Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 09 marca 2016 r., E. L. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 27 listopada 2014 r. oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2015 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci wyegzekwowania bezpodstawnie ustalonego podatku od nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że postanowieniem z dnia 7 grudnia 2015r. Sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium odwoławczego we Wrocławiu w postępowaniu poprzedzającym wydanie wyroku, rozpoznając wniosek analogiczny w swej treści do obecnie analizowanego. Sąd uznał, że przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej sformułowane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r, - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) nie zostały przez skarżącą uprawdopodobnione, ponieważ nie zaprezentowała ona stosownej argumentacji na okoliczność wystąpienia niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wykonania decyzji, ale także nie przedstawiła żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji spowoduje wymieniony powyżej skutek. Nie można w związku z tym ocenić, jaki może mieć wpływ wykonanie zaskarżonej decyzji na kondycję finansową skarżącej i czy może spowodować ryzyko powstania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do odstąpienia od powyższej oceny na etapie postępowania kasacyjnego, zważywszy na równie ogólnikową treść obecnie rozpoznawanego wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania spornej decyzji. W aktualnym wniosku nie udzielono
Sądowi żadnych informacji ani też nie przedstawiono żadnych dokumentów źródłowych) o sytuacji majątkowej skarżącej, które pozwoliłyby zweryfikować jej twierdzenia. Innymi słowy uznać należy, że możliwości płatnicze skarżącej nie są Sądowi znane.
W judykaturze dominuje stanowisko - akceptowane przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu - kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por, postanowienia NSA: z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 czy z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Za zasadne uznać należy przyjęcie, że skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku.
Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. np. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r, sygn. akt FZ 65/04).
W niniejszej sprawie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie przedstawiono danych pozwalających na stwierdzenie, że przymusowa zapłata zobowiązania przekracza zdolności płatnicze skarżącej w stopniu uprawdopodabniającym wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków - pomijając już okoliczność, że spełnienie zobowiązania pieniężnego z natury rzeczy ma charakter odwracalny, toteż wystąpienie w takim wypadku trudnych do odwrócenia skutków występować może zupełnie wyjątkowo; tym bardziej obowiązkiem podmiotu domagającego się udzielenia mu ochrony tymczasowej jest przekonujące wykazania istnienia takich okoliczności. Ponieważ skarżąca obowiązkowi temu nie sprostała, Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.