Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2447/10

Uzasadnienie

1. 1. Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2010 r., III SA/Łd 200/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę G. O. (powoływanego dalej jako "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. (powoływanego dalej jako "Dyrektor IS") z dnia 29 stycznia 2010 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutu oraz zgłoszonego zarzutu. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
2. 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Łodzi):
3. 2.1. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania WSA w Łodzi podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 października 2006 r. nr [...], wystawionego przez tenże organ jako wierzyciela. Zawiadomieniem z dnia 20 października 2006 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego Skarżącego. Pismem z dnia 28 listopada 2006 r. bank poinformował organ egzekucyjny, że egzekucję z rachunku bankowego prowadzi również Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Radomsku. W związku z powyższym, Naczelnik US wnioskiem z dnia 8 grudnia 2008 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w Radomsku o wyznaczenie organu właściwego do łącznego prowadzenia egzekucji sądowej i administracyjnej wobec zobowiązanego. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2007 r., Co 1313/06, ww. Sąd stwierdził, że łączną egzekucję administracyjną wobec zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] będzie prowadził Komornik Sądowy przy SR w Radomsku. Komornik Sądowy, postanowieniem z dnia 19 lutego 2009 r. (nr [...]), umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 października 2006 r. (nr [...]) i zwrócił ten tytuł wierzycielowi. Pismem z dnia 27 października 2009 r. Skarżący wniósł zarzut na postępowanie egzekucyjne oraz wniosek o przywrócenie terminu do założenia tego zarzutu.

Organ egzekucyjny, postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r., nr VI1/724/1927/09, na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; w skrócie: k.p.a.), umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutu oraz postępowanie w sprawie zarzutu.

1. 2.2. Na postanowienie to zażalenie złożył Skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Na podstawie art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. Skarżący sformułował żądanie przywrócenia terminu do złożenia zarzutu na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu egzekucyjnego z dnia 13 października 2006 r. Podniósł, że przedmiotowy tytuł wykonawczy został doręczony jego żonie, a nie jego pełnomocnikowi. Zdaniem Skarżącego, takie działanie stanowiło naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, powoływanej dalej jako "u.p.e.a."). Skarżący wskazał także, że kserokopie tytułu wykonawczego z dnia 13 października 2006 r., nr SM6/2046/06, otrzymał w dniu 20 października 2009 r., podczas rozprawy przed WSA w Łodzi. Tytuł wykonawczy został wystawiony niezgodnie z obowiązującymi przepisami i dotyczył zobowiązania podatkowego, które uległo przedawnieniu. Zarzucił również, że Komornik Sądowy umorzył postępowanie egzekucyjne, a Naczelnik US nie umorzył czynności egzekucyjnych, polegających na wystawieniu tytułu wykonawczego oraz nie wskazał Skarżącemu, jakie skutki wynikają z umorzenia postępowania i zwrócenia tytułu wykonawczego wierzycielowi.

