Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 1291/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "WSA"), oddalił skargę W. W. (dalej również jako "skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 6 października 2010 r., Nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych (odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego). Podstawą prawną powyższego orzeczenia Sądu I instancji był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), określanej dalej, jako "p.p.s.a".
Dyrektor IS postanowieniem z dnia 6 października 2010 r., po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. (dalej: Naczelnik US) z dnia 20 sierpnia 2010 r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [1] i [2] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt. 1 oraz art. 59 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm., dalej: u.o.p.e.a.) postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik US, działając jako wierzyciel i organ egzekucyjny, na podstawie tytułów wykonawczych o nr [1] i nr [2] prowadził postępowanie egzekucyjne przeciwko zobowiązanym: G. W. oraz W. W. Przedmiotowe tytuły obejmują należności małżonków G. W. i W. W. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2002 orzeczone w decyzji Naczelnika US z dnia 30 października 2008 r. o Nr [...].
Wszczynając postępowanie egzekucyjne, zawiadomieniem z dnia 2 grudnia 2008 r., organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego zobowiązanych, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. w banku B. Następnie zawiadomieniem z dnia 8 grudnia 2008 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego zobowiązanych, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. w Banku P. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono bankowi w dniu 24 grudnia 2008 r. W dniu 8 grudnia 2008 r., organ egzekucyjny wystąpił do Sądu Rejonowego w Sulęcinie Wydziału Ksiąg Wieczystych z wnioskiem o wpisanie hipoteki przymusowej na nieruchomości, dla której urządzona jest księga wieczysta o nr [...], będąca współwłasnością zobowiązanych na kwotę 42.673,90 zł. Zaś wnioskami z dnia 23 grudnia 2008 r. organ egzekucyjny zwrócił się do Sądu Rejonowego Wydziału Ksiąg Wieczystych w Bielsku-Białej o wpisanie hipoteki przymusowej na nieruchomościach zobowiązanych, dla których urządzono księgi wieczyste o nr A. oraz o nr B. będących odpowiednio we współużytkowaniu wieczystym zobowiązanych oraz w ich współwłasności na kwotę 42.911zł.
Organ egzekucyjny rozpatrując zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, zgłoszone przez G. W. i W. W. wydał w dniu 12 stycznia 2009 r. postanowienia skierowane odpowiednio do W. W. oraz do G. W., mocą których uznał te zarzuty za nieuzasadnione. W. W. otrzymał rozstrzygnięcie w dniu 19 stycznia 2009 r., a zobowiązana w dniu 15 stycznia 2009 r. W dniu 19 stycznia 2009 r. Sąd Rejonowy w Sulęcinie V Wydział Ksiąg Wieczystych wpisał w dziale IV księgi wieczystej o nr C. hipotekę przymusową na rzecz Skarbu Państwa – Naczelnika Pierwszego US na kwotę 42.673,90 zł, w której to księdze opisana jest nieruchomości, będąca we współwłasności ustawowej Państwa G. W. i W. W. Stosowne zawiadomienie wpłynęło do Pierwszego Urzędu Skarbowe w B. w dniu 22 stycznia 2009 r.
Pismem z dnia 21 stycznia 2009 r. W. W. wniósł zażalenie na postanowienia Naczelnika US z dnia 12 stycznia 2009 r. w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Postanowieniem z dnia 13 lutego 2009 r. Dyrektor IS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika US z dnia 12 stycznia 2009 r. o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych przez W. W. pismem z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 28 listopada 2008 r. (o nr [1] oraz [2]).
Organ egzekucyjny wskazał, że należności objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczyni nie uległy przedawnieniu. Naczelnik US podkreślił, że bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw. W toku postępowania egzekucyjnego zastosowano kolejno środki egzekucyjne, o których zobowiązany został powiadomiony, tj.: 1) zajęcie rachunku bankowego w B. Banku S.A., 2) zajęcie rachunku bankowego w Banku H. Pismem z dnia 26 sierpnia 2010 r., skarżący wniósł zażalenie na wskazane wyżej postanowienie organu egzekucyjnego.
Skarżący podniósł, że zastosowanie środka egzekucyjnego przerywa postępowanie podatkowe, które organ egzekucyjny myli z postępowaniem egzekucyjnym. Skarżący podkreślił, że zobowiązanie podatkowe w kwocie 26.282,90 zł uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2007 r., ponieważ stanowiło ono kwotę zaliczek, a zgodnie z uchwałą NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. odsetki od zaliczek kończą swój byt prawny z końcem roku ich pobrania. Dyrektor IS, rozpatrując zażalenie stwierdził, że niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ nadzoru podkreślił, że art. 139 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. ze zm.), zwanej dalej "o.p.", nie ma zastosowania w sprawach egzekucyjnych.
