Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 16 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 35/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 26 października 2015 r. w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, i nieuznanie istnienia ważnego interesu podatnika, co uniemożliwiło udzielenie podatnikowi ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi administracyjnemu pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania w sprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną dyrektor izby skarbowej wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie na rzecz organu od skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnosi się nie do wykładni, czy sposobu stosowania art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej: o.p.), lecz w istocie sprowadza się do zarzutu dyskryminującego charakteru zwolnienia podatkowego, unormowanego w art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2018, poz. 644). Kwestia ta — dotycząca ustawowych podstaw opodatkowania — znajduje się poza zakresem niniejszej sprawy. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, instytucja ulg w spłacie zobowiązań podatkowych nie może być wykorzystywana do podważania zasadności wymiaru podatku, czy kwestionowania ustawowego zakresu opodatkowania. Jej wyłącznym celem jest możliwość rezygnacji z poboru podatku w sytuacjach uzasadniony “ważnym interesem podatnika" lub “interesem publicznym".
Zaznaczyć przy tym należy, że we wniesionej skardze kasacyjnej skarżący podniósł wyłącznie zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 67a § 1 o.p., nie kwestionując ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez organy podatkowe, a zaaprobowanych przez sąd administracyjny pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wynikiem kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzonej przez WSA w Gdańsku w zakresie przyjętego przez organy stanu faktycznego sprawy i nie ma podstaw do podważenia przyjętej przez sąd administracyjny pierwszej instancji oceny, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały okoliczności faktyczne, kwalifikujące się pod przesłankę “ważnego interesu podatnika". W konsekwencji odmowę przyznania podatnikowi wnioskowanej ulgi, na podstawie art. 67a § 1 o.p., uznać należało za zgodną z prawem.
Ponieważ jedyny zarzut skargi kasacyjnej okazał się chybiony, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) tej ustawy.