1. 2.3. Ww. postanowieniem z dnia 29 stycznia 2010 r. Dyrektor IS utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że z treści postanowienia Komornika Sądowego z dnia 19 lutego 2009 r. wynika, że organ ten umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 października 2006 r. (nr [...]) i zwrócił tytuł wierzycielowi. W ocenie Dyrektora IS, w tej sytuacji postępowanie w przedmiocie wniosku zobowiązanego o przywrócenie terminu do złożenia zarzutu i sam zarzut, wobec umorzenia postępowania przez komornika, stały się bezprzedmiotowe. Odwołał się w tym względzie do dyspozycji art. 105 § 1 k.p.a. Zdaniem Dyrektora IS, mając na uwadze bezprzedmiotowość postępowania, organy egzekucyjne nie mogły w tej sytuacji zajmować stanowiska w sprawie podnoszonych przez Skarżącego argumentów dotyczących niezgodności tytułu wykonawczego z obowiązującym prawem oraz badać, czy nastąpiło przedawnienie egzekwowanej zaległości podatkowej. Odnosząc się do zarzutu, że organ pierwszej instancji nie zajął stanowiska w sprawie uchylenia czynności egzekucyjnych w postaci wystawienia tytułu wykonawczego z dnia 13 października 2006 r. i tego, iż nie wiadomo, czy tytuł ten został wyeliminowany z obrotu prawnego, Dyrektor IS wyjaśnił, że tytuł ten został wyeliminowany z obrotu prawnego na skutek jego zwrotu przez Komornika Sądowego wierzycielowi, więc zatem zarzut ten jest bezpodstawny.
2. 3. Stanowiska stron w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi:
3. 3.1. Skarżący wniósł skargę do WSA w Łodzi, w której zarzucił naruszenie art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu, jak również unikanie działań zmierzających do rzetelnego wyjaśnienia sprawy oraz naruszenie przepisów: (a) art. 138 k.p.a., poprzez zaakceptowanie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji bez dokonania własnego (powtórnego) badania sprawy przez organ drugiej instancji; (b) art. 105 § 1 w zw. z art. 17 i 18 u.p.e.a., poprzez umorzenie postępowania w sytuacji braku podstaw do dokonania takiego rozstrzygnięcia; (c) art. 3 § 1 w zw. z art. 27 § 1 u.p.e.a., poprzez bezpodstawne zaakceptowanie faktu prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązań niewynikających z art. 2 u.p.e.a. oraz na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego niezgodnie z obowiązującymi przepisami; (d) art. 40 § 2 k.p.a., poprzez doręczenie tytułu wykonawczego oraz pism w toku postępowania małżonce zobowiązanego, a nie jego pełnomocnikowi.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że organ drugiej instancji winien był szczegółowo zbadać zarzuty wskazane w zażaleniu i rozpatrzyć sprawę ponownie, tymczasem organ nie dokonał żadnej analizy wskazanych w zażaleniu faktów, dotyczących zaskarżonej sprawy i nie odnosząc się do przedstawionych zarzutów, wydał zaskarżone postanowienie. Skarżący zakwestionował fakt zaistnienia w obrocie prawnym samego tytułu wykonawczego stwierdzając, że nie może on wywoływać żadnych skutków prawnych. Odnośnie do zarzutu nieprawidłowego doręczenia tytułu wykonawczego i innych pism w postępowaniu, a co za tym idzie pominięcie pełnomocnika, wskazał, że w tym czasie Skarżący miał ustanowionego pełnomocnika, któremu winna być przekazywana wszelka korespondencja. W dalszej części skargi Skarżący sformułował zarzuty dotyczące samego tytułu wykonawczego, podważając jego zgodność z prawem, możliwość jego wystawienia i legalność jego pozostawania w obiegu prawnym.

1. 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
2. 4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (Sądu pierwszej instancji):

W ocenie WSA w Łodzi sedno sporu sprowadza się do oceny dopuszczalności umorzenia postępowania w sprawie złożonych przez Skarżącego – w trybie przepisów u.p.e.a. zarzutów do postępowania egzekucyjnego oraz związanego z tym bezpośrednio wniosku o przywrócenie terminu do ich złożenia, w sytuacji gdy Skarżący złożył te zarzuty po umorzeniu postępowania egzekucyjnego przez komornika sądowego w związku ze stwierdzeniem bezskuteczności egzekucji. Zdaniem WSA w Łodzi, po przekazaniu akt sprawy egzekucyjnej i rozstrzygnięciu sądu powszechnego, to Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym stał się organem egzekucyjnym uprawnionym do kontynuowania postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie. Z tych też względów, WSA w Łodzi podzielił pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania, w zakresie w jakim dotyczy ono zarzutów Skarżącego na tytuł wykonawczy z dnia 13 października 2006 r. i wniosku o przywrócenie terminu do ich wniesienia.