Odnosząc się do podniesionych przez zobowiązanego w zażaleniu kwestii przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi z dnia 28 listopada 2008 r. organ wskazał, że zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, tj. w tej sprawie z dniem 31 grudnia 2008 r. Jak dalej stwierdził organ podatkowy, z dniem 1 września 2005 r., nastąpiła nowelizacja m.in. art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z wolą ustawodawcy zawartą w art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005r. Nr 143, poz. 1199) do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepis art. 70 § 4 ustawy o.p. w brzmieniu nadanym tą ustawy. Oznacza to, że ustawodawca wprowadził z dniem 1 września 2005 r. zasadę bezpośredniego działania nowego prawa w kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed wejściem w życie tejże ustawy nowelizującej.
Zatem biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ stwierdził, że w niniejszej sprawie bieg terminu przedawnienia został przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, a po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do WSA. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący powtórzył argumentację przedstawioną w zażaleniu na postanowienie, podkreślając w szczególności, że: "zgodnie z art. 70 § 8 o.p. po okresie przedawnienia zobowiązania podatkowe mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. A w niniejszym przypadku egzekwowane są z rachunku bankowego. Naruszono więc przepis prawa".
Dalej skarżący podzielił stanowisko Dyrektora IS odnośnie interpretacji art. 70 § 4 o.p i art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa. Jednakowoż wskazał, że Dyrektor IS nie odniósł do interpretacji uchylonego art. 70 § 5 o.p., który obowiązywał w dniu powstania jego zobowiązania. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor IS podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. WSA w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku oddalającego skargę, przypomniał, że przedmiot sporu odnosi się do prawidłowości przeprowadzenia czynności egzekucyjnej na majątku skarżącego. WSA podzielił stanowisko wyrażone przez orzekający w sprawie organ egzekucyjny, iż w sprawie miało miejsce przerwanie, w 2008 r., biegu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. WSA przywołał treść art. 70 § 1, § 4 i § 5 ustawy – Ordynacja podatkowa w jej brzmieniu obowiązującym przed 1 września 2005 r. zmienionym następnie ustawą z 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199).
Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (zgodnie z § 1 art. 70 o.p.). Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne (§ 4 art. 70 Ordynacji podatkowej). Kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywa biegu terminu przedawnienia (§ 5 art. 70 Ordynacji podatkowej). Zdaniem WSA rozważyć należało – czy w kontrolowanej sprawie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [1] i [2] obejmujących należności (podatek dochodowy od osób fizycznych) za okres 2002 r. W przedmiotowej sprawie istotne jest to, że tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie decyzji Naczelnika US z dnia 30 października 2008 r. o nr [...], i dotyczą określonego w tej decyzji zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych W. W. i G. W. za 2002 r., a nie jak wskazuje skarżący w zażaleniu z dnia 26 sierpnia 2010 r. odsetek od zaliczek na ten podatek.
Wszczynając postępowanie egzekucyjne w tej sprawie, zawiadomieniem z dnia 2 grudnia 2008 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego zobowiązanych, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. w B. Banku S.A. Zawiadomienie to zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności, tj. Bankowi, w dniu 08 grudnia 2008 r., zaś Państwu G. W. i W. W. – wraz z odpisami tytułów wykonawczych o nr [2] – w dniu 18 grudnia 2008 r. Tym samym – z tym dniem – przerwany został bieg terminu przedawnienia. WSA podniósł, że zarówno wówczas, jak i w obecnym stanie prawnym, nie ulegały przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia można je jedynie egzekwować z przedmiotu zabezpieczonego hipoteką. Organ podatkowy dokonał wpisu hipoteki na udziale w nieruchomości należącym do skarżącego.
