Uzasadnienie
Wyrokiem z 7 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1290/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 29 lipca 2016 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 r.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że jej wykonanie może spowodować wyrządzenie znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Podatnik wskazał, że z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego (170.000 zł) nie będzie on w stanie go zapłacić. Dalej wywodził, że ustalona w zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania jest znacznej wielkości, co oznacza, iż egzekwowanie jej w jakikolwiek sposób wiąże się z wysokimi kosztami i nieodwracalnymi dla skarżącego skutkami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonego aktu – ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, będące formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), według którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, przy czym uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Niezbędnym zatem do uwzględnienia wniosku jest wykazanie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10 i z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12). Brak uzasadnienia lub nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (tak m.in. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, aby zaistniały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z całą pewnością samo stwierdzenie, że wnosi się o wstrzymanie wykonalności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z uwagi na wysoką kwotę zobowiązania, jaka została w niej określona, nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Do wniosku nie zostały dołączone jakiekolwiek dokumenty, dzięki którym Sąd mógłby ustalić, jak kształtuje się jego sytuacja majątkowa. Należy podkreślić, że nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenie w czym skarżący upatruje niebezpieczeństwa wystąpienia skutków przewidzianych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a., postanowił o odmowie wstrzymania wykonania powołanej na wstępie decyzji.