WSA w Łodzi w pełni podzielił pogląd wyrażony w zaskarżonym orzeczeniu, że umorzenie postępowania egzekucyjnego (w tym przypadku umorzenie przez komornika sądowego) powoduje bezprzedmiotowość zarzutów na postępowanie egzekucyjne i złożonego w związku z tym wniosku o przywrócenie terminu do ich wniesienia. Co do zasady bezprzedmiotowość postępowania powoduje bowiem, że nie może ona prowadzić do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem (wnioskiem) zainteresowanego. Skoro art. 105 § 1 k.p.a. przewiduje umorzenie postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe, to przyjąć należy, że postępowanie może się toczyć jedynie w sytuacji, kiedy ma ono swój przedmiot. Chodzi tu o przedmiot konkretnie oznaczonego postępowania administracyjnego, który będzie stanowić sprawa administracyjna mająca charakter indywidualny, co oznacza, że dotyczyć ona będzie oznaczonego podmiotu oraz konkretnych jego praw lub obowiązków.

Ustalenia te należy odnieść odpowiednio do postępowania egzekucyjnego, w którym wprawdzie nie rozstrzyga się o indywidualnych uprawnieniach lub obowiązkach, a jedynie podejmuje czynności zmierzające do wykonania określonego obowiązku. Sedno konstrukcji bezprzedmiotowości jest jednak taka sama, jak w postępowaniu administracyjnym (jurysdykcyjnym).

Reasumując, WSA w Łodzi stwierdził, że wobec tego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty Skarżącego formułowane w skardze kierowanej do tego Sądu. Rozpoznając zażalenie zobowiązanego, organ odwoławczy trafnie zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, Dyrektor IS przeprowadził swoje postępowanie jako organ drugiej instancji. Stan faktyczny, fakt umorzenia postępowania egzekucyjnego i zwrócenia tytułu wykonawczego, nie budziły żadnych wątpliwości i były w sprawie bezsporne. Tym samym, nie było podstaw do uznania niewłaściwego zastosowania przez Dyrektora IS art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

1. 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym:
2. 5.1. Wnosząc od ww. wyroku WSA w Łodzi skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego) zaskarżył ten wyrok w całości, żądając "uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenia o kosztach postępowania". Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

(I) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z niżej wymienionymi przepisami postępowania, tj.: (1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia przez WSA w Łodzi naruszenia przepisów postępowania, jakich dopuściły się organy: (a) art. 6-9 k.p.a., poprzez nieprawidłową subsumcję faktu uznanego za udowodniony pod stosowaną normę prawną, nieprawidłowe ustalenie następstw pewnych faktów, nieprzestrzeganie praworządności i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, pomijanie pełnomocnika strony i nieinformowanie strony postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu i unikanie działań zmierzających do rzetelnego wyjaśnienia sprawy, a tym samym naruszenie niżej wymienionych przepisów prawa: (*) art. 138 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji o umorzenie niniejszego postępowania jako bezprzedmiotowego, w sytuacji braku podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 105 § 1 k.p.a. i dokonania takiego rozstrzygnięcia; (**) art. 3 § 1 w związku z art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a., poprzez bezpodstawne zaakceptowanie faktu prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązań nie wynikających z art. 2 u.p.e.a. (egzekwowane zobowiązanie w VAT za wrzesień 2002 r. nie zostało określone żadna decyzją doręczoną stronie postępowania) oraz na podstawie tytułu wykonawczego zawierającego błędną podstawę prawną, tytułu wystawionego przez wierzyciela na nieprawidłowym druku i w sposób niezgodnie z obowiązującym w tym zakresie prawem; (***) art. 40 § 2 k.p.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania przy realizacji przez organ przepisu art. 32 u.p.e.a.; (2) art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 3 u.p.e.a. i art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.u.s.a."), poprzez uchylenie się w zaskarżonym wyroku od zbadania przyczyn niezastosowania lub pominięcia przez organy podatkowe w prowadzonym postępowaniu - art. 3 § 1 w związku z art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a., poprzez bezpodstawne zaakceptowanie faktu zaistnienia postępowania egzekucyjnego wszczętego wobec zobowiązań nie wynikających z art. 2 u.p.e.a.; (3) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieuzasadnienie w zaskarżonym wyroku dlaczego należało przyjąć, że zaskarżony w postępowaniu tytuł wykonawczy niedoręczony stronie - chociaż wadliwy (bo wystawiony na podstawie błędnej podstawy prawnej, dodatkowo w oparciu m.in. o decyzję niedoręczoną stronie postępowania), będzie wywoływał skutki prawne;

(II) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; powoływanej dalej jako "O.p."), poprzez niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem Skarżącego, pozbawiono go prawa udowodnienia faktu, że egzekucja została wszczęta na podstawie wadliwego tytułu wykonawczego i w świetle obowiązującego prawa nie powinna być uznana "za prawidłowo wszczętą" i tym samym wywołującą jakiekolwiek skutki prawne. Tytuł wykonawczy będący podstawą omawianej egzekucji został już z premedytacją skutecznie wykorzystany przez organ na rozprawach o sygn. akt: I SA/Łd 577/09, I SA/Łd 578/09, I SA/Łd 579/09, I SA/Łd 580/09, SA/Łd 581/09, I SA/Łd 582/09 i I SA/Łd 583/09, w sprawach podatku VAT za 2001 r., w których uznano, że w wyniku omawianej egzekucji nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia tych zobowiązań za 2001 r. W takiej sytuacji Skarżący nie może zaakceptować faktu umorzenia jako bezprzedmiotowego, postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 27 października 2009 r. w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutu i jego rozpatrzenia.

Fakt zwrócenia przez Komornika tytułu wykonawczego wierzycielowi, nie może świadczyć o jego eliminacji z obrotu prawnego - jak to przedstawił Dyrektor IS w zaskarżonym postanowieniu, a tym bardziej świadczyć o bezpodstawności zarzutów, jak to wprost napisano na zakończenie zaskarżonego postanowienia. WSA w Łodzi nie zajął stanowiska w tej sprawie. W związku z powyższym Skarżący obawia się sytuacji, że po uprawomocnieniu się zaskarżonego wyroku kwestionowany tytuł wykonawczy (obecnie rzekomo wycofany z obrotu prawnego, co wynika z zaskarżonego postanowienia Dyrektora IS), oficjalnie do niego "powróci" i będzie w przyszłości nadal wykorzystywany przez organy przy każdej następnej sprawie, dotyczącej zobowiązań w podatku od towarów i usług za 2001 r., jako tytuł wystawiony zgodnie z prawem i stanowiący prawidłową podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w wyniku którego nastąpiło skuteczne zastosowanie środka egzekucyjnego.

1. 5.2. Dyrektor IS nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjny w dniu 13 czerwca 2012 r. Dyrektor IS (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.
2. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3. 6.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, stąd skarga kasacyjna podlega oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie, ze względu na jej merytoryczne powiązanie ze sprawą rozpoznaną przez Naczelny Sąd Administracyjny pod sygn. II FSK 61/11 oraz II FSK 2446/10 w tym samym składzie orzekającym, należy posłużyć się argumentacją zawartą w uzasadnieniach wyroków wydanych w ww. sprawach (wyroki NSA z dnia 13 czerwca 2012 r., II FSK 61/11 oraz II FSK 2446/10).

1. 6.2. Wymaga podkreślenia, że przedmiotem skargi do WSA w Łodzi było postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie umarzające postępowanie w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutu. Podkreślenie to jest istotne, ponieważ treść zaskarżonego postanowienia zakreśliła przedmiot sprawy, w granicach której rozstrzygał WSA w Łodzi oraz rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Wnoszący skargę kasacyjną w jej uzasadnieniu zdaje się mylić pojęcie granicy sprawy i granic zaskarżenia. Sąd pierwszej instancji był związany granicami sprawy określonymi przez stronę skarżącą, poprzez wskazanie konkretnego aktu, którego skarga dotyczyła. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie była zasadność umorzenia postępowania w sprawie wniosku Skarżącego z dnia 27 października 2009 r. (postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia 30 listopada 2009 r.), a nie zasadność umorzenia postępowania egzekucyjnego postanowieniem Komornika Sądowego z dnia 14 lutego 2009 r. Oznacza to, że WSA w Łodzi nie mógł odnieść się do zarzutów dotyczących prawidłowości wszczęcia, prowadzenia i umorzenia postępowania egzekucyjnego. Okoliczność ta została wyraźnie wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W tym kontekście WSA w Łodzi prawidłowo ocenił, że "Skoro postępowanie egzekucyjne, wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 października 2006 r. (nr SM6/2046/06) zostało umorzone, a tytuł wykonawczy zwrócony wierzycielowi, to samo postępowanie w tym przedmiocie (...) stało się bezprzedmiotowe. Tym samym organy egzekucyjne nie mogły zajmować stanowiska w sprawach podnoszonych przez zobowiązanego, w szczególności odnośnie do argumentów dotyczących niezgodności przedmiotowego tytułu wykonawczego z obowiązującym prawem oraz badać, czy nastąpiło przedawnienie egzekucji, co podnosił skarżący w swoim wniosku. Stwierdzić należy, że nie zasługują na uwzględnienie i poza oceną dokonywaną przez Sąd pozostają zarzuty skarżącego formułowane w skardze kierowanej do Sądu". Naczelny Sąd Administracyjny pogląd ten w całości podziela. Z tego względu nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1, art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a.

1. 6.3. Z tych samych względów, za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania wymienione w punkcie pierwszym skargi kasacyjnej (tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 6-9 k.p.a., art. 138 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a.; art. 3 § 1 w związku z art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. i art. 2 u.p.e.a., art. 40 § 2 k.p.a w związku z art. 32 u.p.e.a.). Argumentacja w nim podana mogła być oceniana w trakcie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie podczas kontroli zasadności jego umorzenia. Na czynności komornika przysługuje skarga wskazana w art. 767 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) i to ona mogła umożliwić prawidłowość umorzenia postępowania egzekucyjnego a tym samym zgłoszenie tychże zarzutów. Wskazać należy, że umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje bezprzedmiotowość zarzutów na postępowanie egzekucyjne, a tym samym bezprzedmiotowość wniosku o przywrócenie terminu do ich wniesienia. Skoro przepis art. 105 § 1 k.p.a. przewiduje umorzenie postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe, to przyjąć należy, że postępowanie może się toczyć jedynie w sytuacji, kiedy ma ono swój przedmiot. Za prawidłowe uznać zatem należy stanowisko WSA w Łodzi, że w wyniku umorzenia postępowania egzekucyjnego bezprzedmiotowe stało się prowadzenie postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oraz przywrócenia terminu do ich wniesienia.

1. 6.4. Na zakończenie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że chybiony jest również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 70 § 4 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Przepis ten nie był bowiem zastosowany przez Sąd pierwszej instancji oraz organy administracji w rozpatrywanej sprawie. Na marginesie warto wskazać, że w pewnej mierze kwestie związane z przedawnieniem oraz doręczeniem tytułów wykonawczych zostały jednak rozpatrzone przez Naczelny Sąd Administracyjny, który ich nie uwzględnił i wyraził w tym zakresie pogląd prawny w sprawach ze skarg kasacyjnych Skarżącego, zakończonych m.in. wyrokami z dnia 13 czerwca 2012 r., II FSK 128/11, II FSK 491/11.

1. 6.5. Uwzględniając powyższe uwagi dotyczące bezzasadności zarzutów skargi kasacyjnej oraz prawidłowość merytorycznych rozważań WSA w Łodzi, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a., jak stwierdzono w sentencji, uznając że Sąd pierwszej instancji w oparciu o prawidłową wykładnię, zgodnie z prawem, rozstrzygnął rozpoznawaną sprawę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a w związku z art. 209 p.p.s.a.