Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2871/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") oddalił skargę A. [...] S.A. w W. (dalej: "Spółka", bądź "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (dalej Dyrektor IS") z dnia 24 września 2013 r. w przedmiocie odpowiedzialności płatnika z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r.
Od powyższego wyroku została przez Spółkę złożona skarga kasacyjna, w której wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W piśmie z dnia 29 października 2015 r. pełnomocnik Dyrektora IS złożył wniosek o przyspieszenie terminu rozprawy. Organ podatkowy wniosek swój motywował tym, że jednym z zagadnień prawnych, które znalazły odzwierciedlenie w postawionych zarzutach skargi kasacyjnej podatnika jest kwestia organu właściwego do wydania rozstrzygnięcia w sprawie odpowiedzialności spółki jako płatnika w sytuacji, gdy właściwym dla spółki jako podatnika niewątpliwie jest wyspecjalizowany urząd skarbowy. W ocenie organu prawomocne rozstrzygnięcie tej spornej kwestii jest niezwykle istotne ze względu na fakt dużej ilości spraw prowadzonych w wyspecjalizowanych urzędach skarbowych dotyczących obowiązków płatnika. Szybkie rozstrzygnięcie zagadnienia, które doczekało się rozbieżnej wykładni prezentowanej w orzecznictwie pozwoli uniknąć w przyszłości sporów na tym tle przed sądem administracyjnym, jak też potwierdzić prawidłowość dotychczasowej praktyki w organach podatkowych bądź też doprowadzić ją do zgodności z prawem.
W piśmie z dnia 19 listopada 2015 r. Dyrektor IS wyraził zgodę na odstąpienie od terminu określonego w 91 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270, dalej: "p.p.s.a.").
W piśmie z dnia 27 listopada 2015 r. Skarżąca wyraziła zgodę na przyspieszenie terminu rozprawy oraz na odstąpienie od terminu określonego w art. 91 § 2 p.p.s.a.
W piśmie wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 16 grudnia 2015 r. Skarżąca Spółka cofnęła skargę kasacyjną, wniesioną od wskazanego na wstępie wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podstawą do cofnięcia skargi kasacyjnej jest zdanie pierwsze art. 60 w związku z art. 193 p.p.s.a. Również zdanie drugie art. 60 p.p.s.a. ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym. Natomiast zdanie trzecie tego przepisu, traktujące o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne, nie może być stosowane w odniesieniu do skargi kasacyjnej (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, str. 572 – 573, wyd. Wolters Kluwer Polska sp. z o.o., Warszawa 2009). Skoro bowiem Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej, to tym bardziej wiąże go "brak" skargi kasacyjnej, czyli stan po jej cofnięciu. Wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne, i to bez zgody strony przeciwnej.
W tych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.