada 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. nie dokonywano żadnych zwrotów przesyłek poleconych adresowanych do siedziby spółki. W ocenie pełnomocnika Spółki okoliczność ta ma istotny wpływ ma wynik sprawy.
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2013 r. przyznano Spółce prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 65 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. W paragrafie 2 tego artykułu przewidziano, że do doręczania pism przez pocztę w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczeń, jak w postępowaniu cywilnym. Zastosowanie znajdują więc przepisy wydanego na postawie art. 133 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), powoływanego dalej jako: "k.p.c.", rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym przez pocztę (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm.), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości". Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości pismo sądowe, doręczane przez pocztę, wysyłane jest jako list polecony za potwierdzeniem odbioru (ust. 1). Na stronie adresowej przesyłki umieszcza się napis "Polecony - za potwierdzeniem odbioru" (ust. 2). Do przesyłki dołącza się jednocześnie formularz potwierdzenia odbioru (ust. 3).
Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (art. 65 - 72 p.p.s.a.), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Podobne rozwiązania, tworzące prawną fikcję doręczenia pisma, przyjęto np. w procedurze administracyjnej (art. 44 k.p.a.) oraz w procedurze cywilnej (art. 139 § 1 k.p.c.). Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia odwołania. Domniemanie doręczenia pisma nie nastąpi tylko w razie niespełnienia tak ukształtowanych warunków i tylko wówczas nie wywoła skutków prawnych dla strony dokonującej czynności procesowej. Celem wskazanych powyżej przepisów było uregulowanie kwestii dotyczącej obiegu korespondencji między adresatem przesyłki, osobą doręczającą a placówką pocztową.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. dotknięta była (w momencie jej wniesienia) brakiem fiskalnym. Zgodnie z art. 49 § 1 i art. 220 § 1 p.p.s.a. przewodniczący zobligowany był zatem wezwać stronę do jej uzupełnienia, wskazując termin wykonania zarządzenia oraz pouczając o skutkach procesowych niewykonania wezwania w ustawowym terminie. W konsekwencji należy stwierdzić, iż prawidłowo Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 15 listopada 2011 r., Nr [...] w kwocie 128 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia przedmiotowego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi w przypadku nie uiszczenia wpisu we wskazanym terminie. Ze zwróconej Sądowi do akt sprawy przez placówkę pocztową w G. przesyłki poleconej (k.
97) wynika, że dwukrotnie awizowana przesyłka nie została podjęta w terminie, a następnie została zwrócona nadawcy, toteż wezwanie zostało uznane za skutecznie doręczone spółce w dniu 7 listopada 2012 r. Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (por. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., I FSK 1861/11, LEX nr 1148521). W związku z powyższym wskazać należy, iż wezwanie dotyczące uzupełnienia braków fiskalnych było Spółce doręczone prawidłowo przy przyjęciu wynikającej z art. 73 § 4 p.p.s.a. fikcji doręczenia. Dla wywołania skutku, o którym mowa w tym przepisie znaczenie ma tylko sposób doręczenia - prawidłowość zawiadomienia o nadaniu przesyłki, pozostawienie jej w placówce pocztowej na określony w ustawie okres. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje uzasadnionych podstaw do zobowiązania kierownika placówki pocztowej G. 1 do złożenia oświadczenia dotyczącego doręczeń przesyłek i braku zwrotu przesyłek niepojętych przez Spółkę w terminie, skoro w aktach sprawy znajduje się zwrócona korespondencja, a na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru zamieszczone są adnotacje o próbach doręczenia.
Odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. wobec nieuiszczenia wpisu sądowego w ustawowym terminie było zatem prawidłowe.
Z tych względów skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.