Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1054/08 oddalił skargę P. S.A. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15 lutego 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał w stosunku do spółki decyzję z dnia 12 października 2007r., którą dokonał zabezpieczenia kwoty 164.096 zł na rachunku bankowym spółki w Powszechnym Banku Kredytowym S.A., na poczet zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. W odwołaniu od decyzji spółka wniosła o uchylenie decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdzając na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej niedopuszczalność wniesionego przez spółkę odwołania wyjaśnił, że w dniu, w którym spółka wniosła odwołanie od wskazanej decyzji, decyzja ta nie funkcjonowała w obrocie prawnym.
Wygasła ona na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej na skutek doręczenia w dniu 10 listopada 2007r. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-U. z dnia 15 października 2007r. określającej spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. w kwocie 133.777 zł.
Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu stwierdziła, że twierdzenie organu, iż decyzja, od której wniosła odwołanie nie funkcjonuje w obrocie prawym jest błędne, ponieważ decyzja ta w dalszym ciągu wywołuje skutki prawne poprzez ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości wpisanej do księgi wieczystej nr 35170.
W ocenie Sądu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy prawidłowo zastosował przepisy art. 228 §1 pkt 1 w zw. z art. 33 a §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, stwierdzając niedopuszczalność odwołania wniesionego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 12 października 2007r.
Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 33 a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Jak wynika z akt sprawy, decyzja określająca spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. została doręczona skarżącej w dniu 10 listopada 2007 r. Z tym tez dniem, zdaniem Sądu, wygasła decyzja o zabezpieczeniu.
Z kolei odwołanie spółki od decyzji o zabezpieczeniu sporządzone w dniu 21 listopada 2007r., nadane zostało w urzędzie pocztowym w dniu 24 listopada 2007r.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że prawidłowo organy podatkowe uznały odwołanie z dnia 24 listopada 2007 r. za niedopuszczalne, wobec braku przedmiotu zaskarżenia.
Na powyższy wyrok na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną wniosła spółka zaskarżając go w całości. Skargę kasacyjną oparła na podstawie naruszenia prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja o zabezpieczeniu podjęta przez urząd w przedmiotowej sprawie wygasła, na podstawie art. 176 p.p.s.a. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pism w postępowaniu sądowym oraz zawierać elementy właściwe tylko skardze kasacyjnej tj. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądania uchylenia lub zmiany.
Oznacza to, że dla zachowania formy skargi kasacyjnej nie jest wystarczające ograniczenie się do powołania art. 173 § 1 i art. 176 p.p.s.a., jak to uczynił pełnomocnik skarżącej spółki, ale konieczne jest także wskazanie podstawy kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy – oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy – zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa, a samo pismo pozostaje tylko namiastką środka odwoławczego.
Brak określenia podstawy skargi kasacyjnej stanowi wadę dyskwalifikującą pismo jako skargę kasacyjną oraz wykluczającą możliwość jej uzupełnienia (por. wyroki NSA z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt I FSK 859/08, 10 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 241/08, 2 czerwca 2009 r. sygn. akt I FSK 306/08, 23 stycznia 2009 r. sygn. I FSK 1965/07, 25 listopada 2008 r. sygn. akt II GSK 453/08, 27 czerwca 2008 r. sygn. akt II FSK 549/07, postanowienie z dnia 16 marca 2004 sygn. akt FSK 209/04).
Skarga kasacyjna spółki wywiedziona przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 § 2 p.p.s.a.) powołująca art. 173 § 1 i art. 176 p.p.s.a., nie wskazuje jakie konkretnie przepisy postępowania zostały przez Sąd pierwszej instancji naruszone, a przez to nie zawiera elementów właściwych temu środkowi odwoławczemu i wobec tego nie ma możliwości jej merytorycznego rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.