Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 815/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę P. O. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej") z dnia 15 czerwca 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. (treść uzasadnienia ww. wyroku oraz innych wyroków sądów administracyjnych powołanych w niniejszym uzasadnieniu dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W skardze kasacyjnej Skarżący, reprezentowany przez doradcę podatkowego, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, w sytuacji gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1, art. 135 P.p.s.a., poprzez niekompletne i niecałościowe wykonanie kontroli działalności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz organu pierwszej instancji, a w konsekwencji niezasadne nieuwzględnienie zarzutów zawartych w skardze, w tym przede wszystkim zarzutu bezzasadnego pozbawienia Skarżącego prawa do zaliczenia w koszty podatkowe kwot wynikających z faktur wystawionych przez jego podwykonawców z tytułu wykonanych przez nich usług i nieuchylenie zaskarżonej decyzji;
- 2) prawa materialnego, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., poprzez nietrafne wykonanie kontroli działalności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i niezasadne oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organ podatkowy norm prawa materialnego przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", w ten sposób, że niezasadnie pozbawiono Skarżącego prawa do zaliczenia w koszty podatkowe kwot wynikających z faktur wystawionych przez jego podwykonawców z tytułu wykonanych usług.
W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna.
Kluczowe znaczenie w sprawie ma art. 153 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Ten właśnie przepis legł u podstaw zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Sądu pierwszej instancji, a wcześniej zaskarżonej do tego Sądu decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i podatkowy organ odwoławczy powołali się w tej mierze na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 471/17. W wyroku tym Sąd uchylił wprawdzie uprzednio wydaną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z powodu konieczności zbadania i ewentualnego uwzględnienia poniesionych przez Skarżącego kosztów pracowniczych, niemniej w głównym nurcie sporu dotyczącym zakwestionowania przez organy podatkowe wykazanych przez Skarżącego w rozliczeniu podatkowym za 2013 r. kosztów uzyskania przychodów wynikających z faktur wystawionych na jego rzecz przez firmy mające być jego podwykonawcami, tj. A. sp. z o.o. oraz P. sp. z o.o., przyznał w pełni rację tym organom, akceptując całkowicie prawidłowość ustaleń i wniosków dokonanych w tym zakresie przez organy podatkowe.
W konkluzji szczegółowej analizy i wywodów dotyczących tej kwestii, zawartych w tymże wyroku Sąd stwierdził jednoznacznie, że działalność tych spółek miała charakter fikcyjny, zatem nie wykonały one w rzeczywistości na rzecz Skarżącego robót budowlanych wyszczególnionych w wystawionych przez nie fakturach.
Te właśnie okoliczności i stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie kwestionowane są w skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Skarżącego.
W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji oddalając skargę Skarżącego w sposób pełny wyjaśnił znaczenie i prawne konsekwencje wynikające z obowiązku zastosowania się przez ten Sąd, a wcześniej również przez organ odwoławczy, do unormowań zawartych w art. 153 P.p.s.a. w związku z uprzednio wydanym w sprawie ww. prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 471/17.
Pełnomocnik Skarżącego zaznaczył w skardze kasacyjnej, że wnosząc tę skargę działa zgodnie z wyraźną wolą Skarżącego. Nie zmienia to jednak zasadniczej dla sprawy okoliczności, że pełnomocnik Skarżącego po raz kolejny (wcześniej w skardze do Sądu pierwszej instancji) nie przyjmuje do wiadomości znaczenia i konsekwencji prawnych wynikających z art. 153 P.p.s.a., albowiem pomimo tego, że jak już była o tym mowa, przepis ten legł u podstaw zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji (a wcześniej ponownej decyzji podatkowego organu odwoławczego), w skardze kasacyjnej w ogóle się do tego przepisu nie odniósł.
W tej sytuacji formułowanie w skardze kasacyjnej, z pominięciem tego przepisu, zarzutów odnoszących się do okoliczności, które zostały już w sposób prawnie wiążący - co wynika właśnie z art. 153 P.p.s.a. - przesądzone w prawomocnym wyroku Sądu jest oczywiście bezprzedmiotowe i jako takie bezskuteczne.
W tym stanie rzeczy skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw należało oddalić stosownie do art. 184 P.p.s.a.
W zakresie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu podatkowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), w zw. z pkt 1 lit. a) oraz w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).