Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 41/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę D. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 10 listopada 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej wywiódł skargę kasacyjną waz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania. Wniosek ten nie został uzasadniony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej zwana: "p.p.s.a."). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt rII FZ 338/07; publ. w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej zwana: "CBOSA"). Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zaznaczyć, że skarżąca złożyła jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przywołując żadnych okoliczności mających świadczyć o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ograniczając się do samego wniosku skarżąca nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji na to, w jaki sposób w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków. W takiej sytuacji należy uznać, że strona skarżąca nie wykazała, by w jej przypadku zaszły przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, w czym skarżąca upatruje niebezpieczeństwa zajścia skutków w tym przepisie określonych. To obowiązkiem strony było sprecyzowanie okoliczności wskazujących na spełnienie przesłanek warunkujących udzielenie jej ochrony tymczasowej, a brak jakiegokolwiek uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie pozbawia Sąd możliwości jego merytorycznej oceny.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.