Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę R. sp. z o.o. z siedzibą w G. – nazywanej dalej "Spółką", na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 23 kwietnia 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych.
Zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2010 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał pełnomocnika Spółki do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji Spółki oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Z uwagi na niewykonanie przez pełnomocnika dyspozycji zarządzenia na mocy art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późń. zm) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", skarga została przez sąd pierwszej instancji odrzucona.
W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie Spółka zarządziła naruszenie przepisów o postępowaniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 65 § 1 i art. 73 P.p.s.a. w związku z wadliwym zastosowaniem przy doręczeniach w sprawie przepisu § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczenia pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 1999 r. nr 62, poz. 697) i art. 131 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. nr 43, poz. 296, z późn. zm.) polegające na przyjęciu, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone i termin do uzupełnienia braków formalnych rozpoczął swój bieg, a co w konsekwencji skutkowało uznaniem przez sąd pierwszej instancji, że termin do uzupełnienia braków upłynął ze skutkiem odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik Spółki podniósł, że przedmiotowe zarządzenie nie zostało skutecznie doręczone, a to dlatego, że po awizowaniu zostało wydane w placówce pocztowej osobie nieupoważnionej do odbierania korespondencji kierowanej do K[...] sp. k., której pracownikiem jest pełnomocnik Spółki, bądź kierowanej do pełnomocnika osobiście.
Argumentacja Spółki jest o tyle nietrafna, że na potwierdzeniu odbioru przesyłki pocztowej (karta 25 akt sprawy) widnieje informacja o wydaniu przedmiotowego wezwania I. M. – pełnomocnikowi. Zwrócić należy uwagę, że wypełniony prawidłowo dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 Kodeksu postępowania cywilnego, potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1998 r. w sprawie o sygn. akt III CZ 51/98). W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Zważywszy na powyższe bez znaczenia jest to w jakiej relacji pozostawała I. M. z pełnomocnikiem Spółki i K[...] sp. k. Kwestią istotną jest natomiast to, czy faktycznie była umocowana do odbierania korespondencji kierowanej do K[...] sp. k. lub A. D., pełnomocnika Spółki. Pełnomocnik Spółki nie przedstawił żadnego dowodu (np. listy pełnomocnictw pocztowych wystawionej przez placówkę pocztową) mogącego podważyć treść dokumentu urzędowego, tj. wykazać, że w placówce pocztowej przesyłkę wydano przez pomyłkę osobie nieupoważnionej – skargę kasacyjną oparł jedynie na swoich twierdzeniach. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty uznać zatem należy za bezpodstawne.
Z tych to względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a.