Istotna dla tej sprawy zmiana przepisu art. 70 § 4 o.p. została wprowadzona ustawą zmieniającą, zaś nowa regulacja art. 70 § 4 o.p. jest korzystniejsza albowiem po przerwaniu bieg nowego terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia następnego po zastosowaniu środka egzekucyjnego, a nie od zakończenia postępowania egzekucyjnego oraz ma zastosowanie, do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy. WSA stwierdził, że organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Ustalenia poczynione przez organy egzekucyjne znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie materiałach. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., WSA skargę oddalił. Wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA, skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego) zarzucił WSA:
- 1. naruszenie przepisów p.p.s.a. skutkującym w oparciu o art. 189 umorzeniem postępowania z uwagi na nieważność postępowania na mocy z art. 183 § 2 pkt 4 w zw. z art. 18 § 1 pkt 6 i 7 p.p.s.a. poprzez udział sędziego z mocy ustawy, gdzie zachodzą przesłanki podmiotowe i przedmiotowe wyłączające jego udział; w sprawie o zobowiązanie podatkowe zasiadł sędzia, który rozstrzygał również w niniejszym postępowaniu i przywoływał w uzasadnieniu swoje, kwestionowane przez skarżącego ustalenia a i w sprawie postępowania egzekucyjnego, zasiadło dwóch sędziów, którzy również rozstrzygali w niniejszej sprawie, co wywołuje wątpliwości co do bezstronności sędziego;
- 2. naruszenie przepisów postępowania p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 § 2 p.p.s.a., tj.
- - Art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. dalej: "p.u.s.a.") poprzez sprawowanie wymiaru sprawiedliwości w zakresie kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, w sposób przypadkowy i dowolny oraz uchylenie się od oceny prawidłowości zastosowania się przez organy podatkowe zastosowania skutecznych środków egzekucyjnych, które przerywają bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2002 r. poprzez ustalenie, że zajęcia prawa majątkowego w B. Banku S.A., "na którym to rachunku nie było środków pieniężnych środków do wiążących" oraz skutecznego poinformowania podatnika tj. naruszenie art. 70 § 4 o.p.
- - Art. 134 § 1 i 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: a) brak należytego uzasadnienia, bądź braku stanowiska sądu pierwszej instancji w zakresie niektórych zarzutów zgłoszonych w odwołaniu od postanowienia jak i w skardze na naruszenie przepisów postępowania, które mają charter ogólnikowy, poprzez przyjęcie i uznanie za własne niekorzystnych tez formułowanych przez organy podatkowe przy jednoczesnym braku wyjaśnienia podstawy prawnej ich przyjęcia, co w istocie uniemożliwia stwierdzenie jakimi motywami kierował się Sąd w granicach zaskarżenia i jak wykładał przepisy prawa, które przytaczał w treści zaskarżonego wyroku tj. powoływanie się na wcześniejszy wyrok WSA w Gliwicach sygn. Akt I SA/GL 358/09 z dnia 29 marca 2010 r. zapadłego w mojej sprawie w postępowaniu wymiarowym nie ustosunkowując się do zarzutów dotyczących braku skuteczności zajęcia rachunków na których nie było żadnych środków pieniężnych jak i skutecznego doręczenia zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego co miało wpływ na rozpatrzenie przerwania terminu przedawnienia;
- - Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c "w związku z §." w związku z art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez braku zastosowania ze względu naniesioną skargę kasacyjną w zakresie decyzji wymiarowej i decyzji egzekucyjnej i do dnia orzeczenia nierozpoznanie przez NSA, co ma istotny wpływ na przerwanie biegu przedawnienia.
- 3. Naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 § 1 p.p.s.a., tj.
- - Art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i w związku z art. 70 pkt 4 o.p. poprzez przyjęcie, że podatnik został skutecznie zawiadomiony;
- - Art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i w związku z art. 33 pkt 2 u.o.p.e.a. w zakresie wymagalności obowiązku podatkowego;
- - Art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i w związku z art. 70 pkt 4 o.p. w zakresie przerwania biegu przedawnienia "przez zastosowanie kolejnego wszczętego postępowania egzekucyjnego, obowiązującej od dnia 1 września 2005 r."
- - Art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 zmiany o.p. z dnia 30 czerwca 2005 r. przez błędną wykładnię uchylonego art. 70 § 5 i art. 70 § 4 w zakresie interpretacji stosowania jakiego prawa do terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, które miało wpływ na wynik sprawy;
- - Art. 7 i 8 k.p.a. w zakresie zaufania obywatela do państwa ochronie praw nabytych zagwarantowany w Konstytucji.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub stwierdzenie nieważności postępowania ze względu na udział nieuprawnionego sędziego, jednocześnie wnioskowano o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie sprawy pod nieobecność skarżącego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej tylko w części uszczegółowiono powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, strona przeciwna (reprezentowana przez radcę prawnego) wnosiła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdza się, aby zaistniały przesłanki dające podstawę do unieważnienia zaskarżonego wyroku. Oznacza to związanie sądu odwoławczego zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny za chybiony uznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 183 § 2 pkt 4 w zw. z art. 18 § 1 pkt 6 i 7 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z postanowieniami art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. wyłączeniu podlega sędzia, który brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia (tożsamość sprawy). Tymczasem wnioskowani do wyłączenia sędziowie P. D. oraz E. C. nie brali uprzednio udziału w wydaniu zaskarżonego wyroku. Przedmiotem postępowania sądowego o sygn. akt l SA/GI 358/09 było określenie skarżącym G. W. i W. W. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r., zaś postępowania o sygn. akt l SA/GI 286/09 dotyczyło zupełnie innego postępowania egzekucyjnego.
Natomiast przedmiotem skarżonego postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 1291/10, jest odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego. Za niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 183 § 2 pkt 4 w zw. z art. 18 § 1 pkt 7 p.p.s.a. Przepis bowiem art. 18 § 1 pkt 7 p.p.s.a. przewiduje wyłączenie sędziego, który brał udział w rozstrzyganiu sprawy w postępowaniu administracyjnym. Zatem na mocy cytowanego unormowania sędzia jest wyłączony w sprawie jedynie w tym przypadku, jeżeli wcześniej brał udział w rozstrzyganiu sprawy tożsamej ze sprawą zawisłą przed sądem administracyjnym w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Z taką sytuacją nie mamy w niniejszej sprawie do czynienia, gdyż sędziowie P. D. oraz E. C. nie brali uprzednio udziału w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Bezzasadne jest więc stanowisko skarżącego, że postępowanie przed WSA w Gliwicach dotknięte było nieważnością postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., gdyż unormowania te należą do przepisów ustrojowych, gdyż określają kognicję sądów administracyjnych. Przepis ten w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej. Dlatego też, nie powiązanie tego przepisu z innym unormowaniem postępowania sądowo administracyjnego, nie może stanowić skutecznej podstawy zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 1, ani pkt 2 p.p.s.a. W istocie uniemożliwia sądowi odwoławczemu jego merytoryczna ocenę.
Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafny także uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. WSA rozstrzygał bowiem w granicach danej sprawy. WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykazał wszystkie elementy, które powinny się w nim znaleźć tj. opis sprawy zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu wydania zaskarżonego aktu, prezentację stanowisk stron w postępowaniu sądowo administracyjnym obejmującą zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej oraz stanowisko WSA, obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jest ono zgodne z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.
Mając na uwadze powyższe wywody, za chybione należy uznać zarzuty naruszenia zarówno przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a, jak też przepisów art. 7 i 8 k.p.a. w zakresie zaufania obywatela do państwa ochronie praw nabytych zagwarantowany w Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uznaje za zasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 zmiany o.p. z dnia 30 czerwca 2005 r. przez błędną wykładnię uchylonego art. 70 § 5 i art. 70 § 4 o.p. w zakresie interpretacji terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Słusznie bowiem podkreślał WSA, że zasadnie wszczęto wobec małżonków G. W i W. W. postępowanie egzekucyjne, które przerwało bieg terminu przedawnienia. W kontrolowanej sprawie zastosowanie ma art. 70 § 4 o.p. w brzmieniu nadanym mu nowelą z 30 czerwca 2005 r. Skoro wszczęcie kolejnego postępowania egzekucyjnego i zastosowanie wobec zobowiązanego środka egzekucyjnego nastąpiło w czasie gdy zobowiązanie podatkowe istniało i nie uległo wcześniej przedawnieniu, to podnoszone przez stronę kwestii zmiany przepisu art. 70 o.p. nie miało w sprawie istotnego znaczenia.
Sporne zobowiązanie G. W. i W. W. w podatku dochodowym od osób fizycznych nie uległo przedawnieniu z uwagi na dokonane zajęcia szczegółowo przytoczone powyżej. Stąd zastosowanie w sprawie ustalenia terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego ma nowa treść art. 70 § 4 o.p. Należy też dodać, że WSA nie mógł naruszyć przepisu art. 70 § 5 o.p. przez jego niezastosowanie skoro przepis ten utracił moc obowiązującą z dniem 1.09.2005 r., a więc nie mógł być podstawą rozstrzygnięć.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący zgodnie z wymogiem art. 174 pkt 1 p.p.s.a., nie wykazał na czym polegało naruszenie przez WSA wskazanych przez niego pozostałych przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 33 pkt 2 u.o.p.e.a. i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, z mocy art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy.