Uzasadnienie
L.P. (skarżący), w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2019 roku, sygn. akt: III SA/Wa 1722/18, oddalającego skargę skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2018 r., w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa spółki wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych oraz w podatku od towarów i usług złożył na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz. U z 2018 roku, poz. 1302) dalej p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny. Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1722/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący nie wniósł zażalenia na to postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wykładnia art. 61 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że sąd administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest uprawniony do samodzielnego szukania okoliczności spełniających kryteria przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Normy art. 61 § 3 p.p.s.a poprzez wskazanie, że sąd jest władny do działania w tym zakresie jedynie na wniosek skarżącego, zaś decyzja sądu uzależniona jest od spełnienia choć jednej ze wskazanych w ustawie przesłanek pozytywnych, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przesądzają, że sąd nie ma możliwości rozważania innych argumentów ponad te, które wskazano we wniosku.
Oznacza to, że na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., to skarżący w celu uzyskania ochrony własnego interesu, po tym jak wniesie skargę kasacyjną bądź równocześnie z dokonaniem tej czynności, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny, ma obowiązek wykazania istnienia oraz uzasadnienia ustawowych przesłanek popierających to żądanie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zatem uznać, że skarżący w celu uzyskania tymczasowej ochrony swoich interesów poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, we wniosku kierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, powinien przedstawić okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w związku z wykonaniem decyzji. Powinien wykazać, że wykonanie decyzji, może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Chodzi przy tym o adekwatny związek przyczynowy między wykonaniem decyzji przed zakończeniem postępowania jej sądowej kontroli, a możliwymi negatywnymi konsekwencjami wykonania opisanymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., na wypadek uchylenia decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stwierdzenie istnienia związku przyczynowego jest ustaleniem faktycznym, z którym ustawa wiąże określone skutki prawne. Odbywa się to za każdym razem w oparciu o okoliczności faktyczne konkretnej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2014 roku, I FSK 1778/14).
Skarżący w we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazał co prawda, że wysokość zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji jest zbyt wysoka, by był w stanie ją dobrowolnie uiścić bez uszczerbku koniecznego utrzymania skarżącego oraz jego rodziny, a przymusowe wyegzekwowanie należności doprowadzi do wyprzedaży majątku skarżącego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący, poprzez uzasadnienie w powyższy sposób wniosku, nie wykazał, że spełniona została choć jedna z dwóch ustawowych przesłanek wstrzymania, to jest że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutku lub wyrządzić znaczną szkodę.
Skarżący nie wskazał jakiego rodzaju składniki majątkowe będzie musiał spieniężyć by wykonać decyzję, jak również nie wskazał okoliczności uzasadniających przesłankę ryzyka wyrządzenia znacznej szkody. W świetle powyższych uwag należało uznać, że wniosek skarżącego należało rozpoznać negatywnie i w konsekwencji odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Z tej przyczyny